30/07/09
Outra de crise para Mari, Marchandoooo
Agora resulta que para aforrar gastos a lancha do Concello non irá a xira os Caneiros do dia 25 de Agosto, e esta unha medida lóxica para forrar custos despois de ter contratado unha actuación para as festas con un valor total de mais de 40.000 €.Como teñen a desfachated de virnos por riba alegando que actualmente este prezo e pouco tendo en conta que actualmente contratar esta actuación tería un custo de mais de 50.000 €.
Que neste intre esta actuación sexa mais custosa non ten nada que ver co cara que e de por si, sei que este tipo de actuacións traerán xente a Betanzos, pero traer xente a Betanzos a costa de descapitalizar o presuposto de todas as celebracións tendo que anular outras que de ser ben xestionadas lle darian polo menos variedade a programación das festas, e acto seguido dicir que non se irá a os caneiros para aforrar 3000€ e do todo demagóxico, todo elo englobado nunha situación na que os propios grupos brigantinos están sendo totalmente desprezados pollo Concello que lles nega actuacións e posibilidades das mesmas.
Propóñolle o concello que no canto de aforrar eses 3000€ como lavado de cara convide a estes grupos a facer un concerto con eses cartos, concerto que pode ter lugar dentro da programación das festas.
Esta petición a bo seguro caerá en saco roto pois e sabido que para este tipo de xente que está no goberno a música rock, blues etc non está contemplada nin como cultura nin como música.
Agardemos que estes grupos pouco a pouco se organicen para eliminar deste concello por eles mesmos a incultura musical e a falla de colaboración que a dia de hoxe teñen no Concello CXB e PP.
Postos a aforrar eliminen a raiña das festas, eliminen a cea americana e verán como tamén sacarán un pico para facer concertos incluso fora dos dias de festas.
Xestionen os cartos como deben xestionalos e non nos vendan 3000€ como un aforro fundamental de cara a enfocar a crise.
Non se rían dos betanceiros e as betanceiras.
27/07/09
As facturas se pagan con cartos, a educación e debalde
O pasado venres tivo lugar un pleno extraordinario para que fora aprobado o préstamo que o concello pedía para saldar débedas cos seus provedores, mais alá de falar deste tema que sería para comentalo de forma extensa quero centrarme nas formas e nos feitos da Alcaldesa de Betanzos no propio pleno.Un Alcalde ou Alcaldesa non se pode permitir o luxo de insultar a ningún Concelleiro, e mais débelles o mais profundo dos respetos polo feito de seren persoas eleitas por un grupo mais ou menos numeroso de cidadáns para que os representen dentro do Concello de Betanzos e por ende dentro dos plenos que nel se levan adiante.
Alén de non insultara ninguén, debe manter a orde dentro do propio pleno ,cousa que non pasou neste pasado pleno, pois no mesmo había unha afluencia un pouco maior do habitual de xente afín a Alcaldesa e o PP para asistir a toma de posesión de un novo Concelleiro do grupo Popular.
No susodito pleno chegouse o nivel de insultar ó portavoz do BNG dende os asentos do publico, e mesmo jalear a Alcaldesa nas súas intervencións con aplausos.
Querería lembrar que non hai moito se lles deu un aviso a uns cidadáns polo feito de dirixirse a esta nun pleno, aviso na liña de que de seguir así se lles desaloxaría da sala , ista actitude non e reprochable cando o publico interrompe o desenrolo do pleno pero evidentemente ten que ser tomada sempre e non so cando a auga cae enriba da Alcaldesa ou do grupo popular, non e sequera comprensible nin admisible o insulto a Concelleiros eleitos polo pobo dentro do pleno e iso debería de abondar para a expulsión do cidadán que caia nesta practica nun pleno pero o que tampouco e admisible e o feito de o aplauso e o jaleo das intervencións de calquera Concelleiro porque caeriamos en escenificar un partido de fútbol na contra de levar adiante un pleno do Concello con todo o que conleva iso.
Evidentemente que se pode agardar de unha señora que no mesmo pleno insulta directamente o portavoz do BNG e por riba pide que conste en acta.
Señora Alcaldesa, administre sensatamente, respete os que non somos do PP, e por favor polo ben de Betanzos empece a facer algo pola nosa cidade, nova e vella.
Menos ultras e mais política, menos PP, menos CXB e mais Betanzos.
08/07/09
"El castellano no está perseguido; ésa es una polémica ficticia". (Moreno Cabrera - Catedrático de Lingüística General )
A los que hablan de guerra al español, este catedrático de lingüística les dice lo contrario: que hay un nacionalismo castellanista excluyente.Moreno Cabrera estima que ningún partido nacional se cree ni fomenta el plurilingüismo
Lo que comienza justo aquí no es sólo Lingüística. Y, sin embargo, se hablará mucho de lengua. Hay más. Hay política. ¿Qué es si no la eterna disputa catalán-castellano?Juan Carlos Moreno Cabrera (Madrid, 1956), catedrático de Lingüística General de la Universidad Autónoma de Madrid, quiere entrar en el debate. Pero para decir justo lo contrario de la tesis oficial. Para decir que, aunque no se reconozca, y muchos de sus colegas lo nieguen, existe un nacionalismo lingüístico “excluyente”. Que el Estado no acepta la verdadera diversidad de lenguas. Que no fomenta el plurilingüismo. Que el castellano no está perseguido en Catalunya, en Euskadi o en Galicia. Y lo expone en un libro duro, “comprometido”, El nacionalismo lingüístico. Una ideología destructiva (Península), en la calle desde hace un mes.
Su postura choca con la ortodoxia.
Sí, lo sé. Pero no dejaré de defenderlo. Existe una ideología muy desarrollada, un nacionalismo lingüístico de Estado, aunque se esconda. El Estado ha presentado el español como la lengua de bien común, la de interés nacional, la superior, la que beneficia a todos y a todos nos hace iguales.
¿Un nacionalismo disfrazado?
Obvio. El Estado podría ser no nacionalista. Neutral con respecto a las lenguas. No es así: concibe y promociona al castellano como un valor cívico y por encima de las diferencias étnicas, de las identidades nacionales. Se dice que el español estándar, el de la Real Academia [RAE], es neutral, cuando no es más que el desarrollo de una variedad, del castellano. ¡Claro que está étnicamente determinado! Una prueba: la pronunciación del español culto coincide con el castellano de Madrid o Valladolid. La tesis de que hay una lengua supranacional, más rica y útil para la comunicación, es ideología. Ocurre lo mismo con el inglés o el francés.
¿No es natural que una variedad se imponga a las demás?
No, porque las lenguas tienden a diversificarse a medida que se expanden y se mezclan con otras. De ahí que un hablante de Cádiz sepa distinguir a uno de Sevilla. Los procesos de estandarización, en cambio, sí son artificiales. Y para ello hace falta un Estado unificado y una estructuración política y económica determinada. La creación del Estado moderno conlleva esa concepción unitaria de la lengua. Censuro por eso a los lingüistas que, sabiendo que es un proceso político, lo ocultan para justificar una lengua que venden como superior.
¿Pero por qué lo han hecho?
La Sociología de la Ciencia tiene más peso de lo que se cree. Los investigadores quieren recibir subvenciones, que sus resultados sean aceptados por la comunidad científica, no marginados. Si yo no tuviera puesto fijo, quizá no me habría atrevido, por supervivencia. Ahora soy más libre.
Quizá no veían esa conexión Lingüística-Política que señala.
¡Yo intento disociarlas! Hacer lo contrario que mis colegas, que las mezclan y no lo dicen. El motor que me lleva a escribir este libro sí es ideológico. Me opongo al imperialismo, al libre mercado… Pero no uso la política para hacer esa disección, sino sólo razonamientos lingüísticos.
¿No busca provocar?
No por mis palabras. Son las de todos los expertos que menciono. Mi libro es casi una antología de 300 pasajes de lingüistas como Menéndez Pidal, Manuel Alvar, Amado Alonso… Elijo textos significativos, duros, transparentes, donde se ve su ideología.
¿Cuándo y cómo se apuntala el nacionalismo castellano?
Comienza en el siglo XIII, cuando Alfonso X el Sabio opta por una variedad concreta como lengua literaria y de la administración. Ya es la elección del Estado. La preeminencia del castellano continúa y se afianza en el siglo XVIII. El proceso es doble: las élites dominantes procuran que su variedad sea la más poderosa y a la vez las clases populosas imitan esa forma de hablar porque es símbolo de prestigio. Las lenguas estatales no surgen, pues, por instituciones como la RAE. Éstas regimentan la variedad impuesta antes por razones políticas, económicas y demográficas.
Y Franco ayudó a esa supremacía.
El nacionalismo lingüístico cree que sólo hay una lengua en el Estado, la española, y ésa es la lengua nacional por antonomasia. Las otras son secundarias. Esa ideología existe antes y después del franquismo, no es exclusiva de él. La dictadura es sólo la manifestación más contundente de la lengua-nación, vehiculada en la escuela. ¿Por qué aún hoy escritores catalanes publican en castellano?
¿El pluralismo es una entelequia?
En las sociedades occidentales es muy difícil porque el sistema educativo no lo promueve. En algunas comunidades pequeñas, sí existe.
Su libro sale en medio de la furia por el conflicto lingüístico.
La pelea de intereses es política: la concepción monolingüe del Estado castellanista y la concepción plurilingüe que los catalanes tienen de España.
El PP o el partido de Rosa Díez ven persecución del castellano.
No, no es así. Cuando se intenta que el catalán ocupe en Catalunya espacios antes ocupados por el castellano, se entiende por persecución, algo absurdo y estúpido. Lo que se teme es la posibilidad, muy remota aún, de que el catalán sea la lengua dominante en Catalunya. ¿No sería eso lo normal, siendo cooficial?
¿La polémica es ficticia, pues?
Sí. Trasluce ese miedo sin fundamento. ¿Se va a perder el castellano, con 400 millones de hablantes?
Pero puede haber desigualdades. En oposiciones, por ejemplo.
Ése es un problema del monolingüe, no del bilingüe. Un catalán, un vasco o un gallego tiene derecho a que se le enseñe en su lengua materna en todo el Estado. Sí se garantiza lo contrario, que un madrileño pueda estudiar castellano en Catalunya. ¿No somos todos iguales?
¿No es un paroxismo que se multe por no rotular en catalán?
Si las sanciones sirven para promover la lengua, las apruebo. Como socialista, y no del PSOE, soy partidario de pagar para bienes sociales.
Dice que no hay partidos de ámbito nacional plurilingües.
No. Sólo podría ser IU, pero la izquierda ha renunciado hace tiempo a esa consigna, como al derecho de autodeterminación, que respaldo.
¿Por qué, por miedo? En campaña se vio lo sensible del tema.
Depende de dónde. En Catalunya sí que es rentable el asunto, donde el PP no tiene nada que hacer.
Porque para la derecha es una de sus batallas ideológicas, ¿no?
Sí, concibe España como una única nación, indivisible, con una lengua nacional posible, el castellano.
No deja de ser sorprendente que usted, madrileño, defienda las tesis nacionalistas periféricas.
También yo tenía prejuicios, pero concluí, tras leer mucho y estudiar idiomas, que aquello que nos decían de lenguas más fáciles y aptas no tenía fundamento lingüístico, sino ideológico. Lo expuse en La dignidad e igualdad de las lenguas, en 2000. A partir de ahí seguí investigando y encontré más argumentos.
¿Sabe que le citan en foros nacionalistas e independentistas?
Sí, ellos lo agradecen mucho. Hasta ahora sólo les llegaba desde Madrid que su lengua no valía nada, y sí el castellano. Pero no lo he escrito para que me aplaudan. No soy dogmático y no descarto estar equivocado. Ésa es una actitud científica.
Temas
Opinión
04/07/09
Nin despidos nin conxelación salarial, pola dignidade e a defensa da clase obreira
A situación extrema na que se ven moitos miles de familias nestes últimos meses e un pequeno exemplo das consecuencias de deixar que tanto bancos como grandes empresas sexan os que marcan as liñas da economía tanto mundial como nacional e local, son moitos os exemplos de inxustiza nos peches de fábricas ou na aplicación de EREs bestiais que son utilizados para sanear as empresas e darlles mais beneficios por riba dos que xa están a obter , un dos grandes exemplos que estamos a vivir en toda Europa e a nivel mundial e a entrada de capital público nos bancos que supostamente os diferentes estados fan para darlles liquidez a estes e que os bancos utilizan para mellorar as súas contas beneficio, facendo que moitas das fortunas do pais saquen pingües ganancias a conta do diñeiro de todos e coa colaboración dos gobernos de cada estado.Din dende o sector empresarial e bancario que para saír de esta crise o que hai que facer e abaratar o despido e baixar os salarios, como se pode permitir tal aseveración iso non e mais que unha declaración de guerra contra a clase obreira, unha crise que foi provocada polos bancos e o sector empresarial co beneplácito de todos os gobernos pretenden solucionala facendo que a paguemos nos os que en ningún intre fomos os causantes da mesma.
Ante esta situación o que non podemos permitir como traballadores e que tales medidas cheguen sequera a seren contempladas, debemos saír a rúa sempre que teñamos ocasión a dicir que non que non imos pagar nos os seus erros e que deben ser eles os que asuman coas súas inxentes fortunas feitas na maioría en base a especulación pura e dura os que paguen esta crise económica que estamos a vivir.
Debemos saír a rúa tanto cos traballadores e traballadoras de Caramelo para que non se leve acabo ese peche mais que dubidoso da factoría de A Coruña,e digo peche porque o que está a tentar facer o señor Jove e un peche patronal para desviar a súa produción a países nos que os dereitos dos traballadores son inexistentes e os salarios indignos, e debemos saír a rúa cos traballadores e traballadoras do metal de Pontevedra pola xusta reivindicación de un convenio xusto e un salario digno, porque non se permita esa conxelación salarial que estana a tentar levar a cabo todos os empresarios, se na situación actual co paro polas nubes lle sumamos a perda de capacidade adquisitiva dos traballadores e traballadoras que aínda teñen traballo iso non xerará nunca postos de traballo pois como e evidente o gasto baixará e as vendas de calquera produto se verán mermadas de forma imparable o que a súa vez seguirá a xerar mais desemprego e peches de fábricas.
Non podemos dar nin un paso atrás na defensa dos postos de traballo e de uns salarios dignos.
E se con esta saída a rúa para defender isto non se nos fai caso debemos considerar xa como traballadores unha folga xeral que paralice Europa para demostrar que non aceitamos tal cousa que o futuro da clase traballadora pasa por uns salarios dignos e un emprego estábel.
Ante esta situación o que non podemos permitir como traballadores e que tales medidas cheguen sequera a seren contempladas, debemos saír a rúa sempre que teñamos ocasión a dicir que non que non imos pagar nos os seus erros e que deben ser eles os que asuman coas súas inxentes fortunas feitas na maioría en base a especulación pura e dura os que paguen esta crise económica que estamos a vivir.
Debemos saír a rúa tanto cos traballadores e traballadoras de Caramelo para que non se leve acabo ese peche mais que dubidoso da factoría de A Coruña,e digo peche porque o que está a tentar facer o señor Jove e un peche patronal para desviar a súa produción a países nos que os dereitos dos traballadores son inexistentes e os salarios indignos, e debemos saír a rúa cos traballadores e traballadoras do metal de Pontevedra pola xusta reivindicación de un convenio xusto e un salario digno, porque non se permita esa conxelación salarial que estana a tentar levar a cabo todos os empresarios, se na situación actual co paro polas nubes lle sumamos a perda de capacidade adquisitiva dos traballadores e traballadoras que aínda teñen traballo iso non xerará nunca postos de traballo pois como e evidente o gasto baixará e as vendas de calquera produto se verán mermadas de forma imparable o que a súa vez seguirá a xerar mais desemprego e peches de fábricas.
Non podemos dar nin un paso atrás na defensa dos postos de traballo e de uns salarios dignos.
E se con esta saída a rúa para defender isto non se nos fai caso debemos considerar xa como traballadores unha folga xeral que paralice Europa para demostrar que non aceitamos tal cousa que o futuro da clase traballadora pasa por uns salarios dignos e un emprego estábel.
Temas
Opinión
03/07/09
Vai un conto popular.
Navegando pola rede atopei este conto que eiquí vos colgo por traerme moi gratas lembranzas de cando era un neno:O Oso e o Raposo:
Era un oso e mais un raposo, que andaban buscando comida, e o raposo díxolle ó oso:
-Ai, Compadre, e que tal se ímos á granxa do tío Pepe e roubamos un porco.
Pareceulle boa idea, e así fixeron. Foron silandeiros ate o curral, alí o oso, matou dun golpe o porco máis grande que atoparon, e marcharon correndo monte arriba.
Cando xa non tiñan folgos, sentaron baixo un carballo, e o zorro, pillastre, díxolle ó oso;
-¡Ai Compadre! non sei ti, pero eu non podo coa miña ialma, ¿que tal se durmimos un rato? Podemos enterra-lo porco, co rabo fóra para saber onde está.
O oso, que foi quen levou o porco durante todo o camiño, aceptou sen dubidalo.. pero ocorreu que mentres o oso durmia, o raposo ergueuse, desenterrou o porco, e papouno enteiriño, deixando somentes o rabo. ¡Si que era lampón o raposo!. E, ben caladiño, deixou o rabo do porco onde estivera co resto do corpo..
Cando o oso espertou e foron busca-lo porco, atoparon o rabo, tal como o deixaran, e o raposo díxolle o oso que tirara el do rabo, pois era mais forte.
Asi fixo o oso. Colleu alento, e tirou do rabo con tal forza que, caeu de cú no chan, e fíxose moio dano, pero cando se ergueu todo encabuxado o darse conta da broma, o raposo comezou a botarlle a culpa ó oso, e así estiveron discutindo ate que dixo o raposo:
-Vamos deitarnos ao sol, e, ao que lle sude a barriga foi quen o coméu.
Deitáronse a dormire, e o oso durmiu, pero o raposo ergueuse e mexou por riba do compadre, e chamouno.
-Ai compadre! ti fuches o que comeches o porco, porque che suda a barriga.
E así foi como o oso tivo que pedir disculpas e marchar para casa sen ter comido nadiña....
Esta e unha pequena homenaxe a un dos meus abós, persoa a que admiro, respeto e tento ter como espello moitas veces.
Este conto mo contaba moitas veces sendo neno pero cousas da cultura popular no seu conto eran un raposo e un lobo, o raposo chamábase Pedro e o lobo Xan, o porco non existia no seu conto xa que a comida era unha pota de papas de arroz (supoño que meu abó cambiou ese detalle porque eu debecia polas papas de arroz que preparaba a miña aboa, nunca voltei e seguramente non voltarei probar papas de arroz coma aquelas da miña nenez), no canto de pedir perdón o que as comera tiña que levar o outro o cabalo ate a casa, tendo finalmente que levar o lobo o raposo que fora máis avispado.
E por que digo estes cambios que lle facia meu abói, simplesmente porque meyu abó remataba este conto cunha cantiga que ainda escoito moitas veces e seguramente lla cantarei os meus fillos cando os teña.
E o Raposo dacabalo do lobo lle cantaba "Pedro arteiro Cheo de papas moi cabaleiro".
Un bico abó .
Secundino Naveira, un home sempre vinculado a unha imaxe a locomotora de un tren.
Temas
Cousas do dia a dia
Assinar:
Postagens (Atom)





