Non por moito madrugar...

EMESA (COIRÓS), BREVE HISTÓRIA DE DOUS ANOS DE LOITA POLOS EMPREGOS

2011-09-09T22:47:00.000+02:00

Elaborados Metálicos EMESA SL e una empresa do grupo Isolux Corsán que actualmente está afincada na Comarca de Betanzos, Mais concretamente no Concello de Coirós.

Esta empresa naceu hai 52 anos na Cidade de A Coruña, sendo esta empresa a que inaugurou no seu momento o Polígono da Grela onde ocupaba a parcela onde hoxe en dia está afincado o Centro Comercial Dolche Vita.

A empresa adicase a construción de estruturas metálicas singulares aínda que nos últimos anos era una das que lideraba a fabricación de fustes para torres de xeradores eólicos.

Entre os traballos que está empresa levou a cabo están: A Ponte de Rande, a cuberta de Carbóns de As Pontes, a estación Intermodal de Lieja en Belxica, a Terminal T4 do aeroporto de Barajas, a Torre Picaso de Madrid e moitas outras edificacións singulares que fixeron a esta empresa una das lideres mundiais en este tipo de estruturas.

EMESA leva en situación e Regulación de emprego dende novembro de 2009 ata a actualidade durante este tempo os traballadores e traballadoras de EMESA afrontaron un 1º ERE temporal do mes de Novembro de 2009 ata o mes de xullo de 2010, un 2º ERE temporal dende ese mes de xullo de 2010 ata o mes de abril de 2011, un 3º ERE temporal dende ese mes de abril ata este mes de setembro, xunto con un ERE de extinción de empregos que afectou a 86 traballadores e traballadoras.

Durante todo este tempo o persoal de EMESA a maiores das perdas económicas nos seus salarios, perderon a súa prestación por desemprego abocando a estes a una situación extrema o quedarse sen prestación por desemprego e non ser chamados a traballar de forma continuada.

Dende a presentación do 1º ERE a dirección de isolux Corsán grupo o que pertence EMESA negouse reiteradamente a entregar documentación sobre a carga real de traballo que este grupo ten para poder ser realizada en EMESA ou un plan de futuro para a mesma, así como se negou a presentarse en EMESA para falar directamente cos traballadores para solucionar ou mesmo negociar propostas diferentes as presentadas pola Dirección de EMESA.

As administración Publicas fixeron caso omiso das reivindicacións dos traballadores e traballadoras de EMESA.

Levamos dende a presentación do primeiro ERE solicitando en reiteradas ocasións entrevistas coa Conselleira de Traballo e Benestar Beatriz Mato ou o Conselleiro de Economía e Industria Xabier Guerra dando estes a calada por resposta ou abocándonos a falar con quen en ningún intre fixo nada mais que seguir as directrices da Dirección da Empresa ou os intereses da mesma, sen valorar os dos traballadores e traballadoras de EMESA.

Os traballadores e traballadoras de EMESA conseguiron que o seu caso fora levado a Concellos como os de A Coruña, Betanzos, Coirós ou mesmo a Deputación de A Coruña nos que por maioría se lle encomendaba a Xunta a dar una negativa o ERE de EMESA e a traballar para acadar que dita factoría empezara a funcionar con normalidade, peticións que se quedaron en iso, e que non foron atendidas pola Xunta de Galicia.

Mesmo se levou o Parlamento Galego onde se debateu para que se negara ese ERE a EMESA e onde a propia Beatriz Mato Conselleira de Traballo e Benestar dixo "que se aplicaría a mais estrita legalidade contra os traballadores de EMESA", o que non dixo e que a legalidade e interpretable e ela interpretouna en todos os EREs presentados pola Dirección de EMESA a favor de estes e en Contra dos Intereses dos Traballadores da Factoría, que pasou de ter 300 traballadores a principios de 2009 a 162 a dia de hoxe.

Neste mes de setembro a Dirección de Elaborados Metálicos EMESA plantexou un novo ERE de carácter temporal para 93 traballadores e que se prolongaría ata o 31 de xaneiro de 2012 facendo que a plantel de EMESA chegue os 26 meses seguidos de regulación de emprego, ademais de isto a Dirección da Empresa deixa fora do ERE a parte da plantel pero se nega reiteradamente a incluír dentro das negociacións a garantía de mantemento de todos os postos de traballo durante o tempo de este 4º ERE demostrando de forma calada a súa intención de novos despedimentos na empresa, aproveitando as facilidades da Xunta de Galicia para a aprobación de EREs para abocar os traballadores e traballadoras de EMESA a novos despedimentos e a precarizar mais toda vía a súa situación persoal.

Todo isto sen que se resolvan aínda problemáticas de EREs anteriores como as rotacións equitativas.

As cousas que se fixeron mal toda a vida deben de empezar a facerse ben

2011-09-09T22:45:00.000+02:00

No momento actual que estamos a vivir laboralmente moitos son os dereitos que os traballadores tiñan que están a ser mermados e incluso suprimidos. Esta situación fai que sexa máis que nunca preciso que a mocidade se implique na defensa de estes, e por iso que me produce ledicia o comprobar como moitos mozos e mozas se implican sindicalmente para defender os seus dereitos mais os dos seus compañeiros de traballo.

Sabendo e asumindo que o sindicalismo que representan a día de hoxe sindicatos como UGT ou CCOO e mesmo outros de corte amarelo nos que e a propia patronal é a que indica cales son os delegados que se presentan a eleccións; a dia de hoxe sigue a haber sindicatos que representan dignamente os traballadores e o seu labor é fundamental para que non pasen desapercibidas todas as inxustizas ou manipulacións que se fan tanto na empresa privada como na pública.

Prodúceme fonda tristeza que no plano privado se persiga a xente que o único que fai é presentarse por una lista concreta que non é do agrado do empresario de turno, persecución que chega o punto de que algunhas de estas persoas acaben sendo despedidas se non acceden a deixar a dita lista, representación ou sindicato. Casos como estes témolos na nosa propia comarca, casos visibles como é o de GADISA que mesmo foi obrigada a repetir unas eleccións sindicais no seu momento por telas manipulado, e na que a día de hoxe aínda se segue a presionar e mesmo impedir o labor de representantes sindicais que o único que fan é velar polo cumprimento dos dereitos que os traballadores teñen.

Máis triste se cabe é que isto pase na administración pública, que como é evidente debe de ser garante de respecto dos dereitos dos traballadores e os seus representantes legais, quizais o que pasa é que estamos acostumados a moitísimos anos de manipulacións e discriminacións dos traballadores por parte dos diferentes gobernos que por ela pasaron.

É obriga das institucións facer as cousas como se debe no plano laboral, aínda que esa obriga poucas veces se leve adiante, pero tamén e obriga dos sindicatos que teñen representación dentro da Administración a de velar porque non se produzan discriminacións entre traballadores e que se acceda os postos de traballo de forma acorde a lei. Así como se lle esixe á empresa privada que faga as cousas de acorde a lei, é evidente que o exemplo que ten que dar a pública é facelo así sen que ninguén llo esixa.

Parece ser que no Concello de Betanzos que é no que todos e todas vivimos non se fixeron as cousas como se debían durante moitísimos anos, iso non e razón para que as cousas non se fagan ben agora, mais cando se avisa de que algo se está a facer mal e non é acorde á lei por parte da representación dos traballadores, estes dixérono e non se lles fixo caso. Un sindicato dos que teñen representación no Concello denunciou a situación e tampouco se lle fixo caso, despois a oposición levou a pleno o tema e se acordou que debía de facerse acorde a lei, segundo parece non se fixo caso tampouco pois a representación dos traballadores segue sen saber nada do tema.

Algún ou algunha dirá, víase vir, outros pensarán non será para tanto, ou mesmo alguén pensará, isto fíxose así toda a vida e non hai porque cambialo.

As cousas que se fixeron mal toda a vida deben de empezar a facerse ben. E máis, dando un voto de confianza arríscome a afirmar que posiblemente o actual rexedor estea mal asesorado e que debería mirar se realmente a súa forma de actuar para cos traballadores do Concello está a ser a que esixe a lei, a representación destes simplemente solicita que as cousas se fagan acorde a lei, non como se fixeron ata agora.

BNG, e agora que?

2011-05-30T13:54:00.002+02:00

O BNG presentouse a estes comicios cun escenario político inmellorable, cun goberno inoperante que a todas luces fixo do inmobilismo o seu labor de goberno, no que tan só os proxectos anteriormente aprobados e iniciados no anterior bipartito se levaron a execución, na maioría dos casos tarde, mal e arrastro, casos como o dos colexios que foi iniciada a súa construción no final da lexislatura cando estes simplemente estaban pendentes de execución e que por intereses tanto da propia alcaldesa como de particulares foron atrasados, a apertura do matadoiro municipal despois de una restauración levada a cabo polo BNG cando estivo no anterior goberno, o albergue para peregrinos, etc.

Unha grande mostra da inoperancia do PP son os controvertidos casos do Alfonsetti no que se pagaron sumas de diñeiro aos concesionarios sen ter que facelo, regalando diñeiro do Concello a particulares, ou as tan traídas terrazas que mais alá de valoracións estéticas, tiveron e teñen a súa legalidade en entredito e demais casos de dispendio de erario público en parvadas nunha situación de crise, esta situación, xunto co enfrontamento cun PSOE totalmente á baixa e Cidadáns por Betanzos que fixeron do persoal o seu labor de goberno‐oposición primando as desputas persoais entre alcaldesa e portavoz destes por riba dos intereses do conxunto da cidadanía betanceira.

Toda esta situación global faría que o BNG debera ser un dos beneficiados da eleccións, mais que pasou para que a dita situación non beneficiase ao BNG?

A miña forma de ver o BNG a nivel local descapitalizouse de referentes importantes como foi o caso de Xabier López, que tanto no plano ideolóxico como no de traballo no seu paso polo Concello demostraron seriedade, responsabilidade e fixeron do respecto as leis en urbanismo e da defensa e mellora do noso casco histórico unha forma de traballo que fixo que se gañara o respecto de técnicos, persoal e da cidadanía e representantes municipais que traballaron con el ou precisaron da súa intervención.

Cando se fala de renovación en determinados ámbitos, enténdese como o feito de meter a xente nova nas listas, este feito sempre é bo e fai que os partidos políticos se refresquen cando os seus referentes xa están esgotados ou queimados polo propio traballo político, o BNG é unha forza moza e chea de enerxía que en Betanzos só tivo unha pequena oportunidade de demostrar o seu traballo, o traballo que fixo no seu paso polo goberno, cos seus fallos que a bo seguro os tivo, nunca foi contestado durante esta lexislatura, pois a propia alcaldesa tivo que admitir en máis dunha ocasión en pleno o bo labor do BNG no seu paso polo goberno, esta circunstancia fai que non fora precisa tal renovación na lista que fixo que se descapitalizara unha grande parte do traballo de Goberno no seu momento e oposición durante toda esta lexislatura, a dita renovación descapitalizou o BNG de referentes e fixo que a cidadanía non nos vira como unha opción de goberno e simplemente tiveramos o beneprácito do traballo ben feito durante esta lexislatura.

No plano nacional, o BNG adoeceu segundo o meu punto de vista dunha mensaxe clara e aberta a toda a cidadanía galega, o BNG como fronte simplemente ten marcado o seu carácter de esquerda, non é antisistema en esencia e debería de acoller o global da poboación galega dentro del, os resultados que se demostran eleccións tras eleccións dende hai moitos anos distan moito de ser así, está a pecharse en banda dentro de unha visión política, pechándolle a porta a unha importante parte da cidadanía que non ve nel o seu referente de goberno, o BNG ten que abrirse de novo á sociedade e dar unha mensaxe plural e de defensa dos intereses do país, se aspiramos a ser goberno tanto nos Concellos como en Galiza debemos tender a man á sociedade, falar con todos, achegarnos á xente, á grandísima maioría da poboación non é militante de ningún partido nin ten amores por unhas siglas que lle impidan votar a outras opcións políticas, que impide que unha persoa que votou estas eleccións municipais ao PP, ao PSOE, ou a CXB, poida votar en futuros comicios ao BNG? Nada impide iso, demostrouse onde o BNG acadou medrar substancialmente ou maiorías absolutas nestes comicios partindo de minorías ou afianzando máis se cabe esas maiorías que xa tiñan, sitios como Teo, con Martiño Noriega, Tomiño, con Sandra González ou Pontevedra, con Miguel A. Fernández Lores, que pode impedir que o BNG teña resultados similares en máis concellos, só podemos impedilo nestes, levamos dende a nosa creación solicitando unha democracia real, participativa e na que as persoas conten por riba das ideas, que impediu que xente que se viu reflectida no movemento 15 M acreditara no BNG como forza de cambio a unha democracia real e participativa nos seus concellos, como di o compañeiro Xabier no seu último artigo n´A Nosa Terra, algo falla (e moito).

Debemos recoller a mensaxe transmitida pola sociedade galega, ser críticos, non ser conformistas e mudar no que sexa preciso a nosa visión da sociedade galega para que o BNG sexa para unha maioría da poboación unha alternativa real de goberno, democrática, participativa, aberta e plural, ese debe ser o noso único obxetivo para os próximos tempos, debemos no BNG de unir forzas e sacar dunha vez unha alternativa que ilusione a militancia, os simpatizantes e a cidadanía galega unha alternativa na que se poida ver reflectida a poboación galega, unha alternativa de goberno e defensa do país que faga que a poboación galega vexa o BNG como o que é, a alternativa galega que defende os intereses de Galiza e dos galegos e galegas.

Está nas nosas mans.

Pleno ordinario do 25 de Xaneiro de 2011

2011-02-15T01:52:00.001+01:00

Fai clic no icono Play para escoitar as mocións

1 - Renuncia de concelleira

2 - Moción do PP en contra da suba do recibo da luz

3 - Moción do BNG contra os recortes sociais do Estado e da Xunta de Galicia

4 - Moción do BNG sobre a limpeza de espazos públicos

5 - Moción do BNG contra a suba dos bens de primeira necesidade

6 - 06. Moción conxunta de todos os grupos sobre denominación de rúa ou praza co nome de Dr. Jesús Gundín

7 - Bases para adxudicación da concesión das terrazas da praza do campo

8 - Proposta de aprobación da conta xeral 2009

9 - Moción de urxencia. - Proposta para a creación dunha biblioteca infantil nas antigas escolas Garcia Irmáns

10 - Moción de urxencia. - Proposta para a ratificación do acordo para o establecemento do servizo de lacería

11 - Moción de urxencia do PSdG-PSOE sobre o dereito de obter información

12 - Moción de urxencia do PSdG-PSOE sobre cumprimento de acordos plenarios

13 - Rogos e preguntas

60 anos sin Castelao

2011-01-06T03:35:00.000+01:00

Tal dia como o 7 de xaneiro de 1950 ao fio das 11 da noite Castelao falecia en Bos Aires deixando tras de si toda unha vida adicada a Galiza e os galegos e non podendo acadar a tan ansiada liberdade para a sua terra.
Castelao, xunto con Boveda foron perante a 2 republica o eixo fundamental da representación do sentir galego, foron os que levaron a voz dos galegos o estado e o mundo reclamando xustiza para esta terra tantas veces aldraxada, foron os soñadores da Galiza sin caciques sin opresións os soñadores dunha Galiza na que os galegos e galegas puideran traballar e vivir decidindo por si memos o seu futuro e defendendo os intereses que como galegos temos.
Castelao fixou na retina do mundo cos seus debuxos a persecución e a aldraxe a que estban a ser sometidos todos aqueles que defendian a liberdade no estado e mais concretamente en Galiza.
Castelao no seu libro Sempre en Galiza sentou as bases que deberian rexir a liberdade e o progreso de Galiza, foi o grande ideologo da nación galega e o principal impulsor xunto con Boveda do estatuto de Galiza do 1936.
Unha vez dixo:

"Os mártires crean mundos que os heroes nin sequera son capaces de concevir.
E na miña terra complirase a vontade dos mártires."

Xá e hora de que se cumpra a vontade dos mártires e que Galiza sexa de nha vez unha Nación.

video do traslado dos restos de Castelao a Galiza

Biografía de Castelao - Museo Castelao - Castelao na rede

Pleno ordinário do 28 de decembro

2011-01-06T03:31:00.003+01:00

Fai clic no icono para escoitar as mocións

1 - Aprobación, se procede, do borrador da acta da sesión anterior

2 - Moción do BNG sobre canón dixital

3 - Moción do BNG contra os recortes sociais nos orzamentos da Xunta de Galicia de 2011

4 - Moción do CXB relativa a publicación de ordenanzas e regulamentos na páxina web

5 - Bases para adxudicación da concesión das terrazas da praza do Campo

6 - Proposta de ordenanza sobre limpeza viaria

7 - Rogos e preguntas

Pleno ordinário do 30 de novembro de 2010

2011-01-06T03:30:00.003+01:00

Fai clic no icono para escoitar as mocións

1 - Aprobación, se procede, do borradores das actas das sesións anteriores

2 - Para coñecemento do pleno- Informes acordados no pleno anterior

3 - Informes de Intervención e Tesourería en aplicación da Lei 15_10 de loita contra a morosidade

4 - Mocion do BNG sobre desenvolvemento da Lei 11 2007

5 - Moción do BNG sobre creación dunha área de estacionamento para camións

6 - Moción do BNG para garantir os investimentos no ensino público

7 - Moción do PP sobre o conflicto do Sahara

8 - Moción do PSdeG-PSOE sobre denominación de rúa

9 - Solicitudes ó Plan de obras e servizos (POS) 2011

10 - Proposta de ordenanza sobre limpeza viaria

11 - Moción de urxencia do PSdeG- PSOE sobre a solicitude dos informes de reparos suspensivos

12 - Moción de urxencia do PSdeG-PSOE sobre contratacións administrativa de empresas e persoal

13 - Rogos e preguntas

Pleno ordinário do 26 de Outubro

2011-01-06T03:29:00.003+01:00

Fai clic no icono para escoitar as mocións

1 - Aprobación, se procede, do borrador da acta da sesión anterior

2 - Moción do BNG sobre mantemento servizo de noite-bus

3 - Moción do BNG sobre pista de skate

4 - Moción do BNG sobre atención e servizo de calidade na sanidade pública

5 - Moción de CXB sobre obras de renovación da pista do polideportivo municipal

6 - Ratificación convenio coa Secretaría de Deportes

7 - Proposta de modificación de ordenanzas fiscais

8 - Moción de urxencia do PSdeG-PSOE sobre petición de diversos informes a Intervención e Secretaría

9 - Rogos e preguntas

A ponte do Porco

2011-01-06T02:48:00.001+01:00

Fernando Perez de Andrade “O Boo”, mandou construír no século XIV unha ponte sobre o rio Lambre para comunicar Pontedeume e Betanzos, cabeceiras dos seus feudos, a ponte e a hoxe en día coñecida por Ponte do Porco, nome que fai referencia a lenda de Roxín Roxal.

A Lenda de Roxin Roxal

O terceiro dos señores de Pontedeume foi Nuno Freire, recordado como un fero fidalgo, de carácter violento, que ocultaba baixo a aperenza do seu mal xenio, bos sentimentos.

Tiña varios fillos homes pero só unha filla, chamada Tareixa, cuxo recordo é o dun anxo de doce sorriso e rostro melancólico. Todos os que a coñeceron non puideron menos de amala pola súa bondade e admirala pola súa beleza.

Don Nuno tiña un doncel a quen apreciaba moito polo seu valor: era o popular e valente Roxín Roxal, un mozo alegre e riseiro cuxa simpatía gañaba enseguida o corazón de cantos lle coñecían.

Pero aquel carácter aberto e gracioso do raparigo empezou a variar. Desde facía algún tempo xa non alternaba cos seus compañeiros nas diversións e gustaba a miúdo da soidade. Lle pracía especialmente retirarse ao alto da torre do castelo, desde onde podía contemplar a parte máis bela da Ría de Ares, onde pasara a súa infancia.

Un día foi sorprendido na súa soidade pola filla do Conde quen, ao oirlle cantar con voz melodiosa unha melancólica canción, non puido menos que deterse. Observando a súa tristura preguntoulle se tiña amores en Ares, ao cal el respondeu que o seu corazón estaba moito máis cerca, e comprendendo Tareixa que era ela a causa da melancolía do novo doncel baixou turbada a súa mirada.

Ela tamén o quería. E desde aquel día os dous amantes víanse a miúdo naquel lugar. Sabían que os seus sentimentos tiñan que permanecer segredos e ocultaron coidadosamente a dita do seu amor.

Pero máis temperán que tarde don Nuno terminou por decatarse e, a pesar do que apreciaba ao seu doncel, decidiu pór fin a un idilio que xulgaba tan desigual, e fixo casar co seu pretendente D. Enrique Osorio, pertencente a unha das máis ilustres familias de Galicia.
Tareixa capitulou e aos poucos días celebrouse tan soada voda.
Para o novo doncel comezaron a pasar longas noites de sufrimento, nelas perante horas e horas permanecía asomado na súa fiestra, contemplando a da cámara nupcial, sempre pechada. Ata que unha noite, Don Nuno sorprendeulle no seu sentinela e obrigoulle a abandonar para sempre o castelo.

Roxin Roxal foi desterrado para que o seu romance non dificultara o casamento.
Como mostra do profundo aprecio que Don Nuno sentia polo fidalgo e para mostrar o profundo malestar que o desterro lle causaba, agasallouno con unha valiosa daga na súa despedida .

A recentemente casada, pola súa parte, sentíase máis soa que nunca, O seu marido, que só sentía paixón pola caza, non demostraba o afecto que merecía e, a miúdo, ela pasaba longas horas na torre contemplando o doce panorama que ofrece a Ría de Ares, recreándose cos máis vivos recordos do seu amor.

Algún tempo despois apareceu na comarca un xabarín monstruoso, que deixou para sempre memoria dos seus estragos. Organizáronse cacerías e celadas que de nada serviron. A persecución da fera custaba todos os días a vida dalgún home e o temor foise estendendo por toda a comarca.

Disposto a terminar con tan terrible animal, Don Nuno organizou unha cacería na o que tomarían parte os mellores cazadores do Reino de Galicia e encomendou a súa dirección ao seu experto xenro. Todo estaba disposto e, contra o que era costume, Tareixa foi invitada polo seu marido para presenciar o gran acontecemento.

Para iso, levouna á ponte que cruza o río Lambre, pouco antes da súa desembocadura, pois lle parecía o lugar máis seguro e desde onde, como nun anfiteagro, podería divisar as ladeiras nas que o espectáculo ía desenvolverse. E como lle correspondía, quedou acompañándoa, ao seu pesar por converterse en mero espectador.

Pero en contra de todo o predicible, a fera logrou atravesar o cerco e apareceu, de súpeto, á entrada da ponte. Don Enrique lanzoulle un venablo que se cravou no costado do xabaril e que só serviu para enfurecerse máis. Entón, no canto de defender á súa compañeira, como era o seu deber, púxose a salvo tirándose ao río, e a fera lanzouse sobre a indefensa Tareixa, despedazándola.

A tráxica morte da súa filla foi un duro golpe que bateu para sempre a altivez de Don Nuno, mentres Don Enrique, avergoñado pola súa covardía e vítima do desprezo xeral, retirouse ao seu Señorío.

Aos poucos días, apareceu morta a xigantesca fera, tendida na ponte que desde entón de chama Do Porco, no mesmo cerco onde tiña despedazado a Tareixa. No seu corazón tiña cravada a daga de Roxín Roxal.

O un de maio dia internacional da clase obreira

2011-01-06T02:07:00.001+01:00

Os feitos que deron lugar esta celebración están contextualizados nos albores da revolución industrial nos Estados Unidos.

A fins do século XIX Chicago era a segunda cidade de EE.UU. Do oeste e do #sueste chegaban cada ano por ferrocarril miles de gandeiros desocupados, creando as primeiras vilas humildes que albergarían por centos de miles de traballadores.

Ademais, estes centros urbanos acolleron a emigrantes vidos de todo o mundo o longo do seculo XIX.

A revindicación da xornada laboral de 8 horas

Unha das reivindicacións básicas dos traballadores era a xornada de 8 horas. O facer valer a máxima oito horas para o traballo, oito horas para o soño e oito horas para a casa.

Neste contexto producíronse varios movementos, en 1829 formouse un movemento para solicitar á lexislatura de Nova York a xornada de oito horas.

Anteriormente existía unha lei que prohibía traballar máis de 18 horas, salvo caso de necesidade. Se non había tal necesidade, calquera funcionario dunha compañía de ferrocarril que obrigase a un maquinista ou fogonero a traballar xornadas de 18 horas diarias debía pagar unha multa de 25 dólares.

A maioría dos @obreiro estaban afiliados á Nobre Orde dos Cabaleiros do Traballo, pero tiña máis preponderancia a American Federation of Labor, Federación Estadounidense do Traballo, inicialmente socialista (algunhas fontes sinalan a orixe anarquista). No seu cuarto congreso, realizado o 17 de outubro de 1884, resolvera que desde o 1 de maio de 1886 a duración legal da xornada de traballo debería ser de oito horas. En caso de non obter resposta a este reclamo, iríase a unha folga. Recomendaba a todas as unións sindicais a tratar de facer promulgar leis con ese contido en todas as súas xurisdiccións.

Esta resolución espertou o interese de todas as organizacións, que vían que a xornada de oito horas posibilitaría obter maior cantidade de postos de traballo (menos desocupación).

Eses dous anos acentuaron o sentimento de solidariedade e acrecentou a combatibilidade dos traballadores en xeral.

En 1886, o presidente de Estados Unidos Andrew Johnson promulgou a chamada Lei Ingersoll, establecendo as 8 horas de traballo diarias. Ao pouco tempo, 19 estados sancionaron leis que permitían traballar xornadas máximas de 8 e 10 horas (aínda que sempre con cláusulas que permitían facer traballar aos @obreiro entre 14 e 18 horas). As condicións de traballo eran similares, e as condicións en que se vivía seguían sendo insoportables.

Como a Lei Ingersoll non se cumpriu, as organizacións laborais e sindicais de EE.UU. mobilizáronse. A prensa cualificaba o movemento en demanda das oito horas de traballo como «indignante e irrespectuoso», «delirio de lunáticos pouco patriotas», e manifestando que era «o mesmo que pedir que se pague un salario sen cumprir ningunha hora de traballo».

O dia un de maio a Folga

O 1° de maio de 1886, 200.000 traballadores iniciaron a folga mentres que outros 200.000 obtiñan esa conquista coa simple ameaza de paro.

En Chicago onde as condicións dos traballadores eran moito peor que noutras cidades do país as movilizacións seguiron os días 2 e 3 de maio.

A única fabrica que traballaba era a fábrica de maquinaria agrícola McCormik que estaba en folga desde o 16 de febreiro porque querían descontar aos @obreiro unha cantidade para a construcción dunha igrexa. A producción mantíñase a base de esquirois. O día 2 a policía disolvera violentamente unha manifestación de máis de 50.000 persoas e o día 3 celebrábase unha concentración en fronte as súas portas, cando estaba na tribuna o anarquista August Spies soou a sirena de saída dunha quenda de rachafolgas.

Os concentrados lanzáronse sobre os scabs (amarelos) comezando unha pelexa campal. Unha compañía de policías, sen aviso algún, procedeu a disparar a pelacorpo sobre a xente producindo 6 mortos e varias decenas de feridos.

O redactor do Arbeiter Zeitung Fischer correu ao seu xornal onde proclama (que logo se utilizaría como principal proba acusatoria no xuízo que lle levou á forca) imprimindo 25.000 octavillas. Proclámaa dicía:

Traballadores: a guerra de clases comezou. Onte, fronte á fábrica McCormik, fusilouse aos obreiro. ¡O seu sangue pide vinganza!

¿Quen poderá dubidar xa que os chacais que nos gobernan están ávidos de sangue traballador? Pero os traballadores non son un rabaño de carneiros. ¡Ao terror branco respondamos co terror vermello! É preferible a morte que a miseria.

Se se fusila aos traballadores, respondamos de tal xeito que os amos recórdeno por moito tempo.

É a necesidade o que nos fai gritar: ¡Ás armas!.

Onte, as mulleres e os fillos dos pobres choraban aos seus maridos e aos seus pais fusilados, en tanto que nos palacios dos ricos enchíanse vasos de viño custosos e bebíase á saúde dos bandidos da orde...

¡Secade as vosas bágoas, os que sufrides!

¡Tede coraxe, escravos! ¡Levantádevos!.

Proclámaa terminaba convocando un acto de protesta para o día seguinte, o catro, ás catro da tarde, na praza Haymarket. Conseguiuse un permiso do alcalde Harrison para facer un acto ás 19.30 no parque Haymarket. Os feitos que alí sucederon son coñecidos como Revolta de Haymarket

A revolta de Haymarket

Concentráronse na praza de Haymarket máis de 20.000 persoas que foron reprimidas por 180 policías uniformados. Un artefacto explosivo estalou entre os policías producindo un morto e varios feridos. A policía abriu lume contra a multitude matando e ferindo a un número descoñecido de obreiros.

Declarouse o estado de sitio e o toque de queda detendo a centenares de traballadores que foron golpeados e torturados, acusados do asasinato do policía.

Estes feitos represivos foron apoiados por unha campaña de prensa con citas como:

Que mellores sospeitosos que a plana maior dos anarquistas. ¡Á forca os brutos asasinos, rufiáns vermellos comunistas, monstros sanguinarios, fabricantes de bombas, xentuza que non son outra cousa que o atraso de Europa que buscou as nosas costas para abusar da nosa hospitalidade e desafiar á autoridade da nosa nación, e que en todos estes anos non fixeron outra cousa que proclamar doutrinas sediciosas e perigosas!

A Prensa reclamaba un xuízo sumario por parte da Corte Suprema, e responsabilizando a oito anarquistas e a todas as figuras prominentes do movemento obreiro.

O 21 de xuño de 1886, iniciouse a causa contra 31 responsables, que logo quedaron en 8. As irregularidades en xuízo foron moitas violándose todas as normas procesais de forma e de fondo, tanto que chegou a ser cualificado de xuízo farsa. Os xulgados foron declarados culpables. Tres deles foron condenados a prisión e cinco á forca.

Prisión

* Samuel Fielden, inglés, 39 anos, pastor metodista e obreiro téxtil, condenado a cadea perpetua.

* Óscar Neebe, estadounidense, 36 anos, vendedor, condenado a 15 anos de traballos forzados.

* Michael Swabb, alemán, 33 anos, tipógrafo, condenado a cadea perpetua.

A matar na forca

O 11 de novembro de 1887 consumouse a execución de:

*Georg Engel, alemán, 50 anos, tipógrafa.

* Adolf Fischer, alemán, 30 anos, xornalista.

* Albert Parsons, estadounidense, 39 anos, xornalista, esposo da mexicana Lucy González Parsons aínda que se probou que non estivo presente no lugar, entregouse para estar cos seus compañeiros e foi xulgado igualmente.

* Hessois Auguste Spies, alemán, 31 anos, xornalista.

* Louis Linng, alemán, 22 anos, carpintero para non ser executado suicidouse na súa propia cela.

Relato da execución por Xosé Martí, corresponsal en Chicago do xornal A Nación de Bos Aires (Arxentina):

...saen das súas celas. Danse a man, sorrín. Lenlles a sentenza, suxéitanlles as mans por detrás con esposas, cínguenlles os brazos ao corpo cunha faixa de coiro e póñenlles unha mortalla branca como a túnica dos catecúmenos cristiáns. Abaixo está a concorrencia, sentada en ringleira de cadeiras diante do cadalso como nun teatro... Firmeza no rostro de Fischer, pregaria no de Spies, orgullo no do Parsons, Engel fai un chiste á mantenta do seu capucha, Spies grita: "a voz que ides sufocar será máis poderosa no futuro que cantas palabras puidese eu dicir agora». Báixanlles as capuchas, logo un aceno, un ruído, a trampa cede, os catro corpos caen e se balancean nunha danza espantable..

O Crime de Chicago custou a vida de moitos traballadores e dirixentes sindicais; non existe un número exacto, pero foron miles os despedidos, detidos, procesados, feridos de bala ou torturados.

A maioría eran inmigrantes: italianos, españois, alemáns, rusos, irlandeses, xudeus, polacos e eslavos.

Consecución da xornada laboral de oito horas

A finais de maio de 1886 varios sectores patronais accederon a outorgar a xornada de 8 horas a varios centenares de miles de obreiro. O éxito foi tal, que a Federación de Gremios e Unións Organizadas expresou o seu xúbilo con estas palabras: «Xamais na historia deste país houbo un levantamento tan xeral entre as masas industriais. O desexo dunha diminución da xornada de traballo impulsou a millóns de traballadores a afiliarse ás organizacións existentes, cando ata agora permaneceran indiferentes á axitación sindical».

Do berce o berce

2011-01-06T01:44:00.002+01:00

(en inglés: Cradle to Cradle), subtitulado Rediseñando o xeito en que facemos as cousas e un libro innovador e revolucionário escrito por Michael Braungart y William McDonough nel proponse unha nova forma de interpretar o ecoloxismo, a próxima Revolución Industrial.

Levado a un exemplo práctico isto implicaría que se un edificio gasta moita enerxía co aire acondicionado e a iluminación, no canto de (ou mellor á vez que) optimizar o rendemento da maquinaria e a instalación de paneles fotovoltaicos, propoñen concibir o edificio desde o seu inicio suscitándose o aprovechamiento da ventilación cruzada e da iluminación natural, para non necesitar o gasto de enerxía que se produciría doutra forma. Ata o edificio produciría máis enerxía da que consome (e depuraría a auga que pasa por el, etc).

Este libro está dirixido a todo tipo de persoas, especialmente aquelas que teñen nas súas mans algunha capacidade de deseño ou investigación, como arquitectos, empresarios, científicos, artesanos, enxeñeiros... aínda que pola súa linguaxe sinxela e abofé fará que a súa lectura sexa agradable e de gran interese para calquera lector.

En Cradle to cradle. Rediseñando a forma en que facemos as cousas, os autores do término eco-efectividad o sintetizan nos seguintes puntos:

. Construcións que, do mesmo xeito que as árbores, produzan máis enerxía da que consomen e depuren as súas propias augas residuales.

. Factorías que produzan como efluente auga potable.

. Produtos que, unha vez finalizada a súa vida útil, non se convertan en lixo inútil, senón que poidan ser devoltos ao chan para que se descompoñan e convértanse en alimentos para plantas e animais e en nutrientes para a terra; ou, en caso contrario, que poidan ser reincorporados aos ciclos industriais para proporcionar materias primas de alta calidade para novos produtos.

. Materiais por valor de miles de millóns, ata de billóns de dólares, recuperados anualmente para usos humanos e naturais.

. Medios de transporte que mellorasen a calidade de vida á vez que distribúen produtos e servizos.

. Un mundo de abundancia, e non un de limitacións, polución e refugallos.

A Ecoefectividade de McDonough e Braungart

2011-01-06T01:40:00.000+01:00

William McDonough

Arquitecto e fundador de William McDonough Partners, Architecture and Community Design. Desde 1994 ata 1999 foi decano da escola de arquitectura da Universidade de Virginia. En 1999, a revista Estafe concedeulle o título de "Heroe do Planeta", porque "o seu utopismo está baseado nunha filosofía unificada que está cambiando o deseño do mundo de xeito demostrable e práctica". En 1996 recibiu o Premio Presidencial de Desenvolvemento Sostenible, máximo galardón nos Estados Unidos en materia de medio ambiente. Tamén foi galardonado polo Presidente Bush, ten o premio Geen Award da Universidade de Columbia e pertence ao Consello Asesor da Fundación medioambiental do Príncipe Carlos de Inglaterra.

Michael Braungart

É un Químico e fundador da Axencia para o Fomento da Protección Medioambiental (EPEA) en Alemania. Anteriormente fora director da sección de química de Greenpeace. Desde 1984 estivo ofrecendo conferencias en empresas, institucións e universidades, sobre novos conceptos críticos para a química ecolóxica e a xestión dos fluxos de materiais. recibiu multitude de distincións e premios, e foi profesor invitado por diversas organizacións, como a Heinz Endowment ou a W. Alton Jones Foundation, entre outras.

William McDonough

Mentres a actividade humana sexa tan destrutiva, todos pensamos en que temos que tratar de ser máis eficientes, ou tratar de ser menos malos. Pero tomemos como exemplo a cerdeira; non é "eficiente". Produce miles de flores para que poida germinar soamente outra árbore. A abundancia da árbore é útil e inofensiva. Logo de caer ao chan, as flores regresan á terra e tórnanse en nutrientes para o medio ambiente circundante. Ata a última partícula contribúe dalgún xeito á saúde dun ecosistema próspero. Esta é a razón pola que preferimos ser "efectivos" no canto de eficientes. Non gustaría facer o correcto ben, no canto do incorrecto ben. O primeiro principio da nosa próxima revolución industrial é "os desechos equivalen a comida". Pero a industria humana, neste momento, está severamente limitada debido a que típicamente segue unha liña de manufactura unidireccional, directa, do berce á tumba na cal as cousas créanse e eventualmente descártanse, generalmente nun incinerador ou nun vaciadero de lixo. A diferenza dos residuos do labor da natureza, os desechos da industria humana non son comida en absoluto. En efecto, con frecuencia son veneno.

Fai poucos anos asocieime cun químico alemán chamado Michael Braungart, e creamos unha firma de estudos chamada McDonough Braungart Design Chemistry. Cremos que hai dous metabolismos fundamentais no mundo. Un é biolóxico, o outro químico. De maneira que pensamos que as cousas deberían deseñarse para que regresen ao chan de xeito inocua ou regresen á industria. E non debería facerse ningunha outra cousa. Por exemplo, os nutrientes orgánicos deberían elaborarse para que regresen ao ciclo orgánico, para ser literalmente consumidos por microorganismos e outras criaturas do chan. A maior parte dos envases, que representan ao redor do 50 por cento do volume dos nosos residuos sólidos, deberían estar compostos por nutrientes biolóxicos, materiais que poidan ser arroxados á terra para que se degraden por acción biolóxica. Non hai necesidade de cousas como as botellas de champú, os recipientes de mollos e outros envases que duran décadas e ata séculos, moito máis do que vén dentro deles.

De maneira que estamos traballando coa compañía química alemá BASF nunha nova fibra de nylon que, en realidade, é verdaderamente reciclable. Despois que a fibra se hila en produtos como alfombras, pódella devolver ao fabricante para que a volva a usar; a súa alfombra pode reencarnarse cada vez que decora de novo a casa. Tamén axudamos a unha compañía suiza, Rohner Textile, a crear unha tea de tapizado tan innocua que un pode literalmente comela. A tea está feita de ramie e la, unha mestura de fibras vegetales e animais innocuas, libres de pesticidas. Para atopar tinturas innocuas para a tea consideramos máis de 8.000 produtos químicos usados na industria textil e eliminamos 7.962. A tea preparouse usando soamente 38 químicos. Cando lla retire do marco logo da vida útil dunha cadeira, a tea e os seus adornos descompoñeranse naturalmente e servirán de abono para o xardín. Determinouse que a auga que sae da fábrica de Rohner Textile logo de filtrarse a través da tea durante a produción é tan limpa como a auga potable suiza que entra na fábrica.

Que baratos son os teclados de PC

2011-01-06T01:35:00.000+01:00

Resulta que unha tarde tes tempo e poucas cousas que facer, entón te autocuestionas:

1- Fago unha limpeza a fondo da casa.

2-Saio a correr unha maratón de 30 klometros.

3-Escoito a COPE ou me descargo os comentarios de Jimenez Losantos

4- Fai xá tempo que me falla o teclado do PC por que está sucio e debo limpalo.

Iluso de ti escolles obviamente a ultima sen saber o que se che pode vir enrriba.

Unha persoa calquera collería a aspiradora e lle poría a embocadura pequena para aspirar o teclado, pero como iso e moi fácil e hai tempo te plantexas porqué non facerlle unha limpeza "a fondo".

"A fondo", bendita palabra.

Entón agarras o teclado e o desconectar da CPU, primeiro paso dado, seguidamente lle sacas coidadosamente e un a un os 15 parafusos que ten pola parte de atrás, sacas a tapa e.... sorpreeeesa, as teclas van por diante e cada una coa súa correspondente presilla para que non caia ou non se quite no seu defecto.

De todo elo te das conta despois de ter 120 gomiñas na man (unha por tecla)un plástico con un circuíto impreso, e unha fonte de alimentación con tres diodos moi pequena.

Non te botas atrás e limpas coidadosamente o teclado desmontando as teclas, e posteriormente secándoo todo co secador pertinente.

Rematada a operación limpeza , comeza a operación montaxe.

Colocas as teclas no seu sitio, seguidamente colocas as gomiñas unha a unha en cada tecla (por detrás evidentemente) trabalo de chinos, nunca mellor dito pois tes un carteliño ben a vista que pon "Made in China", colocas a fonte de alimentación coas seus díodos no seu sitio, colocas o circuíto impreso no seu sitio, que baratos son os teclados de PC, colocas a tapa de atrás do teclado, lle pos co desparafusador os 15 parafusos pequeniños un por un, que baratos son os teclados de PC.

Traballo rematado.... pos o enchufe no sitio onde tiña que ir e se acende o díodo vermello,,pensas perfecto, son un crack (que baratos son os teclados de PC), acendes o PC e lle das a primeira tecla do teclado impoluto e limpisisisisisimo que tes, levatas a vista cara a pantalla eeee....

Sorpresa, nada de nada, nin letras nin números nin ost...as.
Que pasa, se eu o puxen todo como estaba, eso si mais limpo que antes, e que tiña o lixo de 5 anos funcionando, pero agora se vía novo (que baratos son os teclados para PC).

Desmontas e montas de novo o teclado coas súas 1853 gomiñas e os seus 256 parafusos, e nada de nada que non vai, entón te lembras de unha cousa que che dixo un amigo, os teclados de PC non vale a pena amañalos, son moi baratos, pero ti no teu afán ecoloxista quixeches seguir a usar o mesmo para non tirar mais lixo tecnolóxico, emiras para o teu teclado e pasado un rato te ves a ti mesmo dicindo....boas viña a mirar un teclado para o meu PC.

Dúas coneccsións USB na parte traseira, unhas teclas con un tacto que dan ganas de escribir todo o dia nel, negro e gris (a xogo co CPU e a Pantalla) non como o outro que era branco puajj.

Conclusión do dia de hoxe:

1- So os chinos son capaces de desmontar e voltar a montar o teclado de un PC e que siga a funcionar.

2- As cousas poden ser mais complicadas do que parecen dende fora.

3 - Ata a cousa mais simple pode ter 2.000.000 de compoñentes entre gomiñas e parafusos.

4 - E como conclusión final:

"QUE BARATOS SON OS TECLADOS PARA PC".

Pleno ordinário do 28 de Setembro de 2010

2010-10-13T11:52:00.002+02:00

Fai clic no icono para escoitar as mocións

1 - Dar conta de escritos varios

2 - Proposta de comité de Prefabricados Castelo

3 - Moción do BNG sobre a folga xeral

4 - Moción do BNG e do PSdeG-PSOE sobre a instalación de minicentrais

5 - Moción de BNG sobre oficina de Correos e Telégrafos

6 - Moción do PSdeG-PSOE sobre proxectos de adecuación dos ríos Mendo e Mandeo

7 - Moción do CXB sobre creación dunha área de servizo para autocaravanas

8 - Moción do CXB sobre obras de acondicionamento proxecto ABALAR

9 - Moción do PP sobre PEIM rural

10 - Moción do conselleiro delegado de urbanismo sobre solicitude de subvención

11 - Expediente nº 32 -10 de modificación presupuestaria por transferencia de crédito

12 - Proposta sobre ordenanza reguladora de cesión de uso de locais municipais

13 - Solicitude ó plano de cooperación cos concellos -PCC-, anualidade 2011

14 - Rogos e preguntas

O povo e quen mais ordea

2010-10-08T12:30:00.001+02:00

Betanzos estase a converter socialmente nunha cidade viva e reivindicativa, deixamos atrás os vellos complexos do non vale de nada e non quero que me vexan porque despois estou marcado ao non me gusta como o fas e cho digo, non fixeches isto y o fago eu, ou estou canso de agardar, quero solucións.

Esta semana está repleta de betanceiros e betanceiras que se botan a rúa para solidarizarse contra a violencia de xénero, para demandar solucións a un grande colectivo mozo como son os skaters betanceiros ou para lembrarse de que o noso casco Histórico esmorece baixo una nube de escombros e esquecemento como a casa gótica, todo isto que non e mais que crear una cidade viva que non ten complexos nin problema en saír a rúa cando fora preciso para dicir o que sexa menester que opine ou para queixarse cando ve que non se lle fai caso os problemas diarios e as revindicacións dos colectivos ou cidadáns.

Estas mostras de activismo cidadán non deben tentar de apagarse, pola contra deben seguir vivas e incluso aumentar na súa actividade estea quen estea a gobernarnos pois de todos e sabido que as veces os políticos precisamos una patadiña no cu (virtual iso si, jajaja) para espabilar e facer o que a cidadanía demanda, esta semana sentinme parte de una cidade viva e que non se cala, solidaria por iniciativa propia e que defende a súa historia e quere que se saiba.

Agardo que está situación de continuo exame os políticos e o goberno betanceiro continúe pero non xa nesta lexislatura senón nas sucesivas porque deste xeito Betanzos retomará o seu papel histórico na comarca e en Galiza, con una poboación activa chegaremos a facer de Betanzos a cabeceira de Comarca que debe ser, punto de encontro das inquedanzas, das reivindicacions da cultura e a festa, da vida en definitiva da nosa Comarca, Betanzos esta vivo y os betanceiros como sociedade están mais presentes que nunca na súa vida municipal, relegando os políticos a laboura que deben facer gobernar e ter medo da cidadanía, non como parecía que viña sucedendo ata agora que parecía que a sociedade betanceira tiña medo dos políticos.

Porque o fin e o cabo como se dixo na revolución portuguesa “O pobo e quen mais ordea”.

Liñas da Intervención en Pleno sobre a Moción de apoio do Concello de Betanzos a folga Xeral do 29 de setembro

2010-09-29T22:41:00.000+02:00

O que estamos a afrontar non e tan so unha crise financieira a nivel mundial e como tal unha crise sistémica, unha crise provocada polo capitalismo e o neoliberalismo que ten mais que demostrasdo sobradamente que so beneficia as clases ricas e que está a rexer o mundo económico internacional. Esa crise xerada por multinacionais e a grande banca pretenden que a solucionen os traballadores e as traballadoras, traballadores e traballadoras que en ningún intre tiveron nin teñen culpa da mesma, na contra de artellar un novo modelo económico e social os gobernos insisten mesmo aportando diñeiro de todos nos en salvar o modelo neoliberal predominante aportando diñeiro dos traballadores que so redunda en un maior enriquecemento das grandes multinacionais e da banca sen que isto reporte ningún tipo de beneficio a clase traballadora e facendo que os afectados pola mesma se afundan mais e mais con recortes salariais e sociais.
A crise non foi xerada polos traballadores e polo tanto non poden nin deben ser estes os que a paguen a crise debe pagala o capital que se enriqueceu perante todos estes anos coa especulación e que agora pretende que nos paguemos os pratos rotos do despropósito xerado por eles, con reformas laborais impostas polos podres económicos mundiais e que seguiran se non facemos nada con reformas das pensións e mais e mais recortes nos dereitos e nos salarios dos traballadores, isto non o podemos permitir nin dende os concellos nin dende o goberno Galego, nin dende o goberno do estado, temos a obriga como representantes da cidadanía de non aceptar que esta vexa mermada a súa capacidade económica nin os seus dereitos xa que nos como representantes eleitos polo pobo temos como función a defensa de eses dereitos, e nesa defensa e donde encaixa esta moción de apoio a folga xeral convocada por todas as centrais sindicais para este 29 de setembro.
Dende o Concello debemos animar a cidadanía a que se queixe polos recortes sociais e laborais que está a sufrir e para que non permita que se siga por este camiño que so beneficia os poderes económicos e que prexudica a clase traballadora e os autónomos de este pais e por ende de esta Cidade.
Debemos poñernos enfronte de todo isto e como non enfronte da reforma laboral.
As medidas desta Reforma buscan crear una precariedade absoluta, extrema, que afecte tamén ó persoal fixo; para que a Clase traballadora non poida da defenderse dentro das Empresas, nin tampouco poida defender os seus Convenios.
Crea o despedimento libre e barato. Os Traballadores e Traballadoras non terán defensa nas causas que presentará a Empresa nos despidos obxectivos. Poderán alegar diminución dos ingresos (aínda que teña beneficios), previsión de perdas, cambio de máquinas, implantación de novas sistemas, etc.
Os despidos poden ser individuais ou colectivos. Nestes despidos cunha indemnización de 20 días por ano, so pagará 12 días, os outros 8 os paga o Fogasa, ousexa todos nos.
As ETTs poderán actuar en todos os sectores de traballo, tamén se introducirán na Administración Pública e os Convenios non poderán regular límites nin prohibicións a esta contratación.
As Empresas poderán non aplicar temporalmente o Convenio Colectivo en salarios, cambiar o horario de traballo ou as funcións dos traballadores e traballadoras, co Acordo dos representantes sindicais ou dunha mediación ou arbitraxe.
As seguintes Reformas que anuncian son: a Negociación dos Convenios, a protección por Desemprego e as Pensións. Queren prohibir os Convenios Provinciais (negociar todo en Madrid) ,reducir a prestación do paro e as Pensións ampliando os anos para o seu cálculo.
Todas estas medidas pretenden reducir salarios e prestacións públicas, mentres o Estado subvenciona con 8 días os despidos ás Empresas. Queren favorecer aínda máis o reparto da riqueza para as grandes empresas, para as grandes fortunas e para a Banca. Contrariamente permiten un inmenso fraude fiscal aos máis ricos.
A única riqueza que mantén á humanidade créase co traballo, a produce a Clase traballadora, pero os grandes capitalistas aprópianse cada vez dunha parte maior.
En Galiza o 20% das rendas do capital acumula mais riqueza que o 80% dos ingresos da clase traballadora.
Esta Reforma provocará que cobremos menos e traballemos mais horas.Non podemos ignorar esta situación que está a pedir aínda medidas aínda máis duras, como prohibir as Folgas na negociación dos Convenios.
Por iso pedimos o apoio a esta moción, para que o Concello de Betanzos lle diga de parte da cidadanía Betanceira o goberno que non está de acordo con esta reforma laboral pois simplemente minguará os dereitos e os salarios da nosa cidadanía.
Dende aquí aproveito para animar a os cidadáns de Betanzos a secundar dita folga, e a participar nas manifestacións que terán lugar mañá en A Coruña e en particular a que convoca o sindicalismo Nacionalista que partira da praza de Vigo as 12 da mañá, e como non aproveito para mandarlle o meu apoio o Sindicato Labrego Galego que convocou unha tractorada para mañá en Betanzos as 11 da mañá.
En defensa dos dereitos dos traballadores, gandeiros e autónomos animo tamén a todos os Concelleiros a secundar dita folga xeral.

Normativa de limpeza de elementos críticos de Betanzos

2010-09-23T12:51:00.008+02:00

Dende o Concello de Betanzos nos pasan o grupo municipal un borrador de una ordenanza de limpeza de Betanzos, xa dende o principio caemos na conta que dita ordenanza entra a lexislar en cousas que xa están lexisladas e que non fai falla que se reflecten en dita normativa e que algunhas das que alí saen reflectidas atentan contra a liberdade de expresión ou mesmamente contra a propia constitución; e falando da Constitución na mesma pon que non se pode expoñer nas rúas ningunha publicación en ningún tipo de soporte na que saia reflectida cousas que vaian contra a Constitución ou as propias ordenanzas municipais, prohibe o reparto na vía pública de todo tipo de publicacións se antes non contan coa autorización municipal, neste caso a alcaldesa ditará que se pode o non se pode poñer ou entregar na rúa actuando de censora de calquera inquedanza que queiran facer pública os veciños e veciñas de Betanzos.

Avisa neste punto que serán denegadas as solicitudes que conteñan anuncios contrarios a Constitución, a lexislación vixente e as ordenanzas municipais, caendo isto en unha prohibición velada a liberdade de expresión pois non se pode reclamar o cambio ou a derrogación de ningunha cousa que estea reflectida na constitución, digamos que eu mesmo non podo reclamar a autodeterminación ou a derrogación de normativas como a do galego, vamos que por ser contrario a elas non podo dicilo publicamente en publicación o resto da cidadanía pois a alcaldesa me negaría esa posibilidade.
Iso si se eximen de estas normas a publicidade electoral ou elementos publicitarios así como convocatórias de folgas ou manifestacións debidamente autorizadas, vamos que no caso de estudantes que non teñen dereito a folga non poden reclamar nada de nada pois as súas convocatórias non son legais.
Vamos que só en un artigo se coarta a liberdade de expresión da cidadanía Betanceira machacando indiscriminadamente un dereito fundamental reflexado na propia constitución iso si eles poden pasar polo arco do trunfo constitución, eu non podo queixarme para que dita constitución poida ser cambiada ou reformada.
Hai un apunte moi simbólico do que esta ordenanza di y e un no que se prohibe rebuscar nos colectores do lixo, vamos que so falla coller a os que se atopen facendo isto e mandalos en un autobús a outra vila, porque os pobres molestan en Betanzos, e mais eu aínda diría que xa postos o mellor a alcaldesa deberia de mandalos ó cárcere por ousar buscarse a vida co que atopan nos colectores do lixo.
O peor non e que este atropello se prentenda levar sen vergoña ningunha a pleno senón que con estes puntos arriba sinalados e con outros que avergoñan mesmo de lelos están de acordo CXB e o PSOE.
Esta non e unha ordenanza de limpeza, e un ataque a liberdade de expresión e a propia vida, unha vergoña pura e dura e a exposición clara, clariña das actitudes da señora Faraldo e o PP.
A por certo queda prohibido tirar e abandonar na via pública toda clase de productos en estado solido, liquido ou gaseoso.
Vamos que nada de peidos na rua que senon te van multar.

Belen Esteban "la princesa del pueblo". Que viva a República

2010-09-23T09:17:00.007+02:00

Un non pode facer outra cousa mais que lamentarse pola existencia de fenómenos como o que hoxe por enésima vez me sorprenderon, ese fenómeno non e outro que Belén Esteban, e o tema que me ven a conto en isto non e outro que un documental que se estreou polo visto este martes e que ten como titulo “La princesa del pueblo” non vou a entrar a valorar o tema de princesa pois e ben sabido que eu son republicano e polo tanto non lle rindo nin lle debo pleitesia a ninguén sexa princesa, raíña, príncipe, rei sexa do Pobo ou da cidade, o que me entristece e o feito de que unha persoa como esa sexa un fenómeno mediatico.
E mais que programas como os que usan a este tipo de xente teñan o éxito que están tendo non e entendible si non e no baixo nivel cultural que existe neste pais, que ninguén se confunda non estou chamándolles incultos os que miran estes programas, o que si que non entendo e que se enxalce a figura as formas e as actuacións de esta señora que ten como mérito máximo e como gloria propia o ter sido a muller de un coñecido toureiro e ter unha filla co susodito toureiro, mais aló non fixo nada de nada mais que vivir a conta de esa fama ou recoñecemento adquirido a costa de este toureiro, pois no intre en que a súa fama baixa un pouco ela ou o circo que lle rodea encargase de sacar un novo problema entre ela e o seu ex ou entre ela e o seu actual.
Que pretendemos na educación dos nenos (e adultos) cando tarde tras tarde están a ver como “la princesa del pueblo” rasca a barriga ante centos de miles de telespectadores que aplauden cada unha das paiasadas que ela di, paiasadas tales como que si estivera no goberno subiría as pensións, evidentemente carallo e tamén lle daría traballo a todo o mundo e subiría os salarios jajaja como si tales cousas foran así de fáciles, que mo digan a min que levo a costas co convenio colectivo dous anos un deles en situación de ERE.
Con isto non quero dicir que os que saian na tele teñan que ser eminecias, nin por asomo, pero o que si pediría e que tiveran cerebro para pensar ou polo menos lle dirán unha volta as cousas antes de dicilas, regodearse na incultura nun ca foi nin será bo, nin para os que saen nos medios nin para os que andamos pola rúa.
Vai un video que ilustra o mais ou menos o que arrida describo:

Xabier López, un exemplo a seguir

2010-06-08T08:09:00.010+02:00

Hai xa moito tempo que tiña abandonado ou en posición de espera este espazo na rede pois eran moitos os compromisos que tiña , un deles e o que e mais importante para min o da representación dos meus compañeiros e compañeiras de EMESA na que me centrei nos últimos dous anos e a que me levou bastante tempo, pois a entrada de un sindicato como a CIG na empresa levou tempo xa que nesta empresa non tiña presenza anteriormente, nestes dous anos nela tivemos que afrontar unha partida case que dende cero no que e o traballo interno do Comité de Empresa, unha negociación Colectiva que a todas luces se torna cada día máis complicada, pois como e sabido as empresas que en anos pasados deron enormes beneficios agora están contendo as subidas salariais e mermando a capacidade adquisitiva dos traballadores e traballadoras que nada teñen de culpa da crise na que as grandes multinacionais e a banca nos teñen metidos. Crise que a súa vez trouxo un ERE para EMESA que comezou en decembro e que non parece que vaia finar en datas próximas, esta situación me fixo ter este espazo abandonado durante este longo período de tempo, pero hoxe e o día de abrilo de novo e ábroo polo afecto persoal e político que lle teño a unha persoa, Xabier López, concelleiro portavoz do BNG e exconcelleiro de Urbanismo e Casco Histórico no anterior goberno do Concello de Betanzos.

Non só o BNG lle di adeus a un compañeiro que nos representou de maneira maxistral e que todas luces será dificilmente substituíbel na corporación municipal, tanto polo seu ben facer no momento que tivo que saumir labores de goberno como para ser o mellor voceiro da agrupación política a que pertenzo, o BNG, no Concello de Betanzos.

Xabier López, persoa de ética intachábel, que traballou tanto no goberno como na portavocía do BNG de maneira incansábel, a el se lle deben as accións que o BNG tomou de cara á posta en valor do noso casco histórico, durante o tempo que el xestionou esta área púxose en marcha a peonalización do casco histórico asumindo de tal maneira moitos ataques persoais mais entendendo que dita decisión era a única posíbel para a recuperación e posta en valor do berce de nacemento da nosa cidade, á súa vez levou adiante centos de accións na restauración tanto das propias rúas como das casas que estaban en moitos casos nun deplorábel estado, o reflexo do seu labor dentro desta área vese en que dende a chegada da actual corporación tal traballo foi abandonado e a día de hoxe o casco histórico morre día a día énchese de coches que o afean e o deterioran, e se cae nuns casos e o tiran noutros como é o caso da casa gótica sen que dende o Concello o goberno mova nin un dedo.

A achega do meu compañeiro no BNG foi fundamental para esta cidade durante o seu tempo no goberno, e durante esta lexislatura como voceiro puidemos desfrutar das súas intervencións nos plenos do concello, que pasan por ser as máis lucidas de todos os edís que nos representan no Concello, perdemos un orador incríbel, a un marabilloso representante noso no Concello, e o BNG perde quizais o seu mellor candidato de cara ás próximas eleccións.

Dende este espazo na rede quero amosar o meu afecto persoal cara a Xabier López, a miña estima política e o meu respecto a súa decisión, e que tal decisión sirva para que atope a tranquilidade para que poida facer o que máis lle gusta que é escribir, e dedicarse á súa nena, xa que por razóns da representación que ostentaba de seguro que lle debe moito tempo.

Deséxolle o mellor no persoal, o éxito no profesional, e agardo que o tempo o volva a poñer na política activa pois persoas da talla política e ética del honran e fan da política un traballo bo e eficaz para a sociedade e fan moita falla nos tempos que corren na política nacional e municipal, polo tanto o meu sentimento no aspecto político e de un até logo, nunca será de un adeus.

Outra de crise para Mari, Marchandoooo

2009-07-30T22:02:00.007+02:00

Agora resulta que para aforrar gastos a lancha do Concello non irá a xira os Caneiros do dia 25 de Agosto, e esta unha medida lóxica para forrar custos despois de ter contratado unha actuación para as festas con un valor total de mais de 40.000 €.

Como teñen a desfachated de virnos por riba alegando que actualmente este prezo e pouco tendo en conta que actualmente contratar esta actuación tería un custo de mais de 50.000 €.

Que neste intre esta actuación sexa mais custosa non ten nada que ver co cara que e de por si, sei que este tipo de actuacións traerán xente a Betanzos, pero traer xente a Betanzos a costa de descapitalizar o presuposto de todas as celebracións tendo que anular outras que de ser ben xestionadas lle darian polo menos variedade a programación das festas, e acto seguido dicir que non se irá a os caneiros para aforrar 3000€ e do todo demagóxico, todo elo englobado nunha situación na que os propios grupos brigantinos están sendo totalmente desprezados pollo Concello que lles nega actuacións e posibilidades das mesmas.

Propóñolle o concello que no canto de aforrar eses 3000€ como lavado de cara convide a estes grupos a facer un concerto con eses cartos, concerto que pode ter lugar dentro da programación das festas.

Esta petición a bo seguro caerá en saco roto pois e sabido que para este tipo de xente que está no goberno a música rock, blues etc non está contemplada nin como cultura nin como música.

Agardemos que estes grupos pouco a pouco se organicen para eliminar deste concello por eles mesmos a incultura musical e a falla de colaboración que a dia de hoxe teñen no Concello CXB e PP.

Postos a aforrar eliminen a raiña das festas, eliminen a cea americana e verán como tamén sacarán un pico para facer concertos incluso fora dos dias de festas.

Xestionen os cartos como deben xestionalos e non nos vendan 3000€ como un aforro fundamental de cara a enfocar a crise.

Non se rían dos betanceiros e as betanceiras.

As facturas se pagan con cartos, a educación e debalde

2009-07-27T02:07:00.006+02:00

O pasado venres tivo lugar un pleno extraordinario para que fora aprobado o préstamo que o concello pedía para saldar débedas cos seus provedores, mais alá de falar deste tema que sería para comentalo de forma extensa quero centrarme nas formas e nos feitos da Alcaldesa de Betanzos no propio pleno.

Un Alcalde ou Alcaldesa non se pode permitir o luxo de insultar a ningún Concelleiro, e mais débelles o mais profundo dos respetos polo feito de seren persoas eleitas por un grupo mais ou menos numeroso de cidadáns para que os representen dentro do Concello de Betanzos e por ende dentro dos plenos que nel se levan adiante.

Alén de non insultara ninguén, debe manter a orde dentro do propio pleno ,cousa que non pasou neste pasado pleno, pois no mesmo había unha afluencia un pouco maior do habitual de xente afín a Alcaldesa e o PP para asistir a toma de posesión de un novo Concelleiro do grupo Popular.

No susodito pleno chegouse o nivel de insultar ó portavoz do BNG dende os asentos do publico, e mesmo jalear a Alcaldesa nas súas intervencións con aplausos.

Querería lembrar que non hai moito se lles deu un aviso a uns cidadáns polo feito de dirixirse a esta nun pleno, aviso na liña de que de seguir así se lles desaloxaría da sala , ista actitude non e reprochable cando o publico interrompe o desenrolo do pleno pero evidentemente ten que ser tomada sempre e non so cando a auga cae enriba da Alcaldesa ou do grupo popular, non e sequera comprensible nin admisible o insulto a Concelleiros eleitos polo pobo dentro do pleno e iso debería de abondar para a expulsión do cidadán que caia nesta practica nun pleno pero o que tampouco e admisible e o feito de o aplauso e o jaleo das intervencións de calquera Concelleiro porque caeriamos en escenificar un partido de fútbol na contra de levar adiante un pleno do Concello con todo o que conleva iso.

Evidentemente que se pode agardar de unha señora que no mesmo pleno insulta directamente o portavoz do BNG e por riba pide que conste en acta.

Señora Alcaldesa, administre sensatamente, respete os que non somos do PP, e por favor polo ben de Betanzos empece a facer algo pola nosa cidade, nova e vella.

Menos ultras e mais política, menos PP, menos CXB e mais Betanzos.

"El castellano no está perseguido; ésa es una polémica ficticia". (Moreno Cabrera - Catedrático de Lingüística General )

2009-07-08T22:11:00.007+02:00

A los que hablan de guerra al español, este catedrático de lingüística les dice lo contrario: que hay un nacionalismo castellanista excluyente.
Moreno Cabrera estima que ningún partido nacional se cree ni fomenta el plurilingüismo

Lo que comienza justo aquí no es sólo Lingüística. Y, sin embargo, se hablará mucho de lengua. Hay más. Hay política. ¿Qué es si no la eterna disputa catalán-castellano?Juan Carlos Moreno Cabrera (Madrid, 1956), catedrático de Lingüística General de la Universidad Autónoma de Madrid, quiere entrar en el debate. Pero para decir justo lo contrario de la tesis oficial. Para decir que, aunque no se reconozca, y muchos de sus colegas lo nieguen, existe un nacionalismo lingüístico “excluyente”. Que el Estado no acepta la verdadera diversidad de lenguas. Que no fomenta el plurilingüismo. Que el castellano no está perseguido en Catalunya, en Euskadi o en Galicia. Y lo expone en un libro duro, “comprometido”, El nacionalismo lingüístico. Una ideología destructiva (Península), en la calle desde hace un mes.
Su postura choca con la ortodoxia.
Sí, lo sé. Pero no dejaré de defenderlo. Existe una ideología muy desarrollada, un nacionalismo lingüístico de Estado, aunque se esconda. El Estado ha presentado el español como la lengua de bien común, la de interés nacional, la superior, la que beneficia a todos y a todos nos hace iguales.
¿Un nacionalismo disfrazado?
Obvio. El Estado podría ser no nacionalista. Neutral con respecto a las lenguas. No es así: concibe y promociona al castellano como un valor cívico y por encima de las diferencias étnicas, de las identidades nacionales. Se dice que el español estándar, el de la Real Academia [RAE], es neutral, cuando no es más que el desarrollo de una variedad, del castellano. ¡Claro que está étnicamente determinado! Una prueba: la pronunciación del español culto coincide con el castellano de Madrid o Valladolid. La tesis de que hay una lengua supranacional, más rica y útil para la comunicación, es ideología. Ocurre lo mismo con el inglés o el francés.
¿No es natural que una variedad se imponga a las demás?
No, porque las lenguas tienden a diversificarse a medida que se expanden y se mezclan con otras. De ahí que un hablante de Cádiz sepa distinguir a uno de Sevilla. Los procesos de estandarización, en cambio, sí son artificiales. Y para ello hace falta un Estado unificado y una estructuración política y económica determinada. La creación del Estado moderno conlleva esa concepción unitaria de la lengua. Censuro por eso a los lingüistas que, sabiendo que es un proceso político, lo ocultan para justificar una lengua que venden como superior.
¿Pero por qué lo han hecho?
La Sociología de la Ciencia tiene más peso de lo que se cree. Los investigadores quieren recibir subvenciones, que sus resultados sean aceptados por la comunidad científica, no marginados. Si yo no tuviera puesto fijo, quizá no me habría atrevido, por supervivencia. Ahora soy más libre.
Quizá no veían esa conexión Lingüística-Política que señala.
¡Yo intento disociarlas! Hacer lo contrario que mis colegas, que las mezclan y no lo dicen. El motor que me lleva a escribir este libro sí es ideológico. Me opongo al imperialismo, al libre mercado… Pero no uso la política para hacer esa disección, sino sólo razonamientos lingüísticos.
¿No busca provocar?
No por mis palabras. Son las de todos los expertos que menciono. Mi libro es casi una antología de 300 pasajes de lingüistas como Menéndez Pidal, Manuel Alvar, Amado Alonso… Elijo textos significativos, duros, transparentes, donde se ve su ideología.
¿Cuándo y cómo se apuntala el nacionalismo castellano?
Comienza en el siglo XIII, cuando Alfonso X el Sabio opta por una variedad concreta como lengua literaria y de la administración. Ya es la elección del Estado. La preeminencia del castellano continúa y se afianza en el siglo XVIII. El proceso es doble: las élites dominantes procuran que su variedad sea la más poderosa y a la vez las clases populosas imitan esa forma de hablar porque es símbolo de prestigio. Las lenguas estatales no surgen, pues, por instituciones como la RAE. Éstas regimentan la variedad impuesta antes por razones políticas, económicas y demográficas.
Y Franco ayudó a esa supremacía.
El nacionalismo lingüístico cree que sólo hay una lengua en el Estado, la española, y ésa es la lengua nacional por antonomasia. Las otras son secundarias. Esa ideología existe antes y después del franquismo, no es exclusiva de él. La dictadura es sólo la manifestación más contundente de la lengua-nación, vehiculada en la escuela. ¿Por qué aún hoy escritores catalanes publican en castellano?
¿El pluralismo es una entelequia?
En las sociedades occidentales es muy difícil porque el sistema educativo no lo promueve. En algunas comunidades pequeñas, sí existe.
Su libro sale en medio de la furia por el conflicto lingüístico.
La pelea de intereses es política: la concepción monolingüe del Estado castellanista y la concepción plurilingüe que los catalanes tienen de España.
El PP o el partido de Rosa Díez ven persecución del castellano.
No, no es así. Cuando se intenta que el catalán ocupe en Catalunya espacios antes ocupados por el castellano, se entiende por persecución, algo absurdo y estúpido. Lo que se teme es la posibilidad, muy remota aún, de que el catalán sea la lengua dominante en Catalunya. ¿No sería eso lo normal, siendo cooficial?
¿La polémica es ficticia, pues?
Sí. Trasluce ese miedo sin fundamento. ¿Se va a perder el castellano, con 400 millones de hablantes?
Pero puede haber desigualdades. En oposiciones, por ejemplo.
Ése es un problema del monolingüe, no del bilingüe. Un catalán, un vasco o un gallego tiene derecho a que se le enseñe en su lengua materna en todo el Estado. Sí se garantiza lo contrario, que un madrileño pueda estudiar castellano en Catalunya. ¿No somos todos iguales?
¿No es un paroxismo que se multe por no rotular en catalán?
Si las sanciones sirven para promover la lengua, las apruebo. Como socialista, y no del PSOE, soy partidario de pagar para bienes sociales.
Dice que no hay partidos de ámbito nacional plurilingües.
No. Sólo podría ser IU, pero la izquierda ha renunciado hace tiempo a esa consigna, como al derecho de autodeterminación, que respaldo.
¿Por qué, por miedo? En campaña se vio lo sensible del tema.
Depende de dónde. En Catalunya sí que es rentable el asunto, donde el PP no tiene nada que hacer.
Porque para la derecha es una de sus batallas ideológicas, ¿no?
Sí, concibe España como una única nación, indivisible, con una lengua nacional posible, el castellano.
No deja de ser sorprendente que usted, madrileño, defienda las tesis nacionalistas periféricas.
También yo tenía prejuicios, pero concluí, tras leer mucho y estudiar idiomas, que aquello que nos decían de lenguas más fáciles y aptas no tenía fundamento lingüístico, sino ideológico. Lo expuse en La dignidad e igualdad de las lenguas, en 2000. A partir de ahí seguí investigando y encontré más argumentos.
¿Sabe que le citan en foros nacionalistas e independentistas?
Sí, ellos lo agradecen mucho. Hasta ahora sólo les llegaba desde Madrid que su lengua no valía nada, y sí el castellano. Pero no lo he escrito para que me aplaudan. No soy dogmático y no descarto estar equivocado. Ésa es una actitud científica.

Extraído de Público

Nin despidos nin conxelación salarial, pola dignidade e a defensa da clase obreira

2009-07-04T17:00:00.006+02:00

A situación extrema na que se ven moitos miles de familias nestes últimos meses e un pequeno exemplo das consecuencias de deixar que tanto bancos como grandes empresas sexan os que marcan as liñas da economía tanto mundial como nacional e local, son moitos os exemplos de inxustiza nos peches de fábricas ou na aplicación de EREs bestiais que son utilizados para sanear as empresas e darlles mais beneficios por riba dos que xa están a obter , un dos grandes exemplos que estamos a vivir en toda Europa e a nivel mundial e a entrada de capital público nos bancos que supostamente os diferentes estados fan para darlles liquidez a estes e que os bancos utilizan para mellorar as súas contas beneficio, facendo que moitas das fortunas do pais saquen pingües ganancias a conta do diñeiro de todos e coa colaboración dos gobernos de cada estado.

Din dende o sector empresarial e bancario que para saír de esta crise o que hai que facer e abaratar o despido e baixar os salarios, como se pode permitir tal aseveración iso non e mais que unha declaración de guerra contra a clase obreira, unha crise que foi provocada polos bancos e o sector empresarial co beneplácito de todos os gobernos pretenden solucionala facendo que a paguemos nos os que en ningún intre fomos os causantes da mesma.
Ante esta situación o que non podemos permitir como traballadores e que tales medidas cheguen sequera a seren contempladas, debemos saír a rúa sempre que teñamos ocasión a dicir que non que non imos pagar nos os seus erros e que deben ser eles os que asuman coas súas inxentes fortunas feitas na maioría en base a especulación pura e dura os que paguen esta crise económica que estamos a vivir.
Debemos saír a rúa tanto cos traballadores e traballadoras de Caramelo para que non se leve acabo ese peche mais que dubidoso da factoría de A Coruña,e digo peche porque o que está a tentar facer o señor Jove e un peche patronal para desviar a súa produción a países nos que os dereitos dos traballadores son inexistentes e os salarios indignos, e debemos saír a rúa cos traballadores e traballadoras do metal de Pontevedra pola xusta reivindicación de un convenio xusto e un salario digno, porque non se permita esa conxelación salarial que estana a tentar levar a cabo todos os empresarios, se na situación actual co paro polas nubes lle sumamos a perda de capacidade adquisitiva dos traballadores e traballadoras que aínda teñen traballo iso non xerará nunca postos de traballo pois como e evidente o gasto baixará e as vendas de calquera produto se verán mermadas de forma imparable o que a súa vez seguirá a xerar mais desemprego e peches de fábricas.
Non podemos dar nin un paso atrás na defensa dos postos de traballo e de uns salarios dignos.
E se con esta saída a rúa para defender isto non se nos fai caso debemos considerar xa como traballadores unha folga xeral que paralice Europa para demostrar que non aceitamos tal cousa que o futuro da clase traballadora pasa por uns salarios dignos e un emprego estábel.

Imaxes da marcha pola dignidade dos trabalaldores do metal de Pontevedras a Compostela

Video da marcha do metal a Marín e Pontevedra

Vai un conto popular.

2009-07-03T20:27:00.005+02:00

Navegando pola rede atopei este conto que eiquí vos colgo por traerme moi gratas lembranzas de cando era un neno:

O Oso e o Raposo:

Era un oso e mais un raposo, que andaban buscando comida, e o raposo díxolle ó oso:
-Ai, Compadre, e que tal se ímos á granxa do tío Pepe e roubamos un porco.
Pareceulle boa idea, e así fixeron. Foron silandeiros ate o curral, alí o oso, matou dun golpe o porco máis grande que atoparon, e marcharon correndo monte arriba.
Cando xa non tiñan folgos, sentaron baixo un carballo, e o zorro, pillastre, díxolle ó oso;
-¡Ai Compadre! non sei ti, pero eu non podo coa miña ialma, ¿que tal se durmimos un rato? Podemos enterra-lo porco, co rabo fóra para saber onde está.
O oso, que foi quen levou o porco durante todo o camiño, aceptou sen dubidalo.. pero ocorreu que mentres o oso durmia, o raposo ergueuse, desenterrou o porco, e papouno enteiriño, deixando somentes o rabo. ¡Si que era lampón o raposo!. E, ben caladiño, deixou o rabo do porco onde estivera co resto do corpo..
Cando o oso espertou e foron busca-lo porco, atoparon o rabo, tal como o deixaran, e o raposo díxolle o oso que tirara el do rabo, pois era mais forte.
Asi fixo o oso. Colleu alento, e tirou do rabo con tal forza que, caeu de cú no chan, e fíxose moio dano, pero cando se ergueu todo encabuxado o darse conta da broma, o raposo comezou a botarlle a culpa ó oso, e así estiveron discutindo ate que dixo o raposo:
-Vamos deitarnos ao sol, e, ao que lle sude a barriga foi quen o coméu.
Deitáronse a dormire, e o oso durmiu, pero o raposo ergueuse e mexou por riba do compadre, e chamouno.
-Ai compadre! ti fuches o que comeches o porco, porque che suda a barriga.
E así foi como o oso tivo que pedir disculpas e marchar para casa sen ter comido nadiña....

Esta e unha pequena homenaxe a un dos meus abós, persoa a que admiro, respeto e tento ter como espello moitas veces.
Este conto mo contaba moitas veces sendo neno pero cousas da cultura popular no seu conto eran un raposo e un lobo, o raposo chamábase Pedro e o lobo Xan, o porco non existia no seu conto xa que a comida era unha pota de papas de arroz (supoño que meu abó cambiou ese detalle porque eu debecia polas papas de arroz que preparaba a miña aboa, nunca voltei e seguramente non voltarei probar papas de arroz coma aquelas da miña nenez), no canto de pedir perdón o que as comera tiña que levar o outro o cabalo ate a casa, tendo finalmente que levar o lobo o raposo que fora máis avispado.
E por que digo estes cambios que lle facia meu abói, simplesmente porque meyu abó remataba este conto cunha cantiga que ainda escoito moitas veces e seguramente lla cantarei os meus fillos cando os teña.
E o Raposo dacabalo do lobo lle cantaba "Pedro arteiro Cheo de papas moi cabaleiro".
Un bico abó .
Secundino Naveira, un home sempre vinculado a unha imaxe a locomotora de un tren.

Derrubemos os muros que afastan o ser humano

2009-07-03T20:15:00.002+02:00

Despois da caida do muro de Berlín, Europa tivo a oportunidade de abrirse a todos e dende as nosas democracias facer deste mundo un mundo mais xusto , no canto delo o que se fixo foi pouco a pouco abandoar esa idea da xustiza social entre os povos e convertila en medo a invasión pola inmigración, proba delo e o muro que agora esta reforzado existente en Ceuta e Melilla ese muro non foi feito por problemas militares lease invasión etc.. ese muro foi levantado para separar os que teñen dereito a vida e os que non teñen dereito a ela, ese muro separa os habitantes de Africa dos de Europa en Africa a vida media de unha persoa e de 30 anos a diferenza de en Europa que e de 78 esa diferenza de idade de esperanza de vida obedece a que o continente africano esta azotado por hambrunas e guerras que na maior parte dos casos son consecuencia directa ou indirecta da explotación que os paises do chamado primeiro mundo fixeron tanto da poboación Africana como dos recursos de estes paises e agora para defendernos dos que buscan poder vivir en paz e comer todos os dias erguemos muros que separan paises pobres e ricos para que esas persoas que só buscan unha vida mellor non nos invadan ( craso erro porque o ser humano non se queda mirando como morren de fame todos os que el quere e tenta buscar camiños para saires adiante) erramos outra vez porque so temos que mirar uns anos atras e veremos como millons de Europeos foron o seculo pasado tamén a outras latitudes para buscar o seu pan(lease Italianos, Irlandeses, Españois e como todos saveredes en primeira persoa nos os galegos porque non hay familia que non teña algún emigrante), esa xente non invadeu ningún pais senón que se limitou a actuar ante a fame como actua calquera que é buscando o mellor para os seus.

Con esto nin sequera quero valorar a utopia de que desaparezan as fronteira pero si quero afrontar a relidade da caida dos muros que separan as persoas entre ricas e pobres, que separan paises como foi o caso de Alemania, que separan crenzas relixiosas como pasa en Irlanda, sei que na maioria dos casos hay mais razons de fondo que as que eu expuxen pero esas razons non son suficientes para xustificar a separación e eses muros están destinados a seren derrubados, ten que triunfar o humano sobreo económico o relixioso ou o político.

Abaixo os muros que separan as persoas, busquemos camiños de desenvolvemento para os paises pobres camiños de dialigo para os separados políticamente e camiños de irmandade para os que estan separados pola relixión.

Cando os Reis Magos viñan envoltos en papel rosa e azul

2009-07-03T20:08:00.002+02:00

Lembro cando era neno e chegaba a cabalgata de reis, aquelas tardes intranquilas agardando o momento de ir a praza do campo a ver os reis magos, esas cabalgatas nas que os reis ian a cabalo acompañados dos paxes e non en camelos de cartonpedra, (entendase que non teño nada contra os camelos de cartonpedra nin contra os tractores pero a min me facia moita ilusión ver os reis a cabalo, cecais porque o via mais natural , eu que sei), aquelas tardes nas que indo coa miña nai cara o campo e cruzandonos de ves en cando coa cabalgata recolliamos caramelos eu e os meus amigos, esas choivas inmensas de caramelos e que nunca nos chegaban, sempre queriamos mais e que as nosas nais nos apremiaban a racionalos para que non pillaramos unha farta deles e despois non cearamos.
Eses cabaleiros con coroa e unha capa que parecia unha manta de inverno e que cubria case que ata a cola do cabalo, ese rei Baltasar pintado con betún e que na nosa inocencia non se nos ocorria preguntar porqué levava pintada a cara Baltasar (neso por certo melloramos, creo que os nenois de hoxe en dia non lles colaria ese rei Baltasar dos meus tempos de neno)e a cousa se cabe mais importante que era ver o camión da autoescola Loureda, hoxe desaparecida e convertida en oficina de seguros, ese pequeno camión ateigado ate os topes de agasallos envoltos en papel rosa e azul da xogueteria de Hermanos Vidal do que non podias apartar os ollos por que tua nai che aseguraba que a bo seguro os teus agasallos ian nel e que ti sabias que así era pois todos os anos sen fallo na casa tiñas os agasallos envoltos en papel rosa e azul.
Esas colas inmensas na praza do campo subindo ó atrio de Santo domingo da man da nosa nai e coa intranquilidade de ter os reis magos alí mesmo para pedirlles persoalmente o que xa antes escribiras na carta, carta que meteras pertinentemente no buzón real que tiñamos en Hermanos Vidal e que era un rei de cartón pedra, intranqilidade que se tornaba en nervos o telos dinte de ti, e que non che permitia artellar palabra, nervos que se voltaban estupefacción o comprobar que algún deles se dirixia a tí polo teu nome sen que previaente llo dixeras nin tí nin tua nai e que falaba contigo como se fora "veciño teo dende sempre".
O venres vin pasar a cabalgata dende a miña casa, os reis xa non son cabaleiros como eran antes agora teñén tronos multicolor e van a cabalo de camelos de cartón pedra, e o mais importante o camión desapareceu e con el todos os agasallos envoltos en papel rosa e azul, y e que entre aquelas cabalgatas e aqueles nervos e esta cabalgata pasarón moitos anos e os que antes eramos nenos agora somos adultos, adultos que cando as ven lles gustaria poder sentir por un momento o que sentian todos eses nenos que se apuraban a coller caramelos na cabalgata de este venres 5 de xaneiro

O Pasatempo " o capricho de un indiano "

2009-07-03T20:00:00.004+02:00

Atopei despois de moito tempo buscando e cando xa o daba por desaparecido un interesante libro sobre o Pasatempo, merqueino nos meus anos de colexio na galeria de Sargadelos.

O libro en cuestíon chamase, "El Pasatiempo, o capricho de un indiano", pode que sexa complicado de atopar pero se o atopades e un documento moi interesante sobre este parque enciclopédico que hai xá bastantes anos tiñamos en Betanzos, e digo tiñamos polo feito de que o que del queda será aproximadamente unha terceira parte do que foi no seu tempo.

Por se non o atoparades eu vos deixo unha mostra aqui do que era o Album de postais do mesmo, e que se vendia na casa taquilla o prezo de unha peseta que servia para colaborar na finaciación do asilo Irmáns Garcia Naveira, pouco a pouco irei colocando alunhas fotos mais, tanto antigas como actuais para que ubiquedes onde estaba mais ou menos cada cousa e vos fagades unha mellor idea tanto do espazo que ocupaba como da maxestuosidade do mesmo.

O Pasatempo a maiores de ser un lugar de lecer e exparcemento era tamén unha obra didactica na que escolares e xente do común podia observar cousas que se hoxe en dia son moi cercanas a nos grazas os meios de comunicación pero que no momento eran completamente descoñecidas para a xente, ir a el era como recibir unha clase de história, xa que nos relieves e estatuas que cubrian o parque estabán reflexados moitos momento da historia mundial, así como os inventos que no momento estaban a revolucionar o resto do mundo e que a duras penas e tarde se escomezaban a ver en algunha capital galega.

Foi pioneiro na construcción en Galiza xa que foi o primeiro lugar da mesma onde se utilizou o cemento.

A sús construcción serviu para que moitas persoas da comarca aprenderan a traballar en diferentes oficios, para que así o ter que emigrar chegaran a outro pais con unha experiencia para poderen exercer eses traballos(era a cruel realidade do momento, ainda que hoxe en dia en menor medida siga a pasar).

O seu mantemento tamen era unha forma de darlle traballo a moitos labregos e mariñeiros betanceiros (as condicións de estes traballos eran malas e o diñeiro que gañaban moi pouco), podo decir con orgullo que o meu abó Luís de Guiliade, traballou no mesmo como xardineiro.

Así que vos animo a todos a visitar a Galeria de fotos do Pasatempo e vexades como era este parque cando estaba no seu momento alxido.
Algunhas delas teñen pouca calidade pero entenderedes que as fotografias e postais son antigas e a maiores da baixa calidade sufriron o desgaste do tempo.

"ACCEDE DENDE AQUÍ A GALERÍA DE IMAXES DO PASATEMPO"

Porcada 2007, coitadiño animaliño

2009-07-03T19:47:00.001+02:00

21 - 6 - 2007

Hay cousa de uns dias, un grupo de Betanceiros decidimos rendirlle tributo e homenaxe o ben chamado marisco de cortello, para elo nos desplazamos a localidade de Irixoa (bendita ti sexas dentro da Comarca de Betanzos) e darlle renda solta os instintos mais primarios do ser humano, que ninguén pense nada raro pois me refiro a comida.

Emulando os Galos que fixo famosos Uderzo en Asterix e Obelix decidimos comernos un porquiño (o xabarin anda caro e e mais dificil de atopar).
chegados o lugar o Domingo (dia do señor) a hora de xantar tomamos conta do marisco de cortello gustosamente, y e que hay que dicir que no Alecrin preparano impresionantemente (animovos a visitalo, eso si para comer este manxar teredes que falar antes co restaurante).

A cousa se puxo mal cando despois do gustoso xantar a dirección do local deixou polas mesas xunto co café, o licor do propio café (moi bo por certo), e a especilidade en beberes que eu estimo que teñen, a caña tostada (impresionante) demos conta de algunhas botellas e moitos de nos, nos encamiñamos para rematar a tarde nun local betanceiro (para mais seña o Gales), alí e despois de un arduo debate de dez segundos mais ou menos decidimos rematar coas existencias de crema de orujo do devandito local (coitadiños de nos), non conseguindo o noso obxetivo (os tabermeiros, son moi espabilados e este tiña duas caixas deste nectar), decidimos abandonar o local sen cumplir o noso obxetivo e encamiñarnos mais que satisfeitos pola tarde-noite vivida as nosas correspondentes casas (uns millor que outros , pero todos chegaron o seu destino sans e salvos).

Temos que darlle as grazas a ese marabilloso animal que se sacrificou para que esta tarde fora inolvidable, me refiro claro está o porquiño, non a Quillo que tivo a deferencia de preparar a primeira porcada 2007, con el temos unha debeda de gratitude polo ben que estivo organizada.

Tamén como non darlle as grazas o restaurante Alecrín de Irixoa polo boisisisismo trato que nos deu.

Que baratos son os teclados de PC

2009-07-03T19:38:00.001+02:00

Resulta que unha tarde tes tempo e poucas cousas que facer, entón te autocuestionas:

1- Fago unha limpeza a fondo da casa.

2-Saio a correr unha maratón de 30 klometros.

3-Escoito a COPE ou me descargo os comentarios de Jimenez Losantos

4- Fai xá tempo que me falla o teclado do PC por que está sucio e debo limpalo.

Iluso de ti escolles obviamente a ultima sen saber o que se che pode vir enrriba.

Unha persoa calquera collería a aspiradora e lle poría a embocadura pequena para aspirar o teclado, pero como iso e moi fácil e hai tempo te plantexas porqué non facerlle unha limpeza "a fondo".

"A fondo", bendita palabra.

Entón agarras o teclado e o desconectar da CPU, primeiro paso dado, seguidamente lle sacas coidadosamente e un a un os 15 parafusos que ten pola parte de atrás, sacas a tapa e.... sorpreeeesa, as teclas van por diante e cada una coa súa correspondente presilla para que non caia ou non se quite no seu defecto.

De todo elo te das conta despois de ter 120 gomiñas na man (unha por tecla)un plástico con un circuíto impreso, e unha fonte de alimentación con tres diodos moi pequena.

Non te botas atrás e limpas coidadosamente o teclado desmontando as teclas, e posteriormente secándoo todo co secador pertinente.

Rematada a operación limpeza , comeza a operación montaxe.

Colocas as teclas no seu sitio, seguidamente colocas as gomiñas unha a unha en cada tecla (por detrás evidentemente) trabalo de chinos, nunca mellor dito pois tes un carteliño ben a vista que pon "Made in China", colocas a fonte de alimentación coas seus díodos no seu sitio, colocas o circuíto impreso no seu sitio, que baratos son os teclados de PC, colocas a tapa de atrás do teclado, lle pos co desparafusador os 15 parafusos pequeniños un por un, que baratos son os teclados de PC.

Traballo rematado.... pos o enchufe no sitio onde tiña que ir e se acende o díodo vermello,,pensas perfecto, son un crack (que baratos son os teclados de PC), acendes o PC e lle das a primeira tecla do teclado impoluto e limpisisisisisimo que tes, levatas a vista cara a pantalla eeee....

Sorpresa, nada de nada, nin letras nin números nin ost...as.
Que pasa, se eu o puxen todo como estaba, eso si mais limpo que antes, e que tiña o lixo de 5 anos funcionando, pero agora se vía novo (que baratos son os teclados para PC).

Desmontas e montas de novo o teclado coas súas 1853 gomiñas e os seus 256 parafusos, e nada de nada que non vai, entón te lembras de unha cousa que che dixo un amigo, os teclados de PC non vale a pena amañalos, son moi baratos, pero ti no teu afán ecoloxista quixeches seguir a usar o mesmo para non tirar mais lixo tecnolóxico, emiras para o teu teclado e pasado un rato te ves a ti mesmo dicindo....boas viña a mirar un teclado para o meu PC.

Dúas coneccsións USB na parte traseira, unhas teclas con un tacto que dan ganas de escribir todo o dia nel, negro e gris (a xogo co CPU e a Pantalla) non como o outro que era branco puajj.

Conclusión do dia de hoxe:

1- So os chinos son capaces de desmontar e voltar a montar o teclado de un PC e que siga a funcionar.

2- As cousas poden ser mais complicadas do que parecen dende fora.

3 - Ata a cousa mais simple pode ter 2.000.000 de compoñentes entre gomiñas e parafusos.

4 - E como conclusión final:

"QUE BARATOS SON OS TECLADOS PARA PC".

Tolerancia ou Respeto esa e a cuestión

2009-07-03T19:35:00.002+02:00

A visión pseudo xenófoba que algúns endereitadores de plátanos do caribe se esforzan en mostrar dia a dia nos seus espazos persoais sobre a relidade nacionalista do noso pais está a insultar continuamente a intelixencia de moitos dos que se enteran e comproban as tentearías por estes verquidas a diario nestes espazos.

Non quero que por isto se me bote en cara que pretendo limitar a liberdade de ninguén para expresar o que lle pete mais ben quero que se fixe a xente no global dos escritos de este tipo de energúmenos virtuais, nestes escritos se nos presenta a os nacionalistas galegos como case que "nazis" na procura do poder para instaurar un réxime ditatorial onde so prevaleza a nosa persoa.

Considérome unha persoa bastante aberta en todos os eidos da vida e mais non son dos que "toleran", xa que considero que apalabra tolerar ven a dicir que non respeto senón que asumo que está así pero si por min fora non seria.

Asumo a todos por igual e non vexo o que supostamente os fai diferentes a min, considero que a forma de vida lóxica e vive e deixa vivir.

Persoas como o señor branco lexitimo, que non lle aplican o menor ápice de humor as súas criticas parecen vivir continuamente encabuxados con todo aquel que non vexa as cousas dende a súa óptica ou se achegue minimamente a ela, ben está a critica política iso si creo que esa critica pode ser incisiva pero non por elo hai que levala a ser un Acebes da vida, considerase a si mesmo cidadán libre e se esforza en tentar demostrar que os demais que non vemos o mundo dende a súa óptica ou non somos libres ou non sabemos selo.

Non creo que eu deixe de ser libre por ter e manter a miña particular forma de ver as cousas e mais non lle resto a mais mínima liberdade os demais por ser nacionalista nin por levar adiante as miñas ideas.

Cando as ideas reforzan a túa identidade cultural sen menoscabar as culturas dos demais países e rexións do estado e do mundo, cando as túas ideas tentan recuperar na túa vila ou cidade a súa identidade histórica e cultural, cando esas mesmas ideas non crean cidadáns de primeira e de segunda, non entendo porqué esa forma de ver as cousas pode ser atacada de forma indiscriminada e con cualificativos que a base de repetilos se pretende que se inmortalicen na mentalidade do lector.

Esta forma de ver as cousas e esacta a que tivemos no mandato Fraga e Aznar, a de poñer a todo aquel que non vexa todo como ti como se fora o mesmo diaño a conquista das almas perdidas, isto non e de cidadáns libres os cidadáns libres teñen dereito a ter a información dende tódolos puntos de vista, cousa que por desgraza non se leva a cabo cando a información de uns chega a diario a prensa mentres a dos outros se coarta e se sésega para que non poidan achegar esta opinión ou o seu traballo a toda a cidadanía.Digamos que se un caga un peido sae en primeira paxina namentres que cando outros acadan sacar cobre do lixo se menospreza e non se lle da importancia.

Unha boa dose de liberdade lle fai falla a persoaxes como este, que "toleran" en lugar de escoitar e que predican e pontifical cal crego ou papa a súa verdade absoluta.

Orixe dos nomes dos cócteles mais famosos.

2009-06-28T00:33:00.002+02:00

Entre os cócteles mais coñecidos internacionalmente esta o Alexander, que tiña como formula orixinal 1/3 de brandy, 1/3 de crema de leite e 1/3 de crema de cacao branca, posteriormente esta foi sustituida pola oscura que e a que hoxe en dia se usa.
os ingredentes da primeira versión creada por un barman britanico chamado Harry McElhone, permitían que o cóctel fora enteiramente branco, segundo o seu creador pretendian ser unha homenaxe a princesa Mary polo seu matrimónio con Lord Lascelles en 1922.
O Bellini e outro cóctel de fama mundial que ten por ingredentes batido de melocotón e viño espumoso. Foi creado no Harry´s de Venecia por Giuseppe Cipriani en 1948, co motivo da exposición de pintor Véneto Giovanni Bellini.
O Bloody Mary que se prepara mezclando Vodka e zumes de limón e tomate deve o seu nome o color que lle da esta hortaliza que lembra o do sangue.
O seu nome e unha referencia a Maria Tudor a Católica, irmanastra de IsabelI de Inglaterra, unha muller coñecida polas suas sanguentas e encarnizadas persecucións.
O Daiquiri chamase así pola cidade que o viu nacer, preto de Santiago de Cuba o parecer foron dous enxeñeiros de minas que só tiñan rón pero non querian ofrecerlles só iso os seus invitados, polo cal engadironlle zucre de cana e zume de lima, o cóctel tivo un grande exito a comezos do século XX.
O Margarida, a base de Tequila, Cointreau e zume de lima e unha creación de Danny Herrera propietario do clube La Gloria en Tijuana, Mexico moi preto da cal se aloxaba a actriz estadounidense Marjorie King, coñecida pola sua aversión a calquera clase de alcol que non fose Tequila.
O nome do coctel sae da tradución do seu nome.
O Dry Martini, foi ideado en Estados Unidos no bar Knickerbocker de Nova Iorke onde traballaba un barman italiano chamado Martini.
O parecer o propio autor estableceu que non se podia usar outro vermut que o Martini seco.
O Negroni, con 1/3 de Xenebra, 1/3 de Biter Campari naceu cara a 1920 nun bar de Florencia como variante do Americano engadindo xenebra para satisfacer un desexo do conde Camilo Negroni.
A Piña Colada, 5/10 de zume de piña,3/10 de rón branco e 2/10 de auga de Coco e un invento recente (1960) de un barman de San Xoán de Porto Rico de ascendencia Catalana chamado Ramón Portas Mingot e un combinado de tarde noite que se serve cunha guinda e piña e perfeito para as tardes-noites do verán.

Unha recomendación

2009-06-28T00:30:00.001+02:00

Recoméndovos que na medida do posíbel probedes este licor de limón que vos expoño na foto, un limocello que e como denominan este tipo de licores e que se chama Villa Massa, como é evidente hay outros moitos tan bos como este pero por calidade e prezo creo que e un dos máis recomendábeis por gosto sabe a limón que ainda que parece obvio non creades que e tan obvio, se probades outros moitos de infima calidade vos daredes conta, este sabe a limón por unn feito lóxico, que está feito con limóns non con esencias nin almibares (eso no millor dos casos cando non están feitos con polviños maxicos, caso de alguns hiperbaratos que se poden atopar en algunhas superficies comerciais) ben, o dito, feito con autenticos limóns, con un gosto doce de entrada e amarguexo cando se esta a degustar que e o que lle toca o limón, en detrimento del poderia poñer o seu prezo que creo que ronda os 14 €, pero xá se sabe a calidade ten un prezo .
Garantovos que vos gustará se sodes amigos dos bos licores de froitas.
Por certo ten bastante graduación, así que tomadeo un dia que non vaidades conducir onde o vexades, ou senón na casa con uns amigos que e como millor se disfrutan este tipo de cousas, en amizade e compaña.
Saude.

Dous Licores de Whisky

2009-06-28T00:29:00.002+02:00

A idea base de este tipo de licores e semellante a dos licores de laranxa: neste caso efetúase unha infusión de herbas, mel, fruta e especias no whisky, e logo sometese a unha posterior destilación.
Estes son dous dos mais difundidos:
Drambuie:
Coercializado por primeira vez en Edimburgo en 1910, con un exito inicial moi reducido pois no primeiro ano so se chegaron a vender doce caixas.
A primeira Guerra Mundial marca o comezo do exito deste licor pois foi escollido polo comando briutanico para uso das tropas destinadas nas humidas trincheiras. Dende entón o público non lle ten retirado o seu favor a este orixinal licor.
O seu nome, An Dram Buidheach 8 que ten como significado “bebida que satisface”) ten a sua orixe no gaélico, a receita inclue Whisky, mel, e outros ingredentes que se manteñen en segredo
Irish Mist:
Como todos estes licores tamén o Irish Mist ten a sua orixe no costume Celta de engadirlle o destilado mel, especias e herbas, sobre todo Brezo.
En Irlanda o heather wine ten unha tradición de mais de mil anos de antiguidade pero non foi ate o ano 1947, ano en que a destileria de whisky Tullamore decideu producilo, non existía grande interés por este licor que pola contra era moi apreciado polos Escoceses.
A botella de este licor resulta peculiar xa que a sua etiqueta lembra a un dos mais famosos tesouros de Irlanda a Fibula de Tara.

Gin Fizz - Un trago fresco y elegante

2009-06-28T00:26:00.001+02:00

Creado alá polo 1920 converteuse nun dos cocteis mais famosos do mundo, a miudo estivo en numerosas esceas dos filmes de postguerra, determinando así o gosto e a moda das xentes da época.

3/10 de Xenebra,
2/10 de Zume de Limón,
1/10 de Xarope de Zucre(tamén sustituibel por un sobre de zucre pequeno, ainda que non sexa o mesmo).
4/10 de Tónica

Preparación:
Botar na cocteleira con xeo a Xenebra o Zume de limón e o xarope de Zucre, axitar a cocteleira, e depois colar o contido botandoo nun vaso tumbler(vaso alto), por último verquer na copa a dósis de tónica, para dar un toque final decorar cunha rodela de lima ou limón e unha cereixa.
Os que gostande tomar habitualmente Gin Tonic ou Gin Kas Limón teñen neste coctel un aliado excepcional como trago longo para as noites nas que apetece cambiar.

Capuchino, a tentación de Clemente VIII

2009-06-28T00:20:00.001+02:00

Verquer o café moi quente na cunca ate a metade da mesma.
Batese con gañas o leite en quente para que apareza unha boa cantidade de escuma na sua superficie.
Verquer suavemente o leite ca escuma na cunca, e preciso que quede grande cantidade de escuma branca na superficie do café,
Engadir nata chantilly cousa que nas cafeterias actualmente estase a perder, e espolvorearlle chocolate en pó.
Foi Capuchino o frade que lle deu nome a este café, por eso mesmo non se deve olvidar o gorriño de nata chantilly.
Foi cara o ano 1600 en Roma.
Bautizarón a bebida pagana que era o café para permitir os Cristianos consumilo sen caer en pecado.
"Este beveraxe do diaño e delicioso, tanto, que sería unha vergonza que os incrédulos fosen os unicos en aproveitarse do mesmo. A sí o bautizamos para que apartires de agora sexa unha verdadeira bebida Cristiá" (dito polo Papa Clemente VIII).

Licor de laranxa Pimm´s Nº1 Cup

2009-06-28T00:16:00.001+02:00

Os licores que teñen como base as laranxas doces son moi poucos, e deles ningún goza de especial fama a causa radica no especial gosto deste tipo de laranxa , que non combina especialmente ben co alcohol por non ter a frescur4a suficiente para que este licor resulte empalagoso o gosto, a miudo as receitas incluen xunto coa laranxa outros citricos (o limón por ejemplo para aumentar a acedume) ou ben o café para aportarlle un gosto lixeiramente amargo que compense o compoñente azucarado que resultaria excesivo e dominaria o sabor e tamén hay licores deste tipo que se misturan con diferentes tipos de herbas aromaticas.
Nesta categoría de licores e de salientar un que usa como compoñente principal a laranxa misturada con difertentes herbas aromáticas, este licor e o Pimm´s Nº1 Cup un verdadeiro clásico en Inglaterra.
O artífice desta bebida foi James Pimm, que cara a 1820 rexentaba un Oyster Bar (local especializado en ostras) na cidade de Londres.
A idea do señor Pimm foi a de ofertar unha alternativa refrescante a cervexa escura, considerada naquela época un acompañamento ideal para as ostras.
Desta maneira foi como naceu a receita do Pimm´s un licor abase de Xenebra con extracto de herbas, entre as que predomina o sabor do enebro e o da laranxa.
Os seus herdeiros comercializaron o produto mantendo en segredo os ingredentes.
O licor tivo un éxito abrumador entre os sécalos XIX e XX, cegando a producirse en seis versións diferentes, cada unha cun destilado de base distinta.
N actulaidade este licor de so 25 grados sobrevive en tan so duas versións a original e unha a base de vodka.

Dous licores de laranxa para facer na tua casa

2009-06-28T00:14:00.001+02:00

Licor de Laranxas Doces.

Fai falla:

10 Laranxas, 4 Limóns, 1l de alcohol de 90º. 600 grs de Azucre, 1 litro de Auga, Vainilla.

Preparación:

Poñer a cortizas das laranxas e dos limóns nun recipiente de vidro con peche hermético. A parte da cortiza que se debe usar e so a exterior: debese pelar polo tanto, cun coitelo axeitado.. engadir o alcohol, o auga, a vainilla e o Azucre. Tpar e deixar macerar polo menos corenta dias, axitando o recipiente un par de veces o dia. Pasado este tempo, filtrar a infusión moi paseniñamente co fin de obter un liquido craro e transparente, que xa poderás engarrafar e etiquetar.

Licor de Laranxas e Café

Fai falla:

1 Laranxa de cortiza Grosa (este tipo de laranxas danse moito no noso pais), 20 grs de Café torrado, 150grs de Zucre, 1l de grappa de boa calidade(licor italiano con graduación alcolica que varía entre 40 e 50 grados. Faise a partir da destilación do bagazo de uva resultante do prensado para a obtención do mosto).

Preparación:

Dispoñer nun recipiente de vidro unha laranxa enteira cos graos de café espetados na cortiza (colocanse millor se raiamos un pouquiño cun utensilio axeitado a codia da laranxa facendo un cordón finiño en espiral pola mesma e espetamos os graos dentro dese cordón , claro está que ese cordón tamen llo engadimos o frasco).cubrir coa grappa e deixar repousar 40 dias. Psado este tempo engadirlle o azucre facendo que se dilua ben na mistura. Despois de 30 dias mais filtrar o contido do frasco e engarrafar. Deixalo repousar outros 15 dias antes de saborealo.

Licores de Cacao

2009-06-28T00:06:00.003+02:00

Existen moitas formas diferentes de preparar os licores de cacao, pero case que todas teñen como base o leite misturado co cacao en po e alcol.
O licor que sae destas misturas e cremoso, suave, doce sen chegar a ser empalagoso e apto para a sobremesa de quen non e aficionado os licores amargos, ou para engadilos o café, os xeados ou as fresas.
O licor de cacao tamén pode ser degustado misturado con outras bebidas en cocteis, por exemplo con vodka xeado, con licores de amorodo ou menta, ou mesmo co leite e xeo picado.
Entre os países produtores de licores de cacao está sen ningunha dúbida Holanda, alí son moi numerosas as empresas do sector encabezadas pola coñecida marca Bols,presente no mercado dos licores dende fai uns 500 anos que elabora dous tipos de licores de cacao en crema.
Tamén contamos coa casa Verdemint que elabora un licor baseado na afortunada combinación de cacao e menta, tamén fora de Europa contamos coa empresa Marie Brizard ( Estados Unidos) que elabora o Cacao liqueur, obtido da destilación dos mellores cacaos de Venezuela e Costa de Marfil aromatizado coa Vainilla de Madagascar, tamén son moi de apreciar nesta marca a creme de Cacao White e a creme de cacao Brown.
E a miña recomendación neste tipo de licores, a maiores dos que antes vos teño dito e a crema de chocolate Mozart que atoparedes con moita facilidade en moitos supermercados e que de non ser así a bo seguro o atoparedes na sección de bebidas do Corte Inglés, tamén podedes probar o licor Mozart de chocolate negro un toque mais amargo e o de chocolate branco pero que a bo seguro tamén vos gustarán.

Licor de Curaçao

2009-06-27T23:58:00.003+02:00

A laranxeira e unha arbore que xa era cultivado polos chineses hai 2500 anos.

As variedades mais coñecidas eran todas de tipo amargo e non foi ate a idade media cando os árabes trouxeron as laranxeiras a península ibérica e nela se obtiveron as primeiras variedades doces que son consumidas hoxe en día, o cultivo de esta arbore foi estendida a todas as partes do imperio español que tiñan condicións axeitadas.

Así sucedeu na illa de Curaçao, pero o experimento fracasou posto que debido as condicións climáticas e o tipo de terreo, as arbores daban froitas amargas que resultaban incomestíbeis.
Abandonouse o experimento e as laranxeiras voltaronse silvestres.

So a comezos do século XIX difundiuse a utilización das laranxas amargas cando Édouard Cointreau descubre as características aromáticas da tona de este froito incomestible e as levou a Francia para novas experimentacións.
Así naceron o Curaçao, o Cointreau e outros licores.

Os da illa de Curaçao debían producirse exclusivamente con laranxas amargas da variedade Laraha

O licor de Curaçao

As arbores da variedade de laranxa amarga Laraha, orixinaria de Curaçao, chegan a ter 3 mts de altura. Os seus froitos recollense todavia verdes para acadar unha tona do máximo expesor.

Unha vez recollidas, fanse catro incisións verticais para separala da polpa e se poñen a secar o sol perante 5 días sobre unha prancha de metal.
As tonas secadas o sol deixanse macerar en alcol en xeral procedente da destilación de melaza, perante un período que vai entre doce horas e seis días, o licor alcólico aromatizado deste xeito e destilado de novo ata acadar a graduación de consumo, xeralmente os 40 grados e por fin se lle engade azucre.

O Curaçao ten un aroma inconfundible que lle dan os compostos químicos olorosos da tona da laranxa amarga , totalmente diferentes dos presentes na laranxa doce.

O non dispoñer de grandes cantidades de laranxas amargas os produtores vense obrigados a engadir tonas de laranxas doces, limóns e pomelos polo que obteñen un licor con un aroma menos elegante.

A cor natural do Curaçao e transparente pero no mercado atopamos moitas variantes, a mais difundida e a azul, pero tamén existen a alaranxada ,vermella, verde e amarela.

A diferencia debida o engadido de colorantes artificiais en ningún caso cambia o sabor do mesmo.

Cóctel - Tequila Sunrise

2009-06-27T23:37:00.001+02:00

O Tequila , destilado do Agabe, e o Augardente nacional de Mexico e o ingrediente principal de moitos coñecidos cócteles, este que toma nome dos seus esplendidos matices do serán (sunrise en ingles), pertence a familia dos Long Drinks, bebidas nas que o destilado base se alonga con unha dose abundante de unha bebida sen alcol, neste caso zume de laranxa.

O Tequila Sunrise perfumado e que calma a sede, e perfecto para estas datas de verán que se nos achegan.

Os seus ingredientes son: Granadina, Tequila e Zume de Laranxa.

Para facelo so fai falla unha culler misturadora (de rabo longo) e un vaso tumbler.
Poñense algúns cubiños de xeo no vaso, logo verquese tres partes de tequila e seis partes de zume de laranxa., por ultimo se lle engade un chorriño de granadina.

Misturase ben coa culler e antes de servilo se decora con unha cereixa e unha rodela de laranxa na beira do vaso.

Café Irlandés Primitivo

2009-06-27T23:34:00.002+02:00

Quéntanse os vasos en auga e secanse. Botase unha cullerada de azucre en cada vaso, verquese o whisky e completase con café.

Misturase todo ata que se dilua o azucre. Batese un pouco de tona, pero debe de quedar ainda liquida. Logo, botese suavemente sobre o café sen que se misture co mesmo. O café Irlandés debe beberse através da tona.

Aquí tedes unha variante ainda que non sexa verdadeiramente Irlandesa.

Nun vaso resistente o lume botase o azucre e o Whisky; inclinase lixeiramente o vaso e se quenta
o Whisky sobre o lume, removendo o vaso constantemente (hay nos comercios trerbelloos especiais para esto). Cando o whisky este quente , flamease.

Apagase o lume co café e continuase a preparación como antes.

Este sistema e o que habitualmente se usa nos locais de hostaleria que serven estes cafés.
O esencial de esta receita e o uso de bo whisky iandés, pois so este pode dar unha aroma caracteristico o café Irlandes.

Coctel B-52

2009-06-27T23:32:00.002+02:00

O bombardeiro mais famoso de todos os tempos, o B-52 que se es comezou a fabricar en 1952 por Boeing en Seattel, deu nome a este cóctel. Non e casualidade, polo tanto, que cando este combinado chega o estómago produza o efecto de unha autentica bomba.

Preparase en capas e se pode beber de dúas maneiras, tranquilamente misturando os ingredientes, ou prendendo lume a capa superior para logo apagala soprando e bebese de un trago a mistura quente.

Os ingrediente do B-52 son Khalúa (tamén substituíble polo noso licor café galego), Baileys e Grand Manier.

O vaso e un Shot (vaso curto que permite beber o contido de un trago, chupito para mais señas se se quere).

O contido preparase en capas directamente no vaso, fácil pola diversa densidade dos ingredientes, para que os compoñentes non se misturen basta con interpoñer unha culler de café o verquelos no vaso.

Verquese primeiro o mais denso, e dicir o Khalua ou licor café, logo engadeselle o Baileys coa axuda de unha culler, e para rematar se verque o Grand Manier da mesma maneira.

Este e un cóctel reservado para aqueles que non temen os desafíos.

A Xenebra

2009-06-27T23:29:00.002+02:00

Para a súa aplicación médica a bebida foi creda polo profesor de medicina da Universidade de Leiden, Franciscus da Boe (1614-1672), quen preparaba bebidas destiladas misturandoas con fresa do tipo juniperus communis, para ser utilizadas como diuréticos. A froita era coñecida segundo o seu nome francés genièvre, que en Holandés foi alterado a genever e logo ao inglés gin.

A pesar de que a maior produción bebida é de gin do tipo 'non holandes', o seu principal produtor era holanda, quen en 1792 producía 14.000.000 galóns anuais destinando 10.000.000 por ano ao mercado de exportación.

Os responsables de facer coñecido o seu sabor foron os soldados que volvían a Gran Bretaña logo de batallas no continente europeo. A pesar desta ser unha razón para facelo coñecido, a razón para facelo popular foi un decreto da Raíña Anna quen no seu reinado (1702 - 1714) aumento os impostos ás bebidas alcohólicas importadas e reduciu os impostos aos produtores locais. Isto potencio a súa produción local na illa, permitindo que a bebida gañe a súa definitiva popularidade.

Elaboración da Xenebra

2009-06-27T23:19:00.003+02:00

O gin holandés, é tamén coñecido como Geneva, Genever, Xenebra, Schiedam ou Hollands. A súa produción é a partir dun terzo de malta esmagada, fermentada, rectificada e alcois de relativa baixa gradación que son destilados para obter o produto final. A destilación resultante é mesturada cos axentes aromatizantes e saborizantes, que destilada novamente resulta nun produto final de 43º a 44º. Desta forma, o gin holandés conta con certo aroma a malta e ten un corpo forte.

O gin britanico é producido rectificando mestura de alta gradución alcohólica de whisky ou mesturas alcohólicas de forma tal que perdan aroma e sabor.

Estes son logo reducidos con auga e postos en recipientes cos axentes saborizantes e aromatizantes. Logo, esa mestura é novamente destilada. Ao gin resultante chégase reducindo ata contar cunha gradación alcohólica que vaia entre os 40º e os 47º dependendo do mercado para o cal é producido.

As herbas que se utilizan para aromatizar o gin en Inglaterra e Estados Unidos son as fresas; preferentemente as producidas en Alemaña ou Italia; mais algún outro saborizante que se atope en menor proporción; orris, angelica ou licorice; améndoas, coriandro, carvi, cardamon, anis, cassia, casca de limón, laranxa, etc.

Como sempre, o segredo de cada produtor é a combinación de herbas que lle achega á destilación para aromatizarla e saborizarla, polo que todos desenvolveron as súas propias fórmulas que gardan secretamente ante todo público.

Normalmente o gin anglosaxón non é añejado, aínda que existen certos produtores que o añejan contrariamente ao costume histórico de produción. Estes gins añejados adoitan ter unha cor amarelada transparente e brillante.

Os gins non producidos en holanda adoitan ser secos. Ao momento que a frase de etiqueta 'London Dry Gin' é utilizada polos produtores independentemente do lugar de produción da bebida.

Segundo sexa o gin que se elixe para beber, Holandés ou doutra parte do mundo, será a forma de tomalo. O gin holandés adoita ser tomado só, ou con xeo; mentres que o gin da segunda categoría (os do resto do mundo), adoita ser utilizado para a elaboración de cocktails como o Tom Collins ou o Gin Tonic.

O Sloe Gin, é un gin por nome soamente, xa que é un licor doce avermellado que é producido cunha variedade de moura chamada endrina. Este non debe ser confundido co gin, xa que se atopa dentro das bebidas destiladas identificadas como licores.
O alcol purificado mestúrase a continuación con bayas de enebro e outros axentes saborizantes, destílase unha vez máis, e dilúese ata obter unha gradación dun 80 ou un 90%.

A xenebra de endrino, unha das máis populares, obtén o seu sabor do froito do arbusto do mesmo nome. É unha bebida popular, e a miúdo bebe combinada con auga tónica, bebidas de cola ou con zumes de froitas.

Pleno ordinario do 27 de Xullo de 2010

2009-06-25T11:53:00.004+02:00

Fai clic no icono para escoitar as mocións

1 - Toma de posesión de novo concelleiro do BNG

2 - Aprobación, se procede, do borrador da acta da sesión anterior

3 - Dar conta de resolución de Alcaldía

4 - Moción do PP sobre Real decreto do carbón

5 - Moción do BNG sobre desenvolvemento pleno da Lei de servizos sociais de Galicia

6 - Moción do BNG sobre exercicio das competencias en materia de prevención de incendios forestais

7 - Moción do BNG sobre solicitude de retirada do proxecto de Lei de Augas de Galicia e elaboración dunha nova

8 - Moción do CXB sobre rebaixa de axudas de custo de todos os concelleiros

9 - Moción do PSDG-PSOE sobre estudo e mellora da seguridade peonil en distintas vías do municipio

10 - Moción do PSDG-PSOE sobre destino de cantidade a execución da 1ª fase dun centro social en Viladesuso

11 - Moción do PSDG-PSOE sobre instaurar os vinte primeiros minutos de balde no aparcadoiro subterraneo na praza

12 - Proposta de Alcaldía sobre modificación do artigo 14.2 do Real decreto Lei 8 - 2010

13 - Acordo que proceda en expediente de concesión de obra no cemiterio municipal

14 - Rogos e preguntas

Campaña de Galiza Nova para a mellora da biblioteca municipal

2009-06-07T02:22:00.001+02:00

As mocidades do BNG solicitan melloras na dotación e ampliación do horario de aperturas atendendo ao calendario de exames. O Pleno debaterá o martes unha moción impulsada por Galiza Nova coas demandas desta campaña

A organización xuvenil do BNG, Galiza Nova, ven de comezar unha campaña reivindicando melloras na biblioteca municipal Castelao. Entre as melloras que propoñen as mocidades nacionalistas destaca a mellora das dotacións, a división funcional das salas da biblioteca e a ampliación do horario de apertura. "Dada a cantidade de estudantes universitarios que utilizan a biblioteca coma sala de estudo podía abrirse unhas horas á noite" apunta Anxo Arcai, Responsable Local de Galiza Nova.
Os mozos e mozas do BNG tamén lembran que no seu día levaran unha proposta ao Consello da Mocidade propoñendo que o Concello asinase convenios cos centros de secundaria públicos da cidade para abrir as instalacións fóra do horario lectivo. "Nestas instalacións van incluídas as bibliotecas, que ademais teñen uns fondos especializados para secundaria" indica Arcai, que lembra que as mocidades do PP votaran en contra da iniciativa.

Dentro da campaña que están a desenvolver desde Galiza Nova inclúese unha moción ao Pleno, que trasladarán os edís do BNG ao Pleno do vindeiro martes. Deste xeito, unha vez máis e grazas a Galiza Nova, as necesidades das mozas e mozos de Betanzos chegarán ao Pleno do Concello. "Estaremos atentos ao que se acorde e a como se cumpren os acordos" advirte o Responsable Local de Galiza Nova.

Extraido da web do BNG de Betanzos

A banda sonora do goberno de Betanzos

2009-04-26T18:56:00.006+02:00

Accede as contas do 2007 do Concello de Betanzos premendo aquí.

Pleno ordinario do 31 de Agosto de 2010

2009-03-16T10:28:00.002+01:00

Fai clic no icono para escoitar as mocións

1 - Aprobación, se procede, do borrador da acta da sesión anterior

2 - Moción do PSDG-PSOE sobre plan de obras marquesiñas

3 - Moción do PSDG-PSOE sobre proxecto reparación Parque Pablo Iglesias

4 - Moción do PSDG-PSOE sobre proxecto palco da música

5 - Moción do PP sobre liquidación negativa participación de ingresos do Estado no ano 2008

6 - Moción do PP sobre liquidación negativa participación de ingresos do Estado no ano 2009

7 - Moción do CXB sobre recoñecemento a Vicente Ferrer e a súa fundación

8 - Proposta festas locais ano 2011

9 - Proposta modificación ordenanza taxas cementerio

10 - Moción de urxencia - Proposta para dedicar unhar rúa a cidade de Bullas

11 - Rogos e preguntas

No es país para Galegos

2009-03-08T14:59:00.002+01:00

Fai clic na imaxe para ampliala.

Feijoo está a facer a campaña máis suxa que se recorda

2009-02-26T19:07:00.008+01:00

"Non me van dobrar", reiteró ayer Anxo Quintana el día en el que celebraba medio siglo de vida y se debía enfrentar a tres ataques para desayunar: las fotos en el yate con Jacinto Rey, presidente del grupo San José, publicadas por EL CORREO GALLEGO el 2 de septiembre de 2005 sin generar ninguna controversia y recuperadas ahora en la recta final de campaña con fines partidistas; un falso accidente en la autopista, a la altura de Padrón, que situaba al candidato en el Clínico de Santiago; y rumores sobre su vida personal, que están circulando también profusamente por Internet.

"O señor Feijóo está facendo a campaña máis rastreira que se teña recordado na historia deste país", replicó con contundencia el candidato nacionalista a la presidencia de la Xunta, que se ofreció a mostrar al líder de los populares "o meu álbum persoal para que vexa a cantidade de persoas coas que teño falado cumprindo coa miña obriga como vicepresidente". A cambio, pediría "explicacións por esta campaña tan sucia, polos casos de corrupción nos que vostede e o seu partido están inmersos, por ter a Galicia no atraso".

"En realidade, o que lles molesta non son Quintana nin o BNG senón que Galicia sexa un país libre, que se faga respectar, que se presente á humanidade orgullosa do seu idioma e a súa cultura", explicó el candidato del Bloque a los simpatizantes entregados que lo recibieron en A Coruña, a quienes presentó al BNG como un bonsái dentro del "xardín particular" de los populares pero que "medrou e cometeu a herexía de dicirlle ó resto das plantas que a terra é para quen a traballa e non para catro".

Quintana acusó al PP de utilizar los tres tipos existentes de mentira: las estadísticas, la mentira y la maldita mentira. Las primeras, al exhibir cifras del paro para dar una visión catastrofista ("¿pero quen foi o abandeirado que trouxo isto?, ¿quen foi presidente do Fondo Monetario Internacional, Rato ou eu?"). Opuso la batería de medidas que propone el BNG con un plan de estímulo económico contra la crisis y la exigencia a Zapatero de "levantarlle o veto a Astano" y que se impulsarán en los primeros cien días de legislatura.

La mentira llegó después con el intento de "desmobilizar os votantes difundindo a idea de que todos somos iguais". "¿Somos iguais os que defendemos o idioma dos nosos avós que os que fan manifestacións en contra do galego?", se cuestionó.

Y, por último, se refirió a la maldita mentira, "que consiste en converter esta campaña na do insulto, a calumnia, a difamación, a da ofensa da vida persoal e a de chegar a inventar un accidente para sacarme de circulación". Recordó que el PP "colocou carteis electorais enriba da propaganda doutros partidos".

"Todo iso só vai servir para que o señor Feijóo teña un inmenso castigo nas urnas o día 1", concluyó, pues "a Galicia emerxente non quere caciques e quere elixir os seus representantes, non que a gobernen en despachos que non se presentan ás eleccións".

ISOLUX CORSAN e da Dirección de EMESA queren paralizar a sección de estrutura.

2009-02-17T13:30:00.005+01:00

O comité de Empresa de Elaborados Metálicos EMESA SL quere facer publico o malestar que existe entre a plantilla da empresa polo despido de dous compañeiros e a afirmación da mesma de mais despidos nos próximos dias, estes despidos son xustificados por parte da Dirección de EMESA coa baixa do traballo da sección de estrutura, diante de esa afirmación o Comité de Empresa so pode dicir que estos despidos non son xustificables, pois EMESA está a subcontratar moitas das obras que ten en carteira a outras empresa.

Este tipo de movementos responden sen dúbida a intención de ISOLUX CORSAN e da Dirección de EMESA de paralizar a sección de estrutura.

As obras feitas por EMESA adquiriron fama internacional por levar adiante algún dos proxectos mais complicados do arquitecto Santiago Calatrava, obras como O Turning Torso de Suecia, a estación de Lieja en Bélica, a Cidade das artes e das Ciencias de Valencia, e moitos outros de este arquitecto, así como moitas outras obras entre elas a Ponte de Rande que saiu dos talleres de EMESA.

Isto demostra sobradamente a profesionalidade da plantilla de esta empresa.

A mala ou nula xestión que están a facer o grupo ISOLUX CORSÁN asi como a dirección de EMESA está a deixar a sección de estrutura sen traballo, enviándo este a outras empresa para xustificar o peche de esta sección.

EMESA está a entregar traballos que non pasan os controis de calidade que pasan os realizados na propia factoria de Coirós e que non son feitos na mesma, estes traballos requiren de reparacións de última hora para poder pasar os controis de calidade dos nosos clientes, demostra esto último as reparacións que se fan en moitas das pezas feitas fora de EMESA en portos como o de Ferrol ou as reparacións a pe de obra que os nosos compañeiros de empresa están a facer en Orán (Arxelia) neste mesmo intre, esto tira por terra a imaxe da empresa e en consecuencia a dos profesionais que aquí traballamos, con elo están a tentar a paralización desta sección que lle deu renome internacional a EMESA para fins que escapan a os intereses da propia empresa e entran nos da mais pura e dura especulación.

O Comité de Empresa parou a realización de horas extraordinarias en protesta por estes despidos e dos que poidan vir próximamente, asimesmo solicita da dirección que se escomece a cargar de traballo a esta sección traendo para a factoría de Coirós as obras que se están a subcontratar, pois non aceitará que se especule dende o grupo ISOLUX CORSAN nin dende a propia EMESA cos postos de traballo.

O corte de horas extraordinarias será o primeiro paso pero o Comité de Empresa non desbota continuar coas súas protestas con outras accións para a defensa dos postos de traballo da empresa.

Nota aparecida no Ideal Gallego

Extraido de CIG EMESA

Chegou o momento da clase obreira

2009-02-12T00:19:00.001+01:00

A situación actual pide un cambio pero non un cambio miúdo que permita unha volta os sistemas económicos que nos viñeron dominando dende hai anos , o capitalismo está caduco e así o defende aínda quen era o maior partidario do mesmo, cando solicita un maior control dos bancos por parte do estado, so se quedan a defendelo os que actualmente manteñen o seu estatus de privilexio diante da grande maioría da sociedade, e por riba nos piden que botemos unha man para refundar o sistema con novas normas, o sistema que viñemos desenvolvendo ate o de agora demostra facer augas por todos os lados, o neoliberalismo so nos trouxo unha maior diferenciación entre clases acadando que houbera cidadáns de primeira e segunda, iso si co sistema que levaron adiante, os bancos lograron que os traballadores de este sistema especializado en facer mais ricos os ricos e mais pobres os pobres, fixo que os traballadores se creran perante un tempo adiñeirados grazas os prestamos bancarios o consumo e hipotecarios.

Estes prestamos foron xerando a súa vez unha clase obreira mansa que renunciara sen case que poñer oposición e co beneplácito dos sindicatos maioritarios españois CCOO e UGT que coa súa negociación continua e paz social cos empresarios e o goberno renunciaron pouco a pouco a moitos dos dereitos e a moitos logros acadados en anos nos que a clase obreira se expuxo na rúa e gañou, perante anos se deron prestamos que fixeron que unha grande parte da clase obreira se calara diante de rebaixas salariais, ameazas a quen non fixera mais horas das que por lei lle pertencía facer, firmar nóminas cobrando por debaixo das mesmas etc... todo para facerlle fronte a hipoteca ou prestamos a longo prazo que pediran.

Agora tempo despois de que isto estivera a pasar dia a dia entre moitísimos traballadores, eses mesmos empresarios que se aproveitaron de esa situación recibindo beneficios astronómicos que eles mesmos nos mostraban sen pudor, agora se afanan en facer EREs e pedirnos a toda a crase obreira reducións de plantilla, conxelacións salariais, e demais argalladas en nome da crise que nin sequera teñen xustificación en moitos dos casos, iso si a súa fortuna amasada en todos estes anos segue a bo recaudo en paraísos fiscais, e o seu nivel de vida segue a ser o mesmo ou incluso superior despois de vender e pechar empresas.

E o momento de que a crase obreira saia a rúa para revindicar un cambio real cara un novo modelo económico e social, e o momento de preparar dende xa unha folga xeral para frear de unha vez esta sangría da crase obreira, a crise non a xeraron os traballadores e evidentemente non a deben pagar os traballadores senón o capital que se enriqueceu a costa dos traballadores.

A conxelación salarial e a perda de poder adquisitivo entre os traballadores so xeraría mais empobrecemento da crase obreira e para nada serviría para reflotar o sistema e menos para refrotar este sistema que con ese esforzo so beneficiaria os grandes empresarios, un aumento salarial non fai que unha empresa peche se a empresa pecha non será por culpa dos salarios dos traballadores, nin dos dereitos sociais dos mesmos.

Por todo elo a CIG defendeu que se a cousa segue así teremos que ir irremediablemente a folga xeral, evidentemente para tal acción fan falla as outras dúas centrais sindicais maioritarias CCOO e UGT, xa que na Galiza unha folga xeral seria impensable sen a CIG pero e evidente que a CIG so non debe facer unha folga xeral, así que a pelota está na mesa de esas dúas centrais que xa se apuraron a dicir que non se dan as circunstancias para unha folga xeral.

E me pregunto eu, cando se darán esas circuntancias?.

Cando teñamos mais de catro millóns de traballadores no paro?

Cando a conxelación salarial que están a pedir o Banco de España e a CEOE se leve adiante (como xa se está a facer)?.

A que agardan a que lles solucionen os problemas dende o goberno Español?, cousa que non vai pasar, pois todo o que fixeron dende o comezo desta crise foi apoiar o empresariado contra os traballadores.

Polo tanto a situación o require e ademais non debería de ser unha acción so en Galiza e no estado senón que debería de ser a nivel europeo.

Por todo elo debemos empezar a mover unha folga xeral Europea.

Interese público 0 interese particular CXB + PP todo.

2008-12-31T14:53:00.000+01:00

As veces en política hai saber ter temperanza e saber actuar aínda en intres difíciles saber aguantar o tipo ate o final, digo isto porque se en un pleno de un Concello ou mesmo no parlamento hai que saber facer os desplantes a tempo e non antes do mesmo sobre todo se nese pleno se vai a votar unha serie de investimento que de outra maneira non poderán chegar a Betanzos, algún dirá que se isto e tan importante sairá adiante aínda cando falle o un dos grupos no pleno pero se as cousas se torcen o mellor non e así, fora de esta vicisitude que por sorte non pasou xa que os dous grupos que agora están na oposición se abstiveron segundo puiden ler, as veces se debe manter a temperanza para non dar a imaxe de que no la trae o pairo a posibilidade de unha inversión millonaria do estado no noso Concello, ou acaso non era a mesma toma de efecto realizar esa “espantada” despois de terse votado ese punto e non antes simulando darlle pouca ou nula importancia a este tema, cecais o que pasa e que o mellor CXB non está de acordo en cara onde ían encamiñados eses orzamentos e por non votar en contra se marchou da sala (cousa pouco probabel).

Señores de CXB a imaxe que están a dar vostedes e mais os seus complices de goberno do PP de Betanzos dista moito da que debe de dar un Concello como o noso diría que se ven superados por todas as situacións que se dan en Betanzos dende a súa entrada no Concello.
Agora xa especulan coa posibilidade de un goberno do PSOE- CXB, pero... se ese e o caso o PSOE porqué voltará o goberno?, será por apego o sillón?, acaso e que o PSOE sen Lagares e un PSOE diferente?, polo que eu sei os Lagares seguen a ser os que mandan no PSOE Brigantino, apesares de seren Moncho o que e o portavoz, que pensan os señores de CXB que o PSOE terá cambiada toda a súa liña política neste tempo, estarían caendo en un erro CXB se se alía co PSOE despois de unha moción de censura?.

A situación de inmobilismo en Betanzos e aberrante pero esta situación non e simplesmente culpa do PP , evidentemente grande parte da culpa e do propio CXB e da súa nula ou deficiente xestión en tema s que pasan ou deberían pasar polo Concello, se eles que levan apoiando e gobernando co PP en Betanzos dende a súa entrada no Concello queren agora e antes culpar unicamente o PP de esta nefasta xestión caen no gravísimo erro de crerse por riba do ben e do mal e xogan a crese os Cesares de Betanzos que poñen e quitan a quen queren pero non asumen ter culpa de nada do malo que en Betanzos sucede.

Repito o que sempre dixen e que dia a dia se pode ver en cada acción non existe criterio nin proxecto nas formas de CXB non existe un proxecto claro para Betanzos so ideas de fogheteiro para actuar aquí , alá e acola como se foran un polo sen cabeza, y esa a todas luces non e a forma de asegurar un futuro mellor para Betanzos.

Iso si non se cansan de asegurar que teñen nos estatutos que non poden vivir da política mais de 8 anos cousa que nos lembra unha e outra vez o seu crego no seu outeiro, polo de agora non viven da mesma segundo din . Ou si?

Con estas formas de gobernar que demostraron dende hai dous anos creo que non lles faría falla esa cláusula nos estatutos.

O seu crego pontifica que ninguén e imprescindible, pero polo que se pode ver CXB son imprescindíbeis para que o PP siga no goberno e eles agora aproveitando a situación xogan ser Cesar con todos os Betanceiros e Betanceiras.

Interese público 0 interese particular CXB + PP todo.

Como dicía un famoso anuncio “o tempo nos da a razón”.

2008-12-14T19:34:00.000+01:00

Que está a pasar no Concello de Betanzos?

Esta e a pregunta que nos facemos xa dende hai tempo moitos betanceiros, o total e absoluto descontrol que existe tanto na xestión dos fondos municipais, como na execución de obras, como no desdén de cara a conservación do noso patrimonio está a incidir na poboación e estamos a dar unha imaxe exterior de concello de terceira que non está o nivel que se esperaba de unha cidade da importancia que tivemos e que estamos a perder de forma imparábel debido o actual goberno municipal.

As liñas marcadas en moitos casos freáronse en seco e se deixou a vontade da especulación e o esquecemento o noso patrimonio, na anterior lexislatura escomezouse unha liña de conservación e posta en valor do noso patrimonio e o noso casco histórico con mais de un centenar de actuacións encamiñadas a conservación do noso patrimonio isto fixo que moita xente se interesara no casco histórico e na posibilidade de vivir no mesmo o que conlevou a restauración de moitas casas particulares e incluso a edificación de novas vivendas respetando as antigas fachadas de cara a venda de pisos, as actuacións levadas acabo alí foron criticadas e mesmo atacadas polo Partido Popular con iniciativas encamiñadas a ferear de forma directa o BNG e a iniciativa do mesmo na restauración do casco histórico, para elo usaron indiscriminadamente a poboación ,en moitos casos interesada ,para os seus fins, que cales eran esos fins, pois non outros que manter a ausente política que existía ate ese intre no concerninte a valorización do noso patrimonio e o noso casco histórico, que intereses podía haber en estas accións.

Pode dicirse que o único interese que existía e perdura actualmente, e o de chegar a alcaldía fora como fora, e no caso actual manterse a costa do que sexa, vemos como dia a dia caen ou “se tiran” casas no casco histórico, a única resposta que ten este goberno CXB Vss PP e botar balóns fora e culpar a as anteriores corporacións de estes problemas, e evidente que o casco histórico perante moitos anos foi esquecido, pero non e menos evidente que o único grupo político que desenvolveu unha política de defensa do casco histórico a dia de hoxe en Betanzos ,foi o BNG, pero esta política que se debería de seguir a desenvolver cando a nova corporación entrou no goberno da cidade, o Partido Popular freouna, e mesmo lle deu para atrás á practica totalidade das iniciativas que o BNG xa tiña en marcha, a Concellalia de Casco Histórico desapareceu xunto coa oficina de rehabilitación, a peonalización foi sacrificada de forma encuberta permitindo que a circulación de vehículos polas zona peonís en moitos intres fora case que total, se frearon e mesmo conxelaron por intres as axudas destinadas a restauración dándoas a contagotas e sen saber que criterios se usaron para dalas, se frearon as demais mediadas que xa estaban escomezadasde cara a eliminación de beirarrúas nas rúas colindantes as xa rematadas, e mais calquera cidadán pode apreciar que no casco histórico non se levou a cabo nin unha soa iniciativa cultural nin comercial das que puxo en marcha o BNG no seu momento e que demostraron ter unha boa aceptación entre a cidadanía e entre os comerciantes.

Que fai neste caso CXB?

Calar e outorgar polo mero feito de sentirse gobernantes de Betanzos, demostrando así que o cambio que estaba a facer o BNG na política Betanceira era visible e factible no canto do seu suposto cambio que supoñía botar o señor Lagares da Alcaldía e frear o ascenso do BNG en Betanzos, pero sen darse conta que un proxecto político non se pode basear so en botar o que está para poñérense un mesmo, aínda que sexa de forma encuberta, sen ter ningún tipo de iniciativas para os problemas reais de Betanzos, y e que, señores de CXB un dos maiores problemas que ten o goberno e gobrenar de forma eficiente, cousa que o BNG dende as súas concellerías demostrou de forma mais que sobrada y e que no seu momento os concelleiros delegados do BNG o mellor cometeron un grande erro político y non foi outro que adicarse integramente xestión das súas concellerías deixando un pouco de lado a chamada política da rúa, evidentemente cando digo a política da rúa me refiro a que outros como os señores de la Fuente, Lagares e a señora Faraldo fixeron consistente en choques de mans a discreción, bicos a esgalla e risas enlatadas para todo o mundo demostrando ser bos comerciais no canto de bos xestores como demostraron no pasado e están a demostrar no presente.
Pese a isto sigo a crer que un bo político a nivel municipal debe de ser sobre todo unha persoa que faga o seu traballo con gusto, con gañas, con adicación, con respecto a todos os cidadáns e sen apego o seu sillón.

Sigo crendo no traballo por riba de quedabenes sociais e sigo crendo mais aínda a vista de como están a suceder as cousas, que o único proxecto real e factible a curto e longo prazo para Betanzos e o do BNG, e como dicía un famoso anuncio “o tempo nos da a razón”.

Galiza Nova 20 anos de traballo pola mocidade galega e por Galiza.

2008-11-09T20:27:00.000+01:00

Onte celebrouse o acto central dos 20 anos de Galiza Nova da Comarca da Coruña no Forum Metropolitano de A Coruña o que fun convidado tanto a asistir como a saudar os compañeiros de esta asociación xuvenil na cea que seguiu como antigo responsábel Comarcal de A Coruña.

Alí tiven a sorte de ver a moitos dos compañeiros cos que tiven a sorte de compartir militancia dende ano 93 ate o ano 2000 mais menos , a moitos deles xa os vexo case que habitualmente en moitos dos actos do BNG na actualidade , pero a outros como o caso de Sito o compañeiro que tiven a sorte de relevar na responsabilidade comarcal xa facía ben tempo que non tiña a sorte cadrar con eles, o feito de ter a todos os compañeiros que traballabamos en Galiza Nova cando tiñamos 20 anos reunidos fixo que sairán mil e unha historias de manifestacións, viaxes, desprazamentos a Compostela as Direccións Nacionais, asi como tamén de comentar cos mesmos moitas das cousas que cambiaran, unha sobre todo que son os sistemas de traballo, cando supliamos as veces con gañas e ilusión a falla dos hoxe xa indispensábeis PCs, soportes informáticos e dixitais.

Onte me din conta o ver coa distancia no tempo dende que eu entrei en Galiza Nova ate o de agora e grazas a ver a exposición e a posterior intervención dos meus antigos compañeiros de Galiza Nova e hoxe en dia compañeiros do BNG, que o que para nos en aquel intre non tiña a mais minima importancia, era unha forma de traballar pola mocidade do pais e por activar o asociacionismo xuvenil que co paso do tempo converteuse hoxe no movemento asociativo xuvenil mais grande e de mais actividade de este pais, grazas a aqueles e a os actuais militantes de Galiza Nova, fiel reflexo do que comento e a Asemblea Local de Galiza Nova en Betanzos , que estivo e está hoxe en dia a liderar o activismo xuvenil levando a cabo mil e unha actividades de concienciación para a mocidade Brigantina e defendendo os dereitos da mocidade Betanceira a participar na vida política municipal, demostrando que a mocidade Brigantina si quere opinar sobre as cousas que lles afectan como mozos e mozas, e si lle importa e quere que se lle deixe opinar a os mozos e mozas de Betanzos no que a defensa da súa cultura e o seu entorno se refire, facendo que as opinións e inquedanzas de estes cheguen os gobernantes desta cidade.

Despois do subidón de orgullo que tiven a sorte de ter onte, podo dicir como dixo o compañeiro Bieito, primeiro Secretario Xeral de Galiza Nova, que os que estivemos no pasado e están na actualidade traballando en esta organización xuvenil non teñen e non terán mais remedio que afirmar sempre, que aínda deixando a organización polo inevitable paso dos anos, non so son do BNG, senón que son e serán sempre parte de Galiza Nova e Galiza Nova é e será parte deles, porque a súa pegada nos marcou e nos marcará tanto no persoal como no propio activismo ,tanto político, como sindical, como no asociativo e veciñal.

Y e que as revolucións non son patrimonio dos políticos senón de todo un pobo.

So me resta dicir con orgullo a frase mais coreada onte.

VIVA GALIZA NOVA! --- VIVA GALIZA CEIBE!.

Non a Directiva Europea das 65 horas semanais

2008-10-03T12:07:00.000+02:00

O pasado 9 de xuño os ministros de Traballo da Unión Europea, sen ningún voto en contra, aprobaron unha “proposta de modificación” da actual Diretiva sobre o tempo de traballo.

Esta Diretiva autoriza aos Estados membros a cambiar as súas leis para permitir o alongamento da xornada semanal de traballo até as 60 horas (ou 65 no caso de coletivos como o sanitário ou bombeiros, cuxos descansos nas gardas deixan de considerar tempo de traballo). Como o límite das 60 horas é, ademais, unha media trimestral, a xornada real podería prolongarse até as 78 horas. No caso de contratos de menos de 10 semanas non haberá nin sequera estas “limitacións”.

Isto producese nun momento de crise económica, da que se leva falando dende hai tempo que non se limitaba ás hipotecas sub prime, senon que é máis grave. Esta no fondo das estructuras da economia capitalista, e supón unha reestructuracion do sistema que vai marcar o futuro aumentando dun xeito exponencial a polarizacion social e politica que vivimos dende o 11 de setembro.

Na actual crise confluen moitos elementos, mais hai un que esta no fondo, a queda da taxa de lucro dos empresarios (Adolfo Domínguez recoñece unha queda do 70%, o estoupido de Martinsa Fadesa, de Spanair, ou mesmo o lixeiro retroceso de Inditex), que ven como os seus investimentos non son rendibles e os orientan ás burbullas especulativas (os bonos basura dos 80, as .com dos 90 e 2000, a hipotecaria ata o ano pasado, e agora o petroleo e os biocombustibles), onde esperan taxas moi superiores ás acadadas na producción “normal” de bens e servizos, da chamada “economia real” (como se a outra, a especulación, non fora “real”).

A UE é, dende os 80, o ultimo lugar do mundo onde, pola forza organizada da clase obreira europea, mantense algunhas das conquistas do periodo dos 60, a xornada laboral das 40 horas (35 no caso frances), as vacacions pagadas, a seguridade social universal, a educacion gratuita, etc. Conquistas da clase traballadora que nos USA dende os 80 non existen, que en Xapon tampouco, e que no resto do mundo son un soño.

Os capitalistas europeos saben que ou rematan con estas conquistas ou non vai poder competir coas demáis potencias imperialistas, e queren facelo agora: derrotar á columna vertebral da clase traballadora europea, aos que ainda manteñen as conquistas de xornada, salarios, vacacions ou seguridade... e devolvermos ao seculo XIX.

O brutal atropelo das 65 horas queren levalo a cabo, ademais, mediante acordos individuais traballador-empresa, á marxe dos convenios colectivos e da representación sindical dos traballadores, o que representa un ataque frontal a unha das maiores conquistas da loita dos traballadores: o seu dereito á representación e a negociación colectiva.

Esta Diretiva indigna debe pasar agora polo Parlamento Europeo para a súa aprobación definitiva.

Manifestamos o noso rexeitamento total á Diretiva
En 1917 a OIT oficializou a xornada máxima de oito horas, despois dunha longa loita do movemento obreiro internacional polas 8 horas. Agora, QUÉRENNOS FACER RETROCEDER MAIS DE UN SÉCULO, póndonos de novo en xornadas “legais” de 10 a 12 horas e seis días por semana. Os mesmos que nos queren alargar o tempo de traballo, queren tamén que nos xubilemos aos 70 anos, acabar coas conquistas sociais e privatizar os servizos públicos.

Coa Diretiva do tempo de traballo, xogámonos unha enorme volta atrás e o futuro das novas xeracións de traballadores. Unha agresión desta envergadura esixe unha resposta xeral contundente en toda Europa. Non bastan presións diplomáticas sobre os parlamentarios ou gobernos, nin accións testemuñais, nin respostas illadas. So unha resposta de conxunto da clase traballadora europea pode freala.

Xogámonos moito. Por unha Folga Xeral Europea contra da Diretiva das 65 horas.
Por iso, chamamos á Confederación Sindical Europea (CES) a que converta os paros entre 5 e 15 minutos do DIA 7 DE OUTUBRO nunha FOLGA XERAL EUROPEA DE 24 HORAS, con grandes manifestacións, para esixir, en nome da clase traballadora, a imediata retirada da Diretiva.
Ao mesmo tempo, esiximos aos europarlamentarios o rexeitamento direto da Diretiva e ao Goberno que se exprese con toda claridade contra a Diretiva e chame á sua repudio en toda Europa.

Acude ás convocatórias das Centrais Sindicais

Traballadores contra as 65 horas e pola folga xeral Europea

Descarga o cartaz das 65 horas premendo aquí.

Anoitece e segue a ser de balde

2008-09-29T17:25:00.000+02:00

Onte por cousas do bo tempo ocorréuseme a media tarde ir ata a praia a gozar do final da tarde e o bo tempo así que collín o coche e para Cabanas me fun, moitos diredes que seria mais lóxico ir a praia de Miño, O Pedrido ou mesmo Gandario, pero sen desmerecer a estas que evidentemente son boas praias da comarca, a de Cabanas sempre me pareceu unha praia magnifica . Recollidiña, con un piñeiral grande antes de chegar a area, o único aire que se pode notar en dias abertos e unha brisiña, aínda que en dias de calor se agradecería un pouco mais de movemento no aire e coa auga moi calma, so lle aprecio un defecto y e que sobrarían un par de "chiringuitos" xa que con tres iria sobrada.

Bueno, chegados alí te tumbas na area a contemplar o horizonte e a relaxarse que e o que toca a golpe de domingo, a praia a estas horas preto do solpor en un mes como este se presenta con pouca xente e moi tranquila, a xente charla amigablemente repartida pola praia, os nenos xogan coa area e agardando o preciso que foi unha hora mais menos chega o intre mais bonito da tarde que e o solpor, e podo dicir que nesta praia en concreto e impresionante , recoméndovos que o vexades tomando algo no bar que alí tedes e que se chama Elena en un alarde de orixinalidade , pois supoño que no tempo en foi inaugurado a dona era esta, o bo de este bar e que abre todo o ano, así que cando teñades un dia bo xa sabedes podedes pasarvos por alí a pe de praia entre os pinos e a area, o sol caendo no mar co horizonte tinguido de vermello, laranxa e azul, intre en que este se reflexa no mar facendo unha liña alaranxada entre a auga que se tingue de un azul especialísimo, a calma de esta, as gaivotas a voar e a camiñar pola area , en ese intre so apetece calarse e mirar todo o tempo que dura ese espectáculo que gracias a deus se repite todos os dias .

Cando estas ali olvidado do teu traballo e da vida cotiá pensas que o dono de ese local, lonxe de gañar moito ou pouco co mesmo xa que e coñecido que este tipo de locais funcionan ben case que so no veran, pensas que no fondo e afortunado por poder contemplar ese espectaculo todos os dias do ano, ainda que todo o que se repite acaba cansando supoño.

En ese intre botei de menos a miña cámara para poder inmortalizalo e mostralo con algunha instantánea.

Cousa que farei en breve espazo de tempo, en canto poida así o farei e volo mostrarei gustoso, mentres tanto invito a quen poida e teña un intre antes do solpor a que se desprace ate alí e contemple esa marabilla.
Un saúdo.

Alba de groria (Castelao)

2008-09-07T01:38:00.000+02:00

Miñas donas e meus señores:

SI NO ABRANTE d-este día poidéramos voar sobor da nosa terra e percorrela en todas direicións, asistiríamos á maravilla d-unha mañán única. Dende as planuras de Lugo, inzadas de bidueiros, té as rías de Pontevedra, oureladas de piñeraes; dende as serras nutricias do Miño o a gorxa montañosa do Sil, até a ponte de Ourense, onde se peitean as augas d-entrambos ríos; ou dende os cabos da costa brava da Cruña, onde o mar tece encaixes de Camariñas, até o curuto do monte de Santa Tegra, que vence coa súa sombra os montes de Portugal, por todas partes xurde unha alborada de groria. O día de festa comenza en Sant-Iago. A torre do reló tanxe o seu grave sino de bronce para anunciar un novo día, e de seguida comeza unha muiñeira de campás, repinicada nas torres do Obradoiro, que se comunica a todol-os campanarios da cibdade. Pero hoxe as campás de Compostela anuncian algo máis que unha festa litúrxica no interior da Catedral, con dinidades mitradas e ornamentos maravillosos, de brocados e ouros, con chirimías e botafumeiro, capaz de dar envexa á mesma Basílica de Roma. Hoxe as campás de Compostela anuncian unha festa étnica, filla, tal vez, d-un culto panteista, anterior ao cristianismo, que ten por altar a terra nai, alzada simbólicamente no Pico Sagro; por cobertura o fanal inmenso do universo; e por lámpara votiva, o sol ardente de xullo, o sol que madura o pan e o viño eucarísticos. Por eso a muiñeira de campás, iniciada en Compostela, vai rolando por toda Galiza, de val en val e de coto en coto, dende os campanarios pimpantes da veiramar até as homildes espadañas da montaña. E o badaleo rítmico das campás -de todal-as campás de Galiza en leda algarabía- semella o troupeleo dos cabalos astrales, que veñen pol-a vouta celeste, turrando co carro de Apolo, que trai luz e calor ao mundo en sombras. Hoxe é o Día de Galiza, e así comenza.

Así dá comenzo a solemnidade d-este día; a Festa maor de Galiza, a Festa de todol-os galegos. Pero ninguén pode sentila, coma nós, os emigrados, porque en tal día coma este revivien as lembranzas acuguladas, e coa moita destancia agrándase o prodixio da patria. Hoxe a nosa imaxinación anda por alá, en festa de saudades, escoitando as cántigas montañesas e mariñeiras que van para Compostela, vendo o noso país embandeirado de azul e branco, con músicas, gaitas, pandeiros, aturuxos e foguetes... E dispóis de evocar o repique matutino das campás -mal ou ben, ao xeito de Otero Pedrayo-, eu podía evocar igoalmente, todol-os lances xubilosos d-este día, hora a hora, minuto a minuto. Pero ¡cómo se tornan tristes as alegrías evocadas lonxe da patria! ¡Cómo doen as ledicias arrincadas do recordo da nosa mocedade! E cómo para min é certo o que dixo o mellor poeta da nosa estirpe:

Sen tí perpétuamente estou pasando
Nas maores alegrías, maor tristeza

Non; é moito mellor evocar algo irreal, algo puramente imaxinario, algo que co seu simbolismo nos deixe ver o pasado para proveito de futuro, como unha boa esperiencia. Podemos imaxinar, por exemplo, unha Santa Compaña de inmortaes galegos, en interminabel procesión. Alí veremos as nobres dinidades e os fortes caraiteres que dou Galiza no decorrer da súa Hestoria. Verémolos camiñar en silenzo, coa faciana en sombras e o mirar caído na terra dos seus pecados ou dos seus amores, agachando ideias tan vellas que hoxe nin tansiquera seríamos capaces de comprender, e sentimentos tan perennes que son os mesmos que agora bulen no noso corazón. Algúns verémolos revestidos con ricos panos e faiscantes armaduras; pero os máis d-eles van descalzos e nús, cos osos prateados pol-o fulgor astral.

Ao frente de todos vai Prisciliano, o heresiarca decapitado, levando a súa propia caveira n-unha arqueta de marfin e afincándose n-un longo caxato, que remata coa fouce dos druidas, a modo de báculo episcopal. Siguen a Prisciliano moitos adeptos, varóns e mulleres. Detrás veñen dous magnates, que cicáis sexan: Teodosio, o grande Emperador de Roma, e San Dámaso, o Sumo Pontífice da cristiandade, seguidos ambos por unha hoste de soldados i ecresiásticos. Ollamos dispóis unha ringleira de mortos escrarecidos, que portan os atributos da súa dinidade ou da súa profesión. Alí distinguimos á virxe Eteria, a escritora pelengrina, con túnica de branco liño e camiñando con arfado compás. Ao hestoriador Paulo Orosio, discípulo de San Agostiño, que marcha pensatibre, c-un rolo de pergameos na man. Ao bispo e cronista dos tempos suevos, a Idacio, que alumea o camiño c-unha lámpara de bronce. A San Pedro de Mezonzo, o autor da Salve Regina Mater -o cántico e oración máis fermosa da Eirexa-, c-unha fragante azucena nos beizos. Ao fundador San Rosendo, que sostén litúrxicamente a custodia do noso escudo tradicional. E moitos, e moitos máis, que é dificultoso recoñecer. Logo vemos ao primeiro Arzobispo de Compostela, o gran Xelmírez, revestido de pontificial, con aurifulxente cortexo de mitrados e coengos. Após do perlado ven Alfonso VII, o Emperador, con cetro na destra, espada na sinistra e coroa de ouro e pedraría nas sens. Siguen ao Emperador: o Conde de Traba, seu aio, e demáis bultos da soberba feudal de Galiza. Ollamos dispóis aos monxes letrados, en longa fileira, con velas acesas e libros abertos. Ven detrás o mestre Mateo, o Santo dos Croques, co Apocalipsis debaixo do brazo, encabezando unha grea de arquiteitos e imaxineiros, que portan as ferramentas das súas artes. De seguida aparece unha moitedume de xograres e trovadores, en mistura de tipos e atavíos. Algúns semellan ter sido monxes; outros calzan esporas de ouro, en sinal de que foron cabaleiros; pero os máis d-eles van esfarrapados, con vellas cítaras, laúdes e zanfoñas ao lombo. Alí recoñecemos a Bernaldo de Bonaval, a Airas Nunes, a Eanes do Cotón, a Pero da Ponte, a Pero Meogo, a Xohán de Guillalde, a Meendiño, a Xohán Airas, a Martín Codax, a Paio Gómez Charino, a Macías, a Padrón, e moitos máis, todos con lume no peito. Non tardan en aparecer as dúas belidas e infortunadas irmáns, Inés e Xohana de Castro, a que reinou en Portugal dispóis de morta e a que foi raiña de Castela n-unha soia noite morna de vran, como dúas rosas de prata as coroas do seu efímero reinado. Veñen de seguida os moitos varóns altaneiros de Galiza, os señores feudales, que non souperon vivir en paz nin consigo mesmos, todos eles montados en bestas negras, dende Andrade, o Bó, seguido por un porco montés -símbolo totémico da súa casa-, até o valente Pedro Madruga, que leva o puñal da traición espetado nas costas. Como grupo singular destácase o Mariscal Pardo de Cela, xunto cos seus compañeiros de martirio inxustamente decapitado, que sosteñen con entrambas mans as propias cabezas, aínda frescas, que deitan sangue e piden xusticia. Tamén ollamos unha boa representación do feudalismo ecresiástico, e n-él distinguimos aos tres Arzobispos Fonseca, pai, fillo e neto, seguidos por unha mula cangada coas obras de Erasmo. E detrás de tanto señorío feudal ven a pé o seu mellor cronista, Vasco da Ponte. De seguida recoñecemos a impoñente tropa dos irmandiños, que arrastran cadéas, con bisarmas e fouces mangadas en paus, levando por abandeirado a Rui Xordo, que sostén en outo un facho de palla acesa e fumeante.

Eiquí comeza a decaer a categoría do fúnebre cortexo, como decae Galiza ao trocarse en povo vencido e subordinado. Pero sigue dando individualidades, como Sarmiento de Gamboa e os Nodales, que camiñan xuntos, portando astrolabios, atlas e cunchas estranas; o filósofo escéptico, Francisco Sánchez, con muceta de Doutor; os Virreis de Nápoles e das Indias, Conde de Lemos e Conde de Monterrei, que serviron lealmente a quen non merecía ser servido por ningún galego; os tres grandes Embaixadores filipescoz, Zuñiga, de Castro e Gondomar, que inútilmente derrocharon talento, sabiduría e artes diplomáticas; os escultores Moure e Ferreiro, xunto cos arquiteitos Andrade e Casas e Nóvoa, que ceibaron de cadeas a nosa orixinalidade oprimida; o P. Sarmiento e o P. Feixóo, que remediaron o retraso cultural de España coa súa poderosa erudición e o seu xenio enciclopédico. Ven axiña Nicomedes Pastor Díaz, coa súa lira de nacra, abrindo a renascencia literaria de Galiza e seguido pol-os poetas Añón, Rosalía, Curros, Pondal, Ferreiro, Lamas, Amado Carballo, Manoel Antonio e tantos outros, todos con estrelas sobor das súas frentes; os hestoriadores Vicetto, Murguía e López Ferreiro, os patriotas Faraldo e Brañas, a pensadora Concepción Arenal, a escritora Pardo Bazán, e por fin o gran Don Ramón, ainda non ben descarnado...

Acabo de citar uns cantos bultos da Santa Compaña de inmortaes galegos, uns cantos nada máis, porque nos dous mil anos da nosa hestoria, os bultos cóntanse por milleiros.

Dí Oliveira Martíns que ha Hestoria non hai máis que mortos e que a crítica hestórica non é un debate, senón unha setencia. Pero todos sabemos que os mortos da Hestoria reviven e mandan sobor dos vivos -moitas veces desgraciadamente-, como todos sabemos que a mellor sentencia é a que se da dispóis d-un debate. Por eso eu gosto de poñer a debate a nosa Hestoria, non a nosa Tradición, porque si ben é certo que se pode compor unha grande Hestoria de Galiza con soio recoller as crónicas dos seus grandes homes, tamén é certo que ningún d-eles, nin todos xuntos, foron capaces de erguer a intransferibel automomía moral de Galiza á categoría de feito indiscutibel e garantizado. Afortunadamente, Galiza conta, para a súa eternidade, con algo máis que unha Hestoria fanada, conta c-unha Tradición de valor imponderabel, que eso é o que importa para gañar o futuro.

Cando a Santa Compaña de inmortaes galegos, que acaba de pasar por diante da nosa imaxinación, se perde espesura d-unha foresta lonxana, con esa mesma imaxinación veremos xurdir do Humos da terra-nai, da terra, da nosa terra, saturada de cinzas humáns, unha infinida moitedume de luciñas e vagalumes, que son os seres innominados que ninguén recorda xa, e que todos xuntos forman o substractum insobornabel da patria galega. Esas ánimas sen nome son as que crearon o idioma que en que eu vos estou falando, a nosa cultura, as nosas artes, os nosos usos e costumes, i en fín, o feito diferencial de Galiza. Elas son as que, en longas centurias de traballo, humanizaron o noso territorio patrio, infundíndolle a todal-as cousas que na paisaxe se amostran o seu propio esprito, co que pode dialogar o noso corazón antigo e panteita. Elas son as que gardan e custodian, no seo da terra-nai, os legados múltiples da nosa tradición, os xerms incorruptibeis, da nosa futura hestoria, as fontes enxebres e purísimas do noso xenio racial. Esa moitedume de luciñas representa o pobo, que nunca nos traicionou, a enerxía coleitiva, que nunca perece, i en fín, a espranza celta, que nunca se cansa. Esa infínda moitedume de luciñas e vagalumes representa o que nós fomos, o que nós somos e o que nós seremos sempre, sempre, sempre.

Velahí o que eu quería dicir n-este Día de Galiza, en loubor da nosa Tradición, por riba da nosa Hestoria, a todo-los galegos que residen n-esta terra que para nós é a segunda patria. E nada máis, amigos e irmáns.

Que a fogueira do esprito siga quentando as vosas vidas e que a fogueira do lume nunca deixe de quentar os vosos fogares.

O amor, o odio , a envexa e a ambición.

2008-09-07T01:15:00.001+02:00

Maquiavelo dixo alá polo século XVI que había catro sentimentos que movían ao ser humano que eran e serian inmutables fose a época que fóra, desde a propia existencia do home, estes sentimentos eran e serian o Amor, o Odio, a envexa e a ambición.

Co paso do tempo se nos ten demostrando que o que dixo segue tendo vixencia na actualidade.

Sempre se di que a primeira cousa que debemos facer para eliminar, ou na súa falta controlar un defecto é admitir ese defecto, parece ser que a humanidade segue sen admitirse defectos a se mesma e polo tanto caendo unha e outra vez nos mesmos, provocando guerras, fame, inxustizas, pobreza...

Xa é hora de que sexa o individuo e non a humanidade o que se revele contra estes sentimentos, este é tan bo como outro momento para que un a un intentemos desterrar sentimentos que atormentan ao ser humano como grupo, xa vai sendo hora de desterrar de cada un de nós ese odio, envexa e ambición, asumamos só un deles, o amor, e tomándoo como único cos outros tres desterrados, cremos dunha vez e individualmente, unha sociedade mellor, unha humanidade mellor.

Cambiar o mundo é posible desde o individuo, somos capaces das mellores cousas, pero sempre caemos nas peores, asumimos que o que non nos pasa a nós non nos afecta, así deixamos que morra xente en guerras de odio, sempre que non sexan na nosa casa, deixamos que morra xente de fame pola ambición dos chamados países do primeiro mundo, porque non está na nosa mans darlles para comer.

É hora de actuar con rebeldía e dicir aos dirixentes mundiais desde a individualidade, que iso non o van a facer coa nosa complicidade, isto non se manifesta , é unha actitude, que saiban que por ese camiño non terán nunca o noso apoio nin complicidade, eles viven da nosa confianza, pois na gran maioría dos casos son dirixentes elixidos democraticamente.

Xa é hora de dicir, que sabemos que temos defectos como humanidade que somos, iso faranos desterralos e vivir só para e polos demais.

A mellor sensación que pode ter calquera individuo, é a felicidade que lle podes transmitir aos que estan o seu redor, se intentamos día a día transmitir sorrisos, seguro que recibiremos sorrisos por resposta, se intentamos dar solidariedade, recibiremos solidariedade , en definitiva se logramos saír cada día á rúa transmitindo amor e respecto polos demais, recibiremos o mesmo destes.

Isto é simplemente un pequeno paso, pero dado día a día poderemos conseguir que día a día sexan menos os que pasan fame ou sofren guerras, por que se este sentimento faise maioritario, poderase cambiar moito do que fai que a xente siga pasando fame e sufrindo guerras.

O amor faranos conseguir a verdadeira liberdade, con el poderemos achegarnos verdadeiramente á igualdade entre todos os seres humanos, e cecais só cecais algún día e con moito esforzo de cada individuo a fraternidade de toda a humanidade sexa posible.

É só unha proposta, nas túas mans está seguila, nas de todos acadala.

Discurso de Charles Chaplin no Grande Dictador

2008-09-05T12:06:00.000+02:00

Eu non quero ser emperador. Ese non é o meu oficio, senón axudar a todos se fose posible. Brancos ou negros. Xudeus ou gentiles. Temos que axudarnos os uns aos outros; os seres humanos somos así. Queremos facer felices aos demais, non facernos desgraciados. Non queremos odiar nin axudar a ninguén. Neste mundo hai sitio para todos e a boa terra é rica e pode alimentar a todos os seres.

Síntoo.

Pero eu non quero ser emperador. Ese non é o meu oficio, senón axudar a todos se fose posible. Brancos ou negros. Xudeus ou gentiles. Temos que axudarnos os uns aos outros; os seres humanos somos así. Queremos facer felices aos demais, non facernos desgraciados. Non queremos odiar nin axudar a ninguén. Neste mundo hai sitio para todos e a boa terra é rica e pode alimentar a todos os seres. O camiño da vida pode ser libre e fermoso, pero o perdemos. A cobiza ha envelenado as armas, levantou barreiras de odio, empuxounos cara ás miserias e as matanzas.

Progresamos moi rápido, pero nos encarceramos a nós mesmos. O maquinismo, que crea abundancia, déixanos na necesidade. O noso coñecemento fíxonos cínicos. A nosa intelixencia, duros e secos. Pensamos demasiado, sentimos moi pouco.

Máis que máquinas necesitamos máis humanidade. Máis que intelixencia, ter bondade e dozura.

Sen estas calidades a vida será violenta, perderase todo. Os avións e a radio fannos sentirnos máis próximos. A verdadeira natureza destes inventos esixe bondade humana, esixe a irmandade universal que nos una a todos nós.

Agora mesmo, a miña voz chega a millóns de seres en todo o mundo, millóns de homes desesperados, mulleres e nenos, vítimas dun sistema que fai torturar aos homes e encarcerar a xentes inocentes. Aos que poidan oirme, dígolles: non deseperéis. A desdicha que padecemos non é máis que a pasaxeira cobiza e a amargura de homres que temen seguir o camiño do progreso humano.

O odio pasará e caerán os ditadores, e o poder que se lle quitou ao pobo se lle reintegrará ao pobo, e, así, mentres o Home exista, a liberdade non perecerá.

Soldados.

Non vos entreguedes a iso que en realidade vos desprezan, vos esclavizan, reglamentan as vosas vidas e dinvos que tedes que facer, que dicir e que sentir.

Várrenvos o cerebro, cébanvos, trátanvos como a gando e como carne de canón. Non vos entreguedes a estes individuos inhumanos, homes máquina, con cerebros e corazóns de máquina.

Vós non sodes gañado, non sodes máquinas, sodes Homes. Levades o amor da Humanidade nos vosos corazóns, non o odio. Só o que non aman odian, os que nos aman e os inhumanos.

Soldados.

Non loitedes pola escravitude, senón pola liberdade. O o capítulo 17 de San Lucas lese: "O Reino de Deus non está nun home, nin nun grupo de homes, senón en todos os homes..." Vós os homes tedes o poder. O poder de crear máquinas, o poder de crear felicidade, o poder de facer esta vida libre e fermosa e convertela nunha maravilosa aventura.

En nome da democracia, utilicemos ese poder actuando todos unidos. Loitemos por un mundo novo, digno e nobre que garanta aos homes un traballo, á mocidade un futuro e á vellez seguridade. Pero baixo a promesa desas cousas, as feras subiron ao poder. Pero mentiron; nunca cumpriron as súas promesas nin nunca as cumprirán. Os ditadores son libres só eles, pero esclavizan ao pobo. Loitemos agora para facer realidade o prometido. Todos a loitar para liberar ao mundo. Para derrubar barreiras nacionais, para eliminar a ambición, o odio e a intolerancia.

Loitemos polo mundo da razón.

Un mundo onde a ciencia, o progreso, condúzanos a todos á felicidade.

Soldados.

En nome da democracia, debemos unirnos todos.