Outra de crise para Mari, Marchandoooo

Agora resulta que para aforrar gastos a lancha do Concello non irá a xira os Caneiros do dia 25 de Agosto, e esta unha medida lóxica para forrar custos despois de ter contratado unha actuación para as festas con un valor total de mais de 40.000 €.

Como teñen a desfachated de virnos por riba alegando que actualmente este prezo e pouco tendo en conta que actualmente contratar esta actuación tería un custo de mais de 50.000 €.

Que neste intre esta actuación sexa mais custosa non ten nada que ver co cara que e de por si, sei que este tipo de actuacións traerán xente a Betanzos, pero traer xente a Betanzos a costa de descapitalizar o presuposto de todas as celebracións tendo que anular outras que de ser ben xestionadas lle darian polo menos variedade a programación das festas, e acto seguido dicir que non se irá a os caneiros para aforrar 3000€ e do todo demagóxico, todo elo englobado nunha situación na que os propios grupos brigantinos están sendo totalmente desprezados pollo Concello que lles nega actuacións e posibilidades das mesmas.

Propóñolle o concello que no canto de aforrar eses 3000€ como lavado de cara convide a estes grupos a facer un concerto con eses cartos, concerto que pode ter lugar dentro da programación das festas.

Esta petición a bo seguro caerá en saco roto pois e sabido que para este tipo de xente que está no goberno a música rock, blues etc non está contemplada nin como cultura nin como música.

Agardemos que estes grupos pouco a pouco se organicen para eliminar deste concello por eles mesmos a incultura musical e a falla de colaboración que a dia de hoxe teñen no Concello CXB e PP.

Postos a aforrar eliminen a raiña das festas, eliminen a cea americana e verán como tamén sacarán un pico para facer concertos incluso fora dos dias de festas.

Xestionen os cartos como deben xestionalos e non nos vendan 3000€ como un aforro fundamental de cara a enfocar a crise.

Non se rían dos betanceiros e as betanceiras.

As facturas se pagan con cartos, a educación e debalde

O pasado venres tivo lugar un pleno extraordinario para que fora aprobado o préstamo que o concello pedía para saldar débedas cos seus provedores, mais alá de falar deste tema que sería para comentalo de forma extensa quero centrarme nas formas e nos feitos da Alcaldesa de Betanzos no propio pleno.

Un Alcalde ou Alcaldesa non se pode permitir o luxo de insultar a ningún Concelleiro, e mais débelles o mais profundo dos respetos polo feito de seren persoas eleitas por un grupo mais ou menos numeroso de cidadáns para que os representen dentro do Concello de Betanzos e por ende dentro dos plenos que nel se levan adiante.

Alén de non insultara ninguén, debe manter a orde dentro do propio pleno ,cousa que non pasou neste pasado pleno, pois no mesmo había unha afluencia un pouco maior do habitual de xente afín a Alcaldesa e o PP para asistir a toma de posesión de un novo Concelleiro do grupo Popular.

No susodito pleno chegouse o nivel de insultar ó portavoz do BNG dende os asentos do publico, e mesmo jalear a Alcaldesa nas súas intervencións con aplausos.

Querería lembrar que non hai moito se lles deu un aviso a uns cidadáns polo feito de dirixirse a esta nun pleno, aviso na liña de que de seguir así se lles desaloxaría da sala , ista actitude non e reprochable cando o publico interrompe o desenrolo do pleno pero evidentemente ten que ser tomada sempre e non so cando a auga cae enriba da Alcaldesa ou do grupo popular, non e sequera comprensible nin admisible o insulto a Concelleiros eleitos polo pobo dentro do pleno e iso debería de abondar para a expulsión do cidadán que caia nesta practica nun pleno pero o que tampouco e admisible e o feito de o aplauso e o jaleo das intervencións de calquera Concelleiro porque caeriamos en escenificar un partido de fútbol na contra de levar adiante un pleno do Concello con todo o que conleva iso.

Evidentemente que se pode agardar de unha señora que no mesmo pleno insulta directamente o portavoz do BNG e por riba pide que conste en acta.

Señora Alcaldesa, administre sensatamente, respete os que non somos do PP, e por favor polo ben de Betanzos empece a facer algo pola nosa cidade, nova e vella.

Menos ultras e mais política, menos PP, menos CXB e mais Betanzos.

"El castellano no está perseguido; ésa es una polémica ficticia". (Moreno Cabrera - Catedrático de Lingüística General )

A los que hablan de guerra al español, este catedrático de lingüística les dice lo contrario: que hay un nacionalismo castellanista excluyente.
Moreno Cabrera estima que ningún partido nacional se cree ni fomenta el plurilingüismo

Lo que comienza justo aquí no es sólo Lingüística. Y, sin embargo, se hablará mucho de lengua. Hay más. Hay política. ¿Qué es si no la eterna disputa catalán-castellano?Juan Carlos Moreno Cabrera (Madrid, 1956), catedrático de Lingüística General de la Universidad Autónoma de Madrid, quiere entrar en el debate. Pero para decir justo lo contrario de la tesis oficial. Para decir que, aunque no se reconozca, y muchos de sus colegas lo nieguen, existe un nacionalismo lingüístico “excluyente”. Que el Estado no acepta la verdadera diversidad de lenguas. Que no fomenta el plurilingüismo. Que el castellano no está perseguido en Catalunya, en Euskadi o en Galicia. Y lo expone en un libro duro, “comprometido”, El nacionalismo lingüístico. Una ideología destructiva (Península), en la calle desde hace un mes.
Su postura choca con la ortodoxia.
Sí, lo sé. Pero no dejaré de defenderlo. Existe una ideología muy desarrollada, un nacionalismo lingüístico de Estado, aunque se esconda. El Estado ha presentado el español como la lengua de bien común, la de interés nacional, la superior, la que beneficia a todos y a todos nos hace iguales.
¿Un nacionalismo disfrazado?
Obvio. El Estado podría ser no nacionalista. Neutral con respecto a las lenguas. No es así: concibe y promociona al castellano como un valor cívico y por encima de las diferencias étnicas, de las identidades nacionales. Se dice que el español estándar, el de la Real Academia [RAE], es neutral, cuando no es más que el desarrollo de una variedad, del castellano. ¡Claro que está étnicamente determinado! Una prueba: la pronunciación del español culto coincide con el castellano de Madrid o Valladolid. La tesis de que hay una lengua supranacional, más rica y útil para la comunicación, es ideología. Ocurre lo mismo con el inglés o el francés.
¿No es natural que una variedad se imponga a las demás?
No, porque las lenguas tienden a diversificarse a medida que se expanden y se mezclan con otras. De ahí que un hablante de Cádiz sepa distinguir a uno de Sevilla. Los procesos de estandarización, en cambio, sí son artificiales. Y para ello hace falta un Estado unificado y una estructuración política y económica determinada. La creación del Estado moderno conlleva esa concepción unitaria de la lengua. Censuro por eso a los lingüistas que, sabiendo que es un proceso político, lo ocultan para justificar una lengua que venden como superior.
¿Pero por qué lo han hecho?
La Sociología de la Ciencia tiene más peso de lo que se cree. Los investigadores quieren recibir subvenciones, que sus resultados sean aceptados por la comunidad científica, no marginados. Si yo no tuviera puesto fijo, quizá no me habría atrevido, por supervivencia. Ahora soy más libre.
Quizá no veían esa conexión Lingüística-Política que señala.
¡Yo intento disociarlas! Hacer lo contrario que mis colegas, que las mezclan y no lo dicen. El motor que me lleva a escribir este libro sí es ideológico. Me opongo al imperialismo, al libre mercado… Pero no uso la política para hacer esa disección, sino sólo razonamientos lingüísticos.
¿No busca provocar?
No por mis palabras. Son las de todos los expertos que menciono. Mi libro es casi una antología de 300 pasajes de lingüistas como Menéndez Pidal, Manuel Alvar, Amado Alonso… Elijo textos significativos, duros, transparentes, donde se ve su ideología.
¿Cuándo y cómo se apuntala el nacionalismo castellano?
Comienza en el siglo XIII, cuando Alfonso X el Sabio opta por una variedad concreta como lengua literaria y de la administración. Ya es la elección del Estado. La preeminencia del castellano continúa y se afianza en el siglo XVIII. El proceso es doble: las élites dominantes procuran que su variedad sea la más poderosa y a la vez las clases populosas imitan esa forma de hablar porque es símbolo de prestigio. Las lenguas estatales no surgen, pues, por instituciones como la RAE. Éstas regimentan la variedad impuesta antes por razones políticas, económicas y demográficas.
Y Franco ayudó a esa supremacía.
El nacionalismo lingüístico cree que sólo hay una lengua en el Estado, la española, y ésa es la lengua nacional por antonomasia. Las otras son secundarias. Esa ideología existe antes y después del franquismo, no es exclusiva de él. La dictadura es sólo la manifestación más contundente de la lengua-nación, vehiculada en la escuela. ¿Por qué aún hoy escritores catalanes publican en castellano?
¿El pluralismo es una entelequia?
En las sociedades occidentales es muy difícil porque el sistema educativo no lo promueve. En algunas comunidades pequeñas, sí existe.
Su libro sale en medio de la furia por el conflicto lingüístico.
La pelea de intereses es política: la concepción monolingüe del Estado castellanista y la concepción plurilingüe que los catalanes tienen de España.
El PP o el partido de Rosa Díez ven persecución del castellano.
No, no es así. Cuando se intenta que el catalán ocupe en Catalunya espacios antes ocupados por el castellano, se entiende por persecución, algo absurdo y estúpido. Lo que se teme es la posibilidad, muy remota aún, de que el catalán sea la lengua dominante en Catalunya. ¿No sería eso lo normal, siendo cooficial?
¿La polémica es ficticia, pues?
Sí. Trasluce ese miedo sin fundamento. ¿Se va a perder el castellano, con 400 millones de hablantes?
Pero puede haber desigualdades. En oposiciones, por ejemplo.
Ése es un problema del monolingüe, no del bilingüe. Un catalán, un vasco o un gallego tiene derecho a que se le enseñe en su lengua materna en todo el Estado. Sí se garantiza lo contrario, que un madrileño pueda estudiar castellano en Catalunya. ¿No somos todos iguales?
¿No es un paroxismo que se multe por no rotular en catalán?
Si las sanciones sirven para promover la lengua, las apruebo. Como socialista, y no del PSOE, soy partidario de pagar para bienes sociales.
Dice que no hay partidos de ámbito nacional plurilingües.
No. Sólo podría ser IU, pero la izquierda ha renunciado hace tiempo a esa consigna, como al derecho de autodeterminación, que respaldo.
¿Por qué, por miedo? En campaña se vio lo sensible del tema.
Depende de dónde. En Catalunya sí que es rentable el asunto, donde el PP no tiene nada que hacer.
Porque para la derecha es una de sus batallas ideológicas, ¿no?
Sí, concibe España como una única nación, indivisible, con una lengua nacional posible, el castellano.
No deja de ser sorprendente que usted, madrileño, defienda las tesis nacionalistas periféricas.
También yo tenía prejuicios, pero concluí, tras leer mucho y estudiar idiomas, que aquello que nos decían de lenguas más fáciles y aptas no tenía fundamento lingüístico, sino ideológico. Lo expuse en La dignidad e igualdad de las lenguas, en 2000. A partir de ahí seguí investigando y encontré más argumentos.
¿Sabe que le citan en foros nacionalistas e independentistas?
Sí, ellos lo agradecen mucho. Hasta ahora sólo les llegaba desde Madrid que su lengua no valía nada, y sí el castellano. Pero no lo he escrito para que me aplaudan. No soy dogmático y no descarto estar equivocado. Ésa es una actitud científica.

Extraído de Público

Nin despidos nin conxelación salarial, pola dignidade e a defensa da clase obreira

A situación extrema na que se ven moitos miles de familias nestes últimos meses e un pequeno exemplo das consecuencias de deixar que tanto bancos como grandes empresas sexan os que marcan as liñas da economía tanto mundial como nacional e local, son moitos os exemplos de inxustiza nos peches de fábricas ou na aplicación de EREs bestiais que son utilizados para sanear as empresas e darlles mais beneficios por riba dos que xa están a obter , un dos grandes exemplos que estamos a vivir en toda Europa e a nivel mundial e a entrada de capital público nos bancos que supostamente os diferentes estados fan para darlles liquidez a estes e que os bancos utilizan para mellorar as súas contas beneficio, facendo que moitas das fortunas do pais saquen pingües ganancias a conta do diñeiro de todos e coa colaboración dos gobernos de cada estado.

Din dende o sector empresarial e bancario que para saír de esta crise o que hai que facer e abaratar o despido e baixar os salarios, como se pode permitir tal aseveración iso non e mais que unha declaración de guerra contra a clase obreira, unha crise que foi provocada polos bancos e o sector empresarial co beneplácito de todos os gobernos pretenden solucionala facendo que a paguemos nos os que en ningún intre fomos os causantes da mesma.
Ante esta situación o que non podemos permitir como traballadores e que tales medidas cheguen sequera a seren contempladas, debemos saír a rúa sempre que teñamos ocasión a dicir que non que non imos pagar nos os seus erros e que deben ser eles os que asuman coas súas inxentes fortunas feitas na maioría en base a especulación pura e dura os que paguen esta crise económica que estamos a vivir.
Debemos saír a rúa tanto cos traballadores e traballadoras de Caramelo para que non se leve acabo ese peche mais que dubidoso da factoría de A Coruña,e digo peche porque o que está a tentar facer o señor Jove e un peche patronal para desviar a súa produción a países nos que os dereitos dos traballadores son inexistentes e os salarios indignos, e debemos saír a rúa cos traballadores e traballadoras do metal de Pontevedra pola xusta reivindicación de un convenio xusto e un salario digno, porque non se permita esa conxelación salarial que estana a tentar levar a cabo todos os empresarios, se na situación actual co paro polas nubes lle sumamos a perda de capacidade adquisitiva dos traballadores e traballadoras que aínda teñen traballo iso non xerará nunca postos de traballo pois como e evidente o gasto baixará e as vendas de calquera produto se verán mermadas de forma imparable o que a súa vez seguirá a xerar mais desemprego e peches de fábricas.
Non podemos dar nin un paso atrás na defensa dos postos de traballo e de uns salarios dignos.
E se con esta saída a rúa para defender isto non se nos fai caso debemos considerar xa como traballadores unha folga xeral que paralice Europa para demostrar que non aceitamos tal cousa que o futuro da clase traballadora pasa por uns salarios dignos e un emprego estábel.

Imaxes da marcha pola dignidade dos trabalaldores do metal de Pontevedras a Compostela

Video da marcha do metal a Marín e Pontevedra

Vai un conto popular.

Navegando pola rede atopei este conto que eiquí vos colgo por traerme moi gratas lembranzas de cando era un neno:

O Oso e o Raposo:

Era un oso e mais un raposo, que andaban buscando comida, e o raposo díxolle ó oso:
-Ai, Compadre, e que tal se ímos á granxa do tío Pepe e roubamos un porco.
Pareceulle boa idea, e así fixeron. Foron silandeiros ate o curral, alí o oso, matou dun golpe o porco máis grande que atoparon, e marcharon correndo monte arriba.
Cando xa non tiñan folgos, sentaron baixo un carballo, e o zorro, pillastre, díxolle ó oso;
-¡Ai Compadre! non sei ti, pero eu non podo coa miña ialma, ¿que tal se durmimos un rato? Podemos enterra-lo porco, co rabo fóra para saber onde está.
O oso, que foi quen levou o porco durante todo o camiño, aceptou sen dubidalo.. pero ocorreu que mentres o oso durmia, o raposo ergueuse, desenterrou o porco, e papouno enteiriño, deixando somentes o rabo. ¡Si que era lampón o raposo!. E, ben caladiño, deixou o rabo do porco onde estivera co resto do corpo..
Cando o oso espertou e foron busca-lo porco, atoparon o rabo, tal como o deixaran, e o raposo díxolle o oso que tirara el do rabo, pois era mais forte.
Asi fixo o oso. Colleu alento, e tirou do rabo con tal forza que, caeu de cú no chan, e fíxose moio dano, pero cando se ergueu todo encabuxado o darse conta da broma, o raposo comezou a botarlle a culpa ó oso, e así estiveron discutindo ate que dixo o raposo:
-Vamos deitarnos ao sol, e, ao que lle sude a barriga foi quen o coméu.
Deitáronse a dormire, e o oso durmiu, pero o raposo ergueuse e mexou por riba do compadre, e chamouno.
-Ai compadre! ti fuches o que comeches o porco, porque che suda a barriga.
E así foi como o oso tivo que pedir disculpas e marchar para casa sen ter comido nadiña....

Esta e unha pequena homenaxe a un dos meus abós, persoa a que admiro, respeto e tento ter como espello moitas veces.
Este conto mo contaba moitas veces sendo neno pero cousas da cultura popular no seu conto eran un raposo e un lobo, o raposo chamábase Pedro e o lobo Xan, o porco non existia no seu conto xa que a comida era unha pota de papas de arroz (supoño que meu abó cambiou ese detalle porque eu debecia polas papas de arroz que preparaba a miña aboa, nunca voltei e seguramente non voltarei probar papas de arroz coma aquelas da miña nenez), no canto de pedir perdón o que as comera tiña que levar o outro o cabalo ate a casa, tendo finalmente que levar o lobo o raposo que fora máis avispado.
E por que digo estes cambios que lle facia meu abói, simplesmente porque meyu abó remataba este conto cunha cantiga que ainda escoito moitas veces e seguramente lla cantarei os meus fillos cando os teña.
E o Raposo dacabalo do lobo lle cantaba "Pedro arteiro Cheo de papas moi cabaleiro".
Un bico abó .
Secundino Naveira, un home sempre vinculado a unha imaxe a locomotora de un tren.

Derrubemos os muros que afastan o ser humano

Despois da caida do muro de Berlín, Europa tivo a oportunidade de abrirse a todos e dende as nosas democracias facer deste mundo un mundo mais xusto , no canto delo o que se fixo foi pouco a pouco abandoar esa idea da xustiza social entre os povos e convertila en medo a invasión pola inmigración, proba delo e o muro que agora esta reforzado existente en Ceuta e Melilla ese muro non foi feito por problemas militares lease invasión etc.. ese muro foi levantado para separar os que teñen dereito a vida e os que non teñen dereito a ela, ese muro separa os habitantes de Africa dos de Europa en Africa a vida media de unha persoa e de 30 anos a diferenza de en Europa que e de 78 esa diferenza de idade de esperanza de vida obedece a que o continente africano esta azotado por hambrunas e guerras que na maior parte dos casos son consecuencia directa ou indirecta da explotación que os paises do chamado primeiro mundo fixeron tanto da poboación Africana como dos recursos de estes paises e agora para defendernos dos que buscan poder vivir en paz e comer todos os dias erguemos muros que separan paises pobres e ricos para que esas persoas que só buscan unha vida mellor non nos invadan ( craso erro porque o ser humano non se queda mirando como morren de fame todos os que el quere e tenta buscar camiños para saires adiante) erramos outra vez porque so temos que mirar uns anos atras e veremos como millons de Europeos foron o seculo pasado tamén a outras latitudes para buscar o seu pan(lease Italianos, Irlandeses, Españois e como todos saveredes en primeira persoa nos os galegos porque non hay familia que non teña algún emigrante), esa xente non invadeu ningún pais senón que se limitou a actuar ante a fame como actua calquera que é buscando o mellor para os seus.

Con esto nin sequera quero valorar a utopia de que desaparezan as fronteira pero si quero afrontar a relidade da caida dos muros que separan as persoas entre ricas e pobres, que separan paises como foi o caso de Alemania, que separan crenzas relixiosas como pasa en Irlanda, sei que na maioria dos casos hay mais razons de fondo que as que eu expuxen pero esas razons non son suficientes para xustificar a separación e eses muros están destinados a seren derrubados, ten que triunfar o humano sobreo económico o relixioso ou o político.

Abaixo os muros que separan as persoas, busquemos camiños de desenvolvemento para os paises pobres camiños de dialigo para os separados políticamente e camiños de irmandade para os que estan separados pola relixión.

Cando os Reis Magos viñan envoltos en papel rosa e azul

Lembro cando era neno e chegaba a cabalgata de reis, aquelas tardes intranquilas agardando o momento de ir a praza do campo a ver os reis magos, esas cabalgatas nas que os reis ian a cabalo acompañados dos paxes e non en camelos de cartonpedra, (entendase que non teño nada contra os camelos de cartonpedra nin contra os tractores pero a min me facia moita ilusión ver os reis a cabalo, cecais porque o via mais natural , eu que sei), aquelas tardes nas que indo coa miña nai cara o campo e cruzandonos de ves en cando coa cabalgata recolliamos caramelos eu e os meus amigos, esas choivas inmensas de caramelos e que nunca nos chegaban, sempre queriamos mais e que as nosas nais nos apremiaban a racionalos para que non pillaramos unha farta deles e despois non cearamos.
Eses cabaleiros con coroa e unha capa que parecia unha manta de inverno e que cubria case que ata a cola do cabalo, ese rei Baltasar pintado con betún e que na nosa inocencia non se nos ocorria preguntar porqué levava pintada a cara Baltasar (neso por certo melloramos, creo que os nenois de hoxe en dia non lles colaria ese rei Baltasar dos meus tempos de neno)e a cousa se cabe mais importante que era ver o camión da autoescola Loureda, hoxe desaparecida e convertida en oficina de seguros, ese pequeno camión ateigado ate os topes de agasallos envoltos en papel rosa e azul da xogueteria de Hermanos Vidal do que non podias apartar os ollos por que tua nai che aseguraba que a bo seguro os teus agasallos ian nel e que ti sabias que así era pois todos os anos sen fallo na casa tiñas os agasallos envoltos en papel rosa e azul.
Esas colas inmensas na praza do campo subindo ó atrio de Santo domingo da man da nosa nai e coa intranquilidade de ter os reis magos alí mesmo para pedirlles persoalmente o que xa antes escribiras na carta, carta que meteras pertinentemente no buzón real que tiñamos en Hermanos Vidal e que era un rei de cartón pedra, intranqilidade que se tornaba en nervos o telos dinte de ti, e que non che permitia artellar palabra, nervos que se voltaban estupefacción o comprobar que algún deles se dirixia a tí polo teu nome sen que previaente llo dixeras nin tí nin tua nai e que falaba contigo como se fora "veciño teo dende sempre".
O venres vin pasar a cabalgata dende a miña casa, os reis xa non son cabaleiros como eran antes agora teñén tronos multicolor e van a cabalo de camelos de cartón pedra, e o mais importante o camión desapareceu e con el todos os agasallos envoltos en papel rosa e azul, y e que entre aquelas cabalgatas e aqueles nervos e esta cabalgata pasarón moitos anos e os que antes eramos nenos agora somos adultos, adultos que cando as ven lles gustaria poder sentir por un momento o que sentian todos eses nenos que se apuraban a coller caramelos na cabalgata de este venres 5 de xaneiro

O Pasatempo " o capricho de un indiano "

Atopei despois de moito tempo buscando e cando xa o daba por desaparecido un interesante libro sobre o Pasatempo, merqueino nos meus anos de colexio na galeria de Sargadelos.

O libro en cuestíon chamase, "El Pasatiempo, o capricho de un indiano", pode que sexa complicado de atopar pero se o atopades e un documento moi interesante sobre este parque enciclopédico que hai xá bastantes anos tiñamos en Betanzos, e digo tiñamos polo feito de que o que del queda será aproximadamente unha terceira parte do que foi no seu tempo.

Por se non o atoparades eu vos deixo unha mostra aqui do que era o Album de postais do mesmo, e que se vendia na casa taquilla o prezo de unha peseta que servia para colaborar na finaciación do asilo Irmáns Garcia Naveira, pouco a pouco irei colocando alunhas fotos mais, tanto antigas como actuais para que ubiquedes onde estaba mais ou menos cada cousa e vos fagades unha mellor idea tanto do espazo que ocupaba como da maxestuosidade do mesmo.

O Pasatempo a maiores de ser un lugar de lecer e exparcemento era tamén unha obra didactica na que escolares e xente do común podia observar cousas que se hoxe en dia son moi cercanas a nos grazas os meios de comunicación pero que no momento eran completamente descoñecidas para a xente, ir a el era como recibir unha clase de história, xa que nos relieves e estatuas que cubrian o parque estabán reflexados moitos momento da historia mundial, así como os inventos que no momento estaban a revolucionar o resto do mundo e que a duras penas e tarde se escomezaban a ver en algunha capital galega.

Foi pioneiro na construcción en Galiza xa que foi o primeiro lugar da mesma onde se utilizou o cemento.

A sús construcción serviu para que moitas persoas da comarca aprenderan a traballar en diferentes oficios, para que así o ter que emigrar chegaran a outro pais con unha experiencia para poderen exercer eses traballos(era a cruel realidade do momento, ainda que hoxe en dia en menor medida siga a pasar).

O seu mantemento tamen era unha forma de darlle traballo a moitos labregos e mariñeiros betanceiros (as condicións de estes traballos eran malas e o diñeiro que gañaban moi pouco), podo decir con orgullo que o meu abó Luís de Guiliade, traballou no mesmo como xardineiro.

Así que vos animo a todos a visitar a Galeria de fotos do Pasatempo e vexades como era este parque cando estaba no seu momento alxido.
Algunhas delas teñen pouca calidade pero entenderedes que as fotografias e postais son antigas e a maiores da baixa calidade sufriron o desgaste do tempo.

"ACCEDE DENDE AQUÍ A GALERÍA DE IMAXES DO PASATEMPO"

Porcada 2007, coitadiño animaliño

21 - 6 - 2007

Hay cousa de uns dias, un grupo de Betanceiros decidimos rendirlle tributo e homenaxe o ben chamado marisco de cortello, para elo nos desplazamos a localidade de Irixoa (bendita ti sexas dentro da Comarca de Betanzos) e darlle renda solta os instintos mais primarios do ser humano, que ninguén pense nada raro pois me refiro a comida.

Emulando os Galos que fixo famosos Uderzo en Asterix e Obelix decidimos comernos un porquiño (o xabarin anda caro e e mais dificil de atopar).
chegados o lugar o Domingo (dia do señor) a hora de xantar tomamos conta do marisco de cortello gustosamente, y e que hay que dicir que no Alecrin preparano impresionantemente (animovos a visitalo, eso si para comer este manxar teredes que falar antes co restaurante).

A cousa se puxo mal cando despois do gustoso xantar a dirección do local deixou polas mesas xunto co café, o licor do propio café (moi bo por certo), e a especilidade en beberes que eu estimo que teñen, a caña tostada (impresionante) demos conta de algunhas botellas e moitos de nos, nos encamiñamos para rematar a tarde nun local betanceiro (para mais seña o Gales), alí e despois de un arduo debate de dez segundos mais ou menos decidimos rematar coas existencias de crema de orujo do devandito local (coitadiños de nos), non conseguindo o noso obxetivo (os tabermeiros, son moi espabilados e este tiña duas caixas deste nectar), decidimos abandonar o local sen cumplir o noso obxetivo e encamiñarnos mais que satisfeitos pola tarde-noite vivida as nosas correspondentes casas (uns millor que outros , pero todos chegaron o seu destino sans e salvos).

Temos que darlle as grazas a ese marabilloso animal que se sacrificou para que esta tarde fora inolvidable, me refiro claro está o porquiño, non a Quillo que tivo a deferencia de preparar a primeira porcada 2007, con el temos unha debeda de gratitude polo ben que estivo organizada.

Tamén como non darlle as grazas o restaurante Alecrín de Irixoa polo boisisisismo trato que nos deu.

Que baratos son os teclados de PC

Resulta que unha tarde tes tempo e poucas cousas que facer, entón te autocuestionas:

1- Fago unha limpeza a fondo da casa.

2-Saio a correr unha maratón de 30 klometros.

3-Escoito a COPE ou me descargo os comentarios de Jimenez Losantos

4- Fai xá tempo que me falla o teclado do PC por que está sucio e debo limpalo.

Iluso de ti escolles obviamente a ultima sen saber o que se che pode vir enrriba.

Unha persoa calquera collería a aspiradora e lle poría a embocadura pequena para aspirar o teclado, pero como iso e moi fácil e hai tempo te plantexas porqué non facerlle unha limpeza "a fondo".

"A fondo", bendita palabra.

Entón agarras o teclado e o desconectar da CPU, primeiro paso dado, seguidamente lle sacas coidadosamente e un a un os 15 parafusos que ten pola parte de atrás, sacas a tapa e.... sorpreeeesa, as teclas van por diante e cada una coa súa correspondente presilla para que non caia ou non se quite no seu defecto.

De todo elo te das conta despois de ter 120 gomiñas na man (unha por tecla)un plástico con un circuíto impreso, e unha fonte de alimentación con tres diodos moi pequena.

Non te botas atrás e limpas coidadosamente o teclado desmontando as teclas, e posteriormente secándoo todo co secador pertinente.

Rematada a operación limpeza , comeza a operación montaxe.

Colocas as teclas no seu sitio, seguidamente colocas as gomiñas unha a unha en cada tecla (por detrás evidentemente) trabalo de chinos, nunca mellor dito pois tes un carteliño ben a vista que pon "Made in China", colocas a fonte de alimentación coas seus díodos no seu sitio, colocas o circuíto impreso no seu sitio, que baratos son os teclados de PC, colocas a tapa de atrás do teclado, lle pos co desparafusador os 15 parafusos pequeniños un por un, que baratos son os teclados de PC.

Traballo rematado.... pos o enchufe no sitio onde tiña que ir e se acende o díodo vermello,,pensas perfecto, son un crack (que baratos son os teclados de PC), acendes o PC e lle das a primeira tecla do teclado impoluto e limpisisisisisimo que tes, levatas a vista cara a pantalla eeee....

Sorpresa, nada de nada, nin letras nin números nin ost...as.
Que pasa, se eu o puxen todo como estaba, eso si mais limpo que antes, e que tiña o lixo de 5 anos funcionando, pero agora se vía novo (que baratos son os teclados para PC).

Desmontas e montas de novo o teclado coas súas 1853 gomiñas e os seus 256 parafusos, e nada de nada que non vai, entón te lembras de unha cousa que che dixo un amigo, os teclados de PC non vale a pena amañalos, son moi baratos, pero ti no teu afán ecoloxista quixeches seguir a usar o mesmo para non tirar mais lixo tecnolóxico, emiras para o teu teclado e pasado un rato te ves a ti mesmo dicindo....boas viña a mirar un teclado para o meu PC.

Dúas coneccsións USB na parte traseira, unhas teclas con un tacto que dan ganas de escribir todo o dia nel, negro e gris (a xogo co CPU e a Pantalla) non como o outro que era branco puajj.

Conclusión do dia de hoxe:

1- So os chinos son capaces de desmontar e voltar a montar o teclado de un PC e que siga a funcionar.

2- As cousas poden ser mais complicadas do que parecen dende fora.

3 - Ata a cousa mais simple pode ter 2.000.000 de compoñentes entre gomiñas e parafusos.

4 - E como conclusión final:

"QUE BARATOS SON OS TECLADOS PARA PC".

Tolerancia ou Respeto esa e a cuestión

A visión pseudo xenófoba que algúns endereitadores de plátanos do caribe se esforzan en mostrar dia a dia nos seus espazos persoais sobre a relidade nacionalista do noso pais está a insultar continuamente a intelixencia de moitos dos que se enteran e comproban as tentearías por estes verquidas a diario nestes espazos.

Non quero que por isto se me bote en cara que pretendo limitar a liberdade de ninguén para expresar o que lle pete mais ben quero que se fixe a xente no global dos escritos de este tipo de energúmenos virtuais, nestes escritos se nos presenta a os nacionalistas galegos como case que "nazis" na procura do poder para instaurar un réxime ditatorial onde so prevaleza a nosa persoa.

Considérome unha persoa bastante aberta en todos os eidos da vida e mais non son dos que "toleran", xa que considero que apalabra tolerar ven a dicir que non respeto senón que asumo que está así pero si por min fora non seria.

Asumo a todos por igual e non vexo o que supostamente os fai diferentes a min, considero que a forma de vida lóxica e vive e deixa vivir.

Persoas como o señor branco lexitimo, que non lle aplican o menor ápice de humor as súas criticas parecen vivir continuamente encabuxados con todo aquel que non vexa as cousas dende a súa óptica ou se achegue minimamente a ela, ben está a critica política iso si creo que esa critica pode ser incisiva pero non por elo hai que levala a ser un Acebes da vida, considerase a si mesmo cidadán libre e se esforza en tentar demostrar que os demais que non vemos o mundo dende a súa óptica ou non somos libres ou non sabemos selo.

Non creo que eu deixe de ser libre por ter e manter a miña particular forma de ver as cousas e mais non lle resto a mais mínima liberdade os demais por ser nacionalista nin por levar adiante as miñas ideas.

Cando as ideas reforzan a túa identidade cultural sen menoscabar as culturas dos demais países e rexións do estado e do mundo, cando as túas ideas tentan recuperar na túa vila ou cidade a súa identidade histórica e cultural, cando esas mesmas ideas non crean cidadáns de primeira e de segunda, non entendo porqué esa forma de ver as cousas pode ser atacada de forma indiscriminada e con cualificativos que a base de repetilos se pretende que se inmortalicen na mentalidade do lector.

Esta forma de ver as cousas e esacta a que tivemos no mandato Fraga e Aznar, a de poñer a todo aquel que non vexa todo como ti como se fora o mesmo diaño a conquista das almas perdidas, isto non e de cidadáns libres os cidadáns libres teñen dereito a ter a información dende tódolos puntos de vista, cousa que por desgraza non se leva a cabo cando a información de uns chega a diario a prensa mentres a dos outros se coarta e se sésega para que non poidan achegar esta opinión ou o seu traballo a toda a cidadanía.Digamos que se un caga un peido sae en primeira paxina namentres que cando outros acadan sacar cobre do lixo se menospreza e non se lle da importancia.

Unha boa dose de liberdade lle fai falla a persoaxes como este, que "toleran" en lugar de escoitar e que predican e pontifical cal crego ou papa a súa verdade absoluta.