A Lenda de Roxin Roxal
O terceiro dos señores de Pontedeume foi Nuno Freire, recordado como un fero fidalgo, de carácter violento, que ocultaba baixo a aperenza do seu mal xenio, bos sentimentos.
Tiña varios fillos homes pero só unha filla, chamada Tareixa, cuxo recordo é o dun anxo de doce sorriso e rostro melancólico. Todos os que a coñeceron non puideron menos de amala pola súa bondade e admirala pola súa beleza.
Don Nuno tiña un doncel a quen apreciaba moito polo seu valor: era o popular e valente Roxín Roxal, un mozo alegre e riseiro cuxa simpatía gañaba enseguida o corazón de cantos lle coñecían.
Pero aquel carácter aberto e gracioso do raparigo empezou a variar. Desde facía algún tempo xa non alternaba cos seus compañeiros nas diversións e gustaba a miúdo da soidade. Lle pracía especialmente retirarse ao alto da torre do castelo, desde onde podía contemplar a parte máis bela da Ría de Ares, onde pasara a súa infancia.
Un día foi sorprendido na súa soidade pola filla do Conde quen, ao oirlle cantar con voz melodiosa unha melancólica canción, non puido menos que deterse. Observando a súa tristura preguntoulle se tiña amores en Ares, ao cal el respondeu que o seu corazón estaba moito máis cerca, e comprendendo Tareixa que era ela a causa da melancolía do novo doncel baixou turbada a súa mirada.
Ela tamén o quería. E desde aquel día os dous amantes víanse a miúdo naquel lugar. Sabían que os seus sentimentos tiñan que permanecer segredos e ocultaron coidadosamente a dita do seu amor.
Pero máis temperán que tarde don Nuno terminou por decatarse e, a pesar do que apreciaba ao seu doncel, decidiu pór fin a un idilio que xulgaba tan desigual, e fixo casar co seu pretendente D. Enrique Osorio, pertencente a unha das máis ilustres familias de Galicia.
Tareixa capitulou e aos poucos días celebrouse tan soada voda.
Para o novo doncel comezaron a pasar longas noites de sufrimento, nelas perante horas e horas permanecía asomado na súa fiestra, contemplando a da cámara nupcial, sempre pechada. Ata que unha noite, Don Nuno sorprendeulle no seu sentinela e obrigoulle a abandonar para sempre o castelo.
Roxin Roxal foi desterrado para que o seu romance non dificultara o casamento.
Como mostra do profundo aprecio que Don Nuno sentia polo fidalgo e para mostrar o profundo malestar que o desterro lle causaba, agasallouno con unha valiosa daga na súa despedida .
A recentemente casada, pola súa parte, sentíase máis soa que nunca, O seu marido, que só sentía paixón pola caza, non demostraba o afecto que merecía e, a miúdo, ela pasaba longas horas na torre contemplando o doce panorama que ofrece a Ría de Ares, recreándose cos máis vivos recordos do seu amor.
Algún tempo despois apareceu na comarca un xabarín monstruoso, que deixou para sempre memoria dos seus estragos. Organizáronse cacerías e celadas que de nada serviron. A persecución da fera custaba todos os días a vida dalgún home e o temor foise estendendo por toda a comarca.
Disposto a terminar con tan terrible animal, Don Nuno organizou unha cacería na o que tomarían parte os mellores cazadores do Reino de Galicia e encomendou a súa dirección ao seu experto xenro. Todo estaba disposto e, contra o que era costume, Tareixa foi invitada polo seu marido para presenciar o gran acontecemento.
Para iso, levouna á ponte que cruza o río Lambre, pouco antes da súa desembocadura, pois lle parecía o lugar máis seguro e desde onde, como nun anfiteagro, podería divisar as ladeiras nas que o espectáculo ía desenvolverse. E como lle correspondía, quedou acompañándoa, ao seu pesar por converterse en mero espectador.
Pero en contra de todo o predicible, a fera logrou atravesar o cerco e apareceu, de súpeto, á entrada da ponte. Don Enrique lanzoulle un venablo que se cravou no costado do xabaril e que só serviu para enfurecerse máis. Entón, no canto de defender á súa compañeira, como era o seu deber, púxose a salvo tirándose ao río, e a fera lanzouse sobre a indefensa Tareixa, despedazándola.
A tráxica morte da súa filla foi un duro golpe que bateu para sempre a altivez de Don Nuno, mentres Don Enrique, avergoñado pola súa covardía e vítima do desprezo xeral, retirouse ao seu Señorío.
Aos poucos días, apareceu morta a xigantesca fera, tendida na ponte que desde entón de chama Do Porco, no mesmo cerco onde tiña despedazado a Tareixa. No seu corazón tiña cravada a daga de Roxín Roxal.
Tiña varios fillos homes pero só unha filla, chamada Tareixa, cuxo recordo é o dun anxo de doce sorriso e rostro melancólico. Todos os que a coñeceron non puideron menos de amala pola súa bondade e admirala pola súa beleza.
Don Nuno tiña un doncel a quen apreciaba moito polo seu valor: era o popular e valente Roxín Roxal, un mozo alegre e riseiro cuxa simpatía gañaba enseguida o corazón de cantos lle coñecían.
Pero aquel carácter aberto e gracioso do raparigo empezou a variar. Desde facía algún tempo xa non alternaba cos seus compañeiros nas diversións e gustaba a miúdo da soidade. Lle pracía especialmente retirarse ao alto da torre do castelo, desde onde podía contemplar a parte máis bela da Ría de Ares, onde pasara a súa infancia.
Un día foi sorprendido na súa soidade pola filla do Conde quen, ao oirlle cantar con voz melodiosa unha melancólica canción, non puido menos que deterse. Observando a súa tristura preguntoulle se tiña amores en Ares, ao cal el respondeu que o seu corazón estaba moito máis cerca, e comprendendo Tareixa que era ela a causa da melancolía do novo doncel baixou turbada a súa mirada.
Ela tamén o quería. E desde aquel día os dous amantes víanse a miúdo naquel lugar. Sabían que os seus sentimentos tiñan que permanecer segredos e ocultaron coidadosamente a dita do seu amor.
Pero máis temperán que tarde don Nuno terminou por decatarse e, a pesar do que apreciaba ao seu doncel, decidiu pór fin a un idilio que xulgaba tan desigual, e fixo casar co seu pretendente D. Enrique Osorio, pertencente a unha das máis ilustres familias de Galicia.
Tareixa capitulou e aos poucos días celebrouse tan soada voda.
Para o novo doncel comezaron a pasar longas noites de sufrimento, nelas perante horas e horas permanecía asomado na súa fiestra, contemplando a da cámara nupcial, sempre pechada. Ata que unha noite, Don Nuno sorprendeulle no seu sentinela e obrigoulle a abandonar para sempre o castelo.
Roxin Roxal foi desterrado para que o seu romance non dificultara o casamento.
Como mostra do profundo aprecio que Don Nuno sentia polo fidalgo e para mostrar o profundo malestar que o desterro lle causaba, agasallouno con unha valiosa daga na súa despedida .
A recentemente casada, pola súa parte, sentíase máis soa que nunca, O seu marido, que só sentía paixón pola caza, non demostraba o afecto que merecía e, a miúdo, ela pasaba longas horas na torre contemplando o doce panorama que ofrece a Ría de Ares, recreándose cos máis vivos recordos do seu amor.
Algún tempo despois apareceu na comarca un xabarín monstruoso, que deixou para sempre memoria dos seus estragos. Organizáronse cacerías e celadas que de nada serviron. A persecución da fera custaba todos os días a vida dalgún home e o temor foise estendendo por toda a comarca.
Disposto a terminar con tan terrible animal, Don Nuno organizou unha cacería na o que tomarían parte os mellores cazadores do Reino de Galicia e encomendou a súa dirección ao seu experto xenro. Todo estaba disposto e, contra o que era costume, Tareixa foi invitada polo seu marido para presenciar o gran acontecemento.
Para iso, levouna á ponte que cruza o río Lambre, pouco antes da súa desembocadura, pois lle parecía o lugar máis seguro e desde onde, como nun anfiteagro, podería divisar as ladeiras nas que o espectáculo ía desenvolverse. E como lle correspondía, quedou acompañándoa, ao seu pesar por converterse en mero espectador.
Pero en contra de todo o predicible, a fera logrou atravesar o cerco e apareceu, de súpeto, á entrada da ponte. Don Enrique lanzoulle un venablo que se cravou no costado do xabaril e que só serviu para enfurecerse máis. Entón, no canto de defender á súa compañeira, como era o seu deber, púxose a salvo tirándose ao río, e a fera lanzouse sobre a indefensa Tareixa, despedazándola.
A tráxica morte da súa filla foi un duro golpe que bateu para sempre a altivez de Don Nuno, mentres Don Enrique, avergoñado pola súa covardía e vítima do desprezo xeral, retirouse ao seu Señorío.
Aos poucos días, apareceu morta a xigantesca fera, tendida na ponte que desde entón de chama Do Porco, no mesmo cerco onde tiña despedazado a Tareixa. No seu corazón tiña cravada a daga de Roxín Roxal.
0 Comentários:
Postar um comentário